บทที่ 8 พระชายาสามและพระสนม

“พระสนมมีเรื่องอันใดจะกล่าวกับหม่อมชั้นหรือเพคะ?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถามพร้อมทั้งหันไปประจันหน้ากับอีกฝ่าย “เรื่องที่หม่อมชั้นล่วงเกินพระสนมครั้งที่แล้ว หม่อมชั้นต้องขออภัย แต่การที่ท่านกล่าวหาบิดาของข้าว่าเล่นเกมการเมืองด้วยการให้ลูกสาวตนเองมาแต่งงานนั้น หม่อมชั้นไม่เห็นด้วยเสียเท่าไร”

หนิงกุ้ยเฟยเหลือบมองหรงฟู่ฮ่านตรงหน้าตนเอง แววตามากด้วยความรู้สึกแต่ล้วนแล้วยากอธิบายเป็นคำพูดจนไม่อาจเข้าใจว่าลึก ๆ แล้วพระนางคิดอะไรอยู่

“ไม่ว่าพวกท่านคิดจะทำอะไร หม่อมชั้นไม่ขอเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม” หรงฟู่ฮ่านกล่าวพลางมองตาอีกฝ่ายอย่างแน่วแน่

หนิงกุ้ยเฟยได้ยินประโยคนั้นถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ เมื่อได้สติพอจะกล่าวบางอย่างกับอีกฝ่ายจึงกลับมายืนตรงอย่างสง่างาม กล่าวด้วยวาจาเฉือดเฉือนอีกฝ่าย

“เจ้าน่ะเข้ามาในเกมการเมืองนี้ตั้งแต่เจ้ามองตาดูโลกนี้แล้วหรงฟู่ฮ่านเอ๋ย บิดาของเจ้าเป็นขุนนางที่มากบารมี และในตอนนี้เจ้ายังมีสวามีที่เป็นถึงท่านอ๋องสาม เจ้าจะไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้หรือ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง” หนิงกุ้ยเฟยเดินมาอย่างช้า ๆ หยุดตรงหน้าของฟู่ฮ่านพลางเชิดคางของอีกฝ่ายเบา ๆ ก้มมองต่ำราวกับพระนางกุมชะตาลูกไก่ในกำมือ

“เจ้ารักลูกชายของข้า ไม่ว่าใครต่างก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่เมื่อถึงเวลาที่ข้ามอบข้อเสนอให้เจ้าแต่งเป็นพระชายาสามเพื่อแลกกับการที่ตระกูลเจ้าสนับสนุนลูกชายของข้า เจ้ากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพราะไม่ต้องการให้ครอบครัวเจ้ามาเกี่ยวพันกับราชบัลลังก์แต่ดูเจ้าตอนนี้สิ ต่อให้ฉลาดเพียงใดเจ้าก็มิอาจเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ได้”

ในที่สุดหรงฟู่ฮ่านเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าครั้งที่ตนเองมีปากมีเสียงกับพระสนมเพราะเรื่องนี้นี่เอง นางแสยะยิ้มให้กับหนิงกุ้ยเฟยก่อนจะผละหน้าตนเองออกมาช้า ๆ

“พระสนมต่างหากที่วางเดิมพันกับหม่อมชั้นและครอบครัวสูงเกินไป” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยพร้อมกับยืนขึ้น มองใบหน้าของหนิงกุ้ยเฟยที่แม้จะน่าเกรงขามแต่มีริ้วรอยของกาลเวลาปรากฏตามใบหน้า “หากเป็นหม่อมชั้นคนเก่าคงปล่อยให้เรื่องนี้เลยเถิดจนแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ทั้งครอบครัว ความรักของสามี รวมถึงชีวิตของหม่อมชั้น แต่ตอนนี้หม่อมชั้นจะแก้ไขมัน”

หนิงกุ้ยเฟยมองหน้าของพระชายา แสยะยิ้มเล็กน้อย “เราจะดู…ว่าเจ้าจะทำเช่นไรกับชีวิตที่เจ้าวาดฝันไว้ต่อ”

“หม่อมชั้นทูลลา” หรงฟู่ฮ่านกล่าวลาพร้อมกับเดินออกจากตำหนักทันที

สายตาของหนิงกุ้ยเฟยที่มองแผ่นหลังของหรงฟู่ฮ่านเดินจากไปเต็มไปด้วยโทสะ ยากจะเก็บไว้ในใจ พระนางเดิมพันสูงมากกับตระกูลหรง การแต่งงานครั้งนี้เพื่อให้ใต้เท้าหรงสนับสนุนอ๋องอวี้เหิง

“ช่างโง่เขลาเสียจริง” หนิงกุ้ยเฟยกล่าวกับตนเอง “องค์รัชทายาทอ่อนแอเช่นนี้ มีหรือที่ข้าจะปล่อยให้ตำแหน่งนั้นหลุดลอยไป” พระนางกล่าวพลางเดินไปนั่งจิบชาในถ้วย “ช่างโง่เขลาและน่ารำคาญ หากเป็นเช่นนี้ข้าคงให้บุตรชายของข้าแต่งงานกับนังผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นไปให้สิ้นเรื่อง”

ทันทีที่หรงฟู่ฮ่านเดินออกมาจากตำหนักพระสนมด้วยอารมณ์สงบนิ่งเสียจนอวี้เหิงที่รอนอกตำหนักได้แต่มองหน้าของนางโดยไม่กล่าวอันใด ไม่รู้เลยว่าทั้งสองพูดคุยเรื่องอะไรกันแต่ในใจของอวี้เหิงกลับรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นท่าทางของพระชายาเป็นเช่นนี้

“เจ้าพูดเรื่องหย่ากับข้าให้ท่านแม่ฟังหรือ?” อวี้เหิงเดินมาดักหน้าหรงฟู่ฮ่าน กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ไม่” หรงฟู่ฮ่านตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะเดินผ่านไปราวกับอวี้เหิงเป็นธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน

ท่านอ๋องผู้สูงส่งได้เพียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย คร้านจะซักความพระชายามากกว่านี้จึงเดินเข้าไปทูลลาพระสนมหนิงกุ้ยเฟยในตำหนัก ตัวของหนิงกุ้ยเฟยเองก็หาได้กล่าวว่าพระนางรับสั่งอะไรกับฟู่ฮ่านไป มีแต่คำอวยพรให้บุตรชายของตนเองประสบความสำเร็จทุก ๆ อย่างในชีวิตเท่านั้น

ผ่านมาหลายสัปดาห์

หลังจากที่โจวหลานเข้ามาใช้ชีวิตในร่างของคุณหนูหรงฟู่ฮ่านซึ่งตอนนี้คือพระชายาสาม นางเริ่มชินกับการใช้ชีวิตในร่าง ๆ นี้เสียแล้ว แม้บางครั้งจะทำตัวประหลาดในสายตาของบ่าวในจวนไปบ้างแต่พวกