LOGINหรงฟู่ฮ่านนั่งลงตรงที่ประจำของศาลาในสวนจวนตนเอง นางมองปลาคาร์ฟที่แหวกว่ายไปมาอย่างเบื่อหน่าย ในมื
หรงฟู่ฮ่านนั่งลงตรงที่ประจำของศาลาในสวนจวนตนเอง นางมองปลาคาร์ฟที่แหวกว่ายไปมาอย่างเบื่อหน่าย ในมือโยนอาหารปลาอย่างไร้จุดหมายจนรู้ตัวอีกทีก็ไม่เหลือจะให้แล้ว“พระชายาเรียกบ่าวหรือจ้าคะ” เสียงใสแจ๋วของเซี่ยชิวเอ่ยถาม นางเดินมาหยุดใกล้กับนายหญิงตนเอง ใบหน้าใสซื่อไร้พิษสงและไร้เดียงสายังคงเหมือนวันแรกที่หรงฟู่ฮ่านพบกับนาง“จ่ายตลาดเสร็จแล้วหรือ?” หรงฟู่ฮ่านหันมาทางเซี่ยชิว“เจ้าค่ะ”“เซี่ยชิวข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อย เจ้ายังจำคำที่ข้าบอกเจ้าได้ไหมว่าคนที่จวิ้นเหยารักก็คือเจ้า”เซี่ยชิวบิดตัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย นางก้มมองต่ำ “จำได้เจ้าค่ะ”“หากเจ้ามีโอกาสเจ้าอยากแต่งงานกับเขาไหม?”“บ่าวฐานะต่ำต้อย จะแต่งงานกับอ๋องดูจะเกินตัวของบ่าวไปสักหน่อย” เซี่ยชิวกล่าว “แต่หากมีโอกาส บ่าวก็อยากอยู่เคียงข้างกับชายที่บ่าวรัก ไม่จำเป็นต้องอยู่ในฐานะคนรักก็ได้เจ้าค่ะ&rdquo
หรงฟู่ฮ่านกลับมาถึงจวนของตนเองแทบจะไร้เรี่ยวแรง การปะทะอารมณ์กับสองพระชายาในวันเดียวกันกินแรงตนเองได้มากถึงขนาดนี้ จิงลั่วที่ตามไปด้วยต้องรีบประคองนายตนเองด้วยความเป็นห่วง“พระชายา ประเดี๋ยวบ่าวจะให้ห้องครัวเตรียมของหวานกับน้ำชาไว้ให้ เรื่องในวันนี้พระชายาไม่ต้องคิดเยอะไปหรอกเจ้าค่ะ ไม่ต้องไปสนใจเลยยิ่งดี”“มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิจิงลั่ว มันมีอะไรมากกว่านั้น” หรงฟู่ฮ่านเอามือกุมศีรษะตนเองไว้ขณะเดินไปห้องรับรองแขกของจวนตนเองอย่างอ่อนล้าพลางสอดสายตาส่องไปทั่วเรือน“ท่านอ๋องยังไม่กลับจากการว่าราชการอีกหรือ?” หรงฟู่ฮ่านถามเจียงเว่ยที่ยืนรอรับนางหน้าจวน“ยังเลยขอรับ น่าจะอีกสักพักใหญ่เลย” เจียงเว่ยตอบกลับ“หากท่านอ๋องกลับจวนมาแล้วแจ้งข้าด้วย ข้ามีเรื่องจะปรึกษาท่านอ๋อง” หรงฟู่ฮ่านกำชับเจียงเว่ยจะเรียกว่าปรึกษาได้ถูกคนหรือไม่? หากพูดเรื่องนี้กับอวี้เหิงเขาก็ต้องเลือกให้น้องสาวตนเองอยู่ที่เมืองหลวงอย่างแน่
สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบตกลงคำขอร้องของอีกฝ่าย พูดเพียงว่าจะนำเรื่องนั้นกลับไปทบทวนให้ละเอียด แม้ว่าประกายตาของหยางหลิงหลันยังชัดเจนและเปี่ยมด้วยความหวังมากแค่ไหนก็ตาม หรงฟู่ฮ่านทูลลาอีกฝ่ายทันทีที่ได้โอกาส นางไม่รีรอจะออกจากจวนไปพร้อมกับจิงลั่วที่เดินทางมาด้วยคำพูดของหยางหลิงหลันเรื่องพระสนมกุ้ยเฟยชัดเจนทุกคำและหรงฟู่ฮ่านไม่แปลกใจว่าทำไมถึงเป็นพระนางที่ทำเรื่องเช่นนี้ ถึงจะเป็นเช่นนั้น หากนางไปขอร้องให้เสด็จพ่ออกความเห็นเรื่องงานแต่งงานของอวี้เซียง พระสนมกุ้ยเฟยจะยอมหยุดการกระทำของนางจริง ๆ หรือ? หากองค์รัชทายาทรอดเพราะยาถอนพิษของพระนางจริง ๆ เรื่องราวครั้งนี้จะจบลงเช่นไร อวี้เหิงและจวิ้นเหยาจะไม่ต้องรบราฆ่าฟันกันเพื่อบัลลังก์ หรงฟู่ฮ่านและครอบครัวจะไม่มีจุดจบที่น่าอนาถใจดั่งบทในนิยายหรงฟู่ฮ่านคิดทุกขณะที่ก้าวย่างไปยังรถม้าของตนเองหน้าจวนองค์รัชทายาทหรือควรจะลองดูสักครั้งหรงฟู่ฮ่านคิดในใจจนเมื่อมานั่งในรถม้า นางยังคงคิดไม่ตกเรื่องข้อเสนอของพระชายาหยาง“พระชายาหยางช่
“บ่าวแจ้งกับฝั่งพระชายาแปดไปแล้วว่าพระชายาไม่สะดวกในช่วงเวลาดังกล่าว ให้ส่งเทียบเชิญมาใหม่”“ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ” หรงฟู่ฮ่านลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะสมในการไปตามคำเชิญของอีกฝ่ายสำหรับหรงฟู่ฮ่านหากต้องเลือกระหว่างจางซูเมิ่งและหยางหลิงหลันแล้ว นางใคร่จะพบหยางหลิงหลันมากกว่า ถึงทั้งคู่จะเป็นคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์เหมือนกัน แต่ท่าทีองอาจของหยางหลิงหลันทำให้หรงฟู่ฮ่านอดปลื้มใจไม่ได้ ส่วนฝั่งของจางซูเมิ่งเป็นสตรีที่เก็บความลับไว้กับตนเองมากซะเหลือเกินจนหรงฟู่ฮ่านไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะนางเป็นหนึ่งในตัวละครที่สำคัญของนิยายเรื่องนี้…แต่ส่วนใหญ่หรงฟู่ฮ่านรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้นมากกว่ารถม้าที่พ่อบ้านเจียงเว่ยจัดเตรียมไว้ให้จอดเทียบหน้าจวนขององค์รัชทายาท จวนของอีกฝ่ายดูกว้างใหญ่และหรูหรากว่าจวนของอวี้เหิงหลายเท่าแต่ว่ากลับดูเงียบเหงาและไร้ชีวิตชีวากว่าจวนใด ๆ ที่นางเห็น แม้ว่าจะอยู่หน้าจวนยังได้กลิ่นยารุนแรงจนหรงฟู่ฮ่านต้องรอให้ตนเองปรับตัวให้ได
เซี่ยชิวที่ยืนไม่ไกลมากนักเดินเข้ามาดูว่านายตนเองเป็นเช่นไร ใบหน้าของหรงฟู่ฮ่านสงบเสงี่ยมดั่งน้ำที่ไม่ไหวติ่ง นางมองแผ่นหลังของอวี้เซียงที่กำลังเดินจากไป สายลมพัดพาเอาความโศกเศร้ามาให้นางและพามันไปยังที่อื่นที่ไกลแสนไกล“พระชายา…” เซี่ยชิวเอ่ย“เซี่ยชิว ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าสักหน่อย” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถามเซี่ยชิว“พระชายามีเรื่องอะไรรับสั่งสามารถรับสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ”“หากวันหนึ่งเจ้ารู้ว่าจุดจบของแต่ละคนที่เจ้ารู้จักทั้งคนที่เจ้ารักและเจ้าเกลียดเป็นเช่นไร เจ้าจะปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็นหรือเจ้าจะแก้ไขให้มันเป็นอย่างที่เจ้าอยากให้เป็น” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยเซี่ยชิวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “หากข้ารู้ว่าชะตาชีวิตของทุก ๆ คนที่ข้ารู้จักเป็นเช่นไร โชคชะตาอาจจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้แต่ข้าเชื่อเสมอว่าผู้คนเปลี่ยนแปลงไปเสมอ แม้ว่าจะเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้โชคชะตาเปลี่ยนไปก็ได้นะเจ้าคะ”ห
หรงฟู่ฮ่านมองท่าทีของหยวนซีและหยางหลิงหลันที่ดูรักใคร่และเป็นห่วงกันตลอดเวลาชวนให้นางเศร้าใจไม่น้อยที่อีกไม่นานหยวนซีจะต้องจากไป ในนิยายไม่ได้มีการบรรยายว่าหลังจากหยวนซีจากไป ชีวิตของหยางหลิงหลันจะเป็นเช่นไรต่อ หากจะพูดว่าบทบาทของนางในนิยายไม่มีเลยจะดีกว่า หรงฟู่ฮ่านเพิ่งรู้ว่าองค์รัชทายาทมีพระชายาที่งดงามและรักพระองค์เช่นนี้ก็วันนี้นี่แลต่อมานักเต้นเริ่มเต้นรำกลางตำหนักทำให้บรรยากาศกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม เพิ่มเติมคือครั้งนี้มีเจ้าของวันเกิดมาเข้าร่วมด้วย หากดูภายนอกก็เป็นเช่นนั้น หรงฟู่ฮ่านจิบเหล้าพลางเหลือบมองหนิงกุ้ยเฟยพลาง ใบหน้าของพระนางช่างสงบและเรียบเฉยดั่งเช่นทุกครั้งเมื่อสลับไปมองทางด้านอวี้เซียง องค์หญิงกำลังเดินออกจากตำหนักไปเงียบ ๆ“ท่านอ๋อง ข้าอยากออกไปเดินเล่นสูดอากาศเสียหน่อย” นางหันไปกล่าวกับอวี้เหิงอวี้เหิงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรพร้อมจ้องนางตาเขม็ง“ข้าแค่ออกไปเดินเล่น ประเดี๋ยวก็กลับมา” หรงฟู่ฮ่านกล่าวเสียงแข็งเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องตานางเช่นนั้น







