บทที่ 7 พระสนมกุ้ยเฟย

อวี้เหิงมองท่าทางแปลกประหลาดของฮูหยินตนเองไม่ห่างนัก ท่าทีของสตรีผู้นี้แปลกประหลาดจนเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ แต่แล้วนางกำนัลของตำหนักได้เชิญพวกเขาสองคนเข้าตำหนักตามคำสั่งของพระสนม

หรงฟู่ฮ่านเดินตามหลังไปพลางมองดูผู้คนที่ชีวิตในตำหนักราวกับมดตัวเล็ก ๆ ที่กำลังทำงานของตนเองอย่างขะมักเขม้น ตำหนักของพระสนมย่อมสวยงามและเป็นเลิศไม่ต่างอะไรกับสวรรค์บนดินอยู่แล้ว ทุก ๆ อย่างที่ประดับไม่ว่าจะเป็นภาพวาดก็ดี เครื่องสังคโลกก็ดี ล้วนเป็นของดียากจะหาที่ได้มาเปรียบเทียบ เข้าไปในตำหนักนางได้กลิ่นเครื่องหอมคละคลุ้งไปทั่วตำหนักแต่ไม่ถึงกับกลิ่นแรงจนเวียนศีรษะ

ลึกเข้ามาในตำหนัก ฟู่ฮ่านเห็นร่างของสตรีสูงศักดิ์วัยกลางคนในอาภรณ์วิจิตรนั่งสนทนากับบุรุษวัยไล่เลี่ยกับสตรีผู้นั้นที่ดูเปี่ยมไปด้วยบารมีในอาภรณ์มังกรสีเหลืองอร่าม ทันทีที่เสียงก้าวเท้าของฟู่ฮ่านและอวี้เหิงหยุดลงตรงหน้า พวกเขาถึงได้รู้ว่าแขกที่ตนเองเชิญมาได้มาถึงแล้ว

สตรีผู้นั้นคือ หนิงกุ้ยเฟย ส่วนบุรุษที่นั่งข้าง ๆ คือ ฮ่องเต้หยงฉี่ ทั้งสองล้วนดูมีบารมีเสียจนฟู่ฮ่านเริ่มทำตัวไม่ถูกนอกจากคุกเข่าคำนับพวกเขาทั้งสองตามธรรมเนียม

“หม่อมชั้น/ลูกถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมกุ้ยเฟย” อวี้เหิงและฟู่ฮ่านกล่าวอย่างพร้อมเพรียง

“ไม่ต้องมากพิธี” เสียงทุ้มหนักของชายวัยกลางคนเอ่ยพลางผายมือมาทางพวกเขาทั้งสองให้ทำตัวตามสบาย

หรงฟู่ฮ่านและอวี้เหิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

“พ่อขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วยนะเหิงเอ๋อร์ที่ได้ภริยาเป็นถึงบุตรีของขุนนางที่พ่อไว้วางใจ ขอให้ชีวิตคู่ของพวกเจ้าราบรื่น ครองคู่กันจนเกศาขาว มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง”

“ลูกขอบพระทัยเสด็จพ่อ” อวี้เหิงรับคำอวยพรแม้นในใจจะไม่เต็มใจเพียงใดก็ตาม

“หรงฟู่ฮ่าน เจ้าเองก็เติบโตมาเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อม เจ้าจะเป็นแม่ที่ดีให้กับหลานของเราเป็นอย่างแน่นอน” ฮ่องเต้หยงฉี่กล่าวต่อพลางมองหนิงกุ้ยเฟยที่พยักหน้ารับอย่างอ่อนโยน

“หม่อมชั้น…จะตั้งใจเพคะ” หรงฟู่ฮ่านตอบรับ นางเพิ่งรู้ตัวว่าการตอบกลับของนางดูแปลกประหลาดไปเสียหน่อย

“เจ้าทั้งสองได้ครองรักกัน ข้าก็ชื่นใจ ข้ามีของขวัญให้พวกเจ้าทั้งสอง ให้ได้พึงระลึกถึงงานแต่งงานครั้งนี้เอาไว้” หนิงกุ้ยเฟยที่นั่งนิ่งเงียบอยู่สักพักเอ่ยออกมาก่อนที่บ่าวรับใช้จะเดินมาพร้อมกล่องสีแดงกำมะหยี่สองกล่องจะมายื่นตรงหน้าให้คู่บ่าวสาว

“แม่เลือกกำไลหยกชั้นดีมาจากของบรรณาการ ล้วนแล้วแต่เป็นของดีที่ยากจะหาในแผ่นดินของเรา”

หญิงสาวและชายหนุ่มน้อมรับของขวัญจากเจ้าจอมตรงหน้ามาอย่างนอบน้อมก่อนจะยื่นไปให้บ่าวรับใช้ของตนจัดเก็บไว้ให้ ทั้งยังกล่าวขอบคุณเจ้าจอมและจักรพรรดิ ทั้งสี่คนสนทนาสักครู่หนึ่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกับทั้งยังให้ข้อคิดของชีวิตคู่แก่ลูก ๆ ของตน

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม จักรพรรดิหยงฉี่ต้องลาไปจัดการราชกิจที่ค้างคาไว้ เหลือไว้เพียงแต่พระสนม อ๋องอวี้เหิง และหรงฟู่ฮ่าน ชั่วขณะนั้นเองหรงฟู่ฮ่านสบตากับพระสนมรับรู้ได้ว่านัยน์ตาของพระนางเปลี่ยนไปทันที ก่อนที่หนิงกุ้ยเฟยจะหันไปกล่าวกับท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“เหิงเอ๋อร์ ลูกออกไปก่อนสักครู่ แม่มีเรื่องจะคุยกับพระชายาสามเสียหน่อย”

อวี้เหิงเหลือบตามองฟู่ฮ่านด้วยแววตาไม่ไว้วางใจเล็กน้อยสลับกับมองพระมารดาของตนเองครู่หนึ่งก่อนจะรับคำสั่งของพระมารดาและเดินออกจากห้องไป

หรงฟู่ฮ่านได้แต่มองแผ่นหลังของอวี้เหิงเดินออกไป ในใจของนางสั่นระรัวด้วยสัญชาตญาณระวังอันตราย หากเรื่องที่นางมีปากมีเสียงกับเจ้าจอมเป็นความจริง เรื่องที่พระนางจะคุยกับนางหลังจากนี้คงเป็นเรื่อง ๆ นี้อย่างแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว ฟู่ฮ่านกุมมือของตนไว้บนตัก นั่งสงบเรียบร้อย ค่อย ๆ เงยหน้าแย้มยิ้มให้กับพระสนมราวกับว่าไม่เคยมีปากมีเสียงกันมาก่อน

หนิงกุ้ยเฟยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เดินไปดูต้นไม้ที่คดเคี้ยวสวยงามแผ่กิ่งก้านเขียวขจีในกระถางข้างหลังหรงฟู่ฮ่าน นางยังคงไม่พูดอะไรเพียงชมเชยตนไม้ที่ตนเองประคบประหงมมาอย่างดี ไม่ต่างอะไรกับฟู่หรงฮ่านที่นิ่งเงียบราวกับว่าทั้งสองฝ่ายกำลังลองเชิงซึ่งกันและกัน

ผ่านไปครู่หนึ่งหนิงกุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นมา

“จนสุดท้ายเจ้าก็ยังไม่พูดอะไรกับข้าเลยหรือ?”

หรงฟู่ฮ่านยังคงนั่งที่เดิมเพียงเอี้ยวคอไปทางพระสนมเล็กน้อย ไม่พูดตอบโต้อะไรทั้งนั้น

“ต้นไม้นี้น่ะ ข้าคอยดูแลประคบประหงมมาเสมอจนวันนี้มันโตขึ้นมาอย่างสวยงาม” หนิงกุ้ยเฟยเอ่ยพลางลูบกิ่งก้านด้วยมือเรียวยาวของตนเองที่เหี่ยวตามกาลเวลา “ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร หน้าที่ของข้าคือดูแลและเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับต้นไม้ที่ข้าดูแล ไม่สิ…ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าดูแล”

หรงฟู่ฮ่านนิ่งเงียบ

“คุณหนูตระกูลหรงรักในความถูกต้องยิ่งกว่าอะไร ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่หากต้องแต่งงานเพื่อเข้ามาเล่นเกมการเมืองที่ซับซ้อนนี้ เจ้าคงคิดว่าเจ้าฉลาดมากที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องพวกนี้ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วบิดาเจ้าต่างหากที่เล่นเกมการเมืองเก่งกว่าใครไหน ๆ ”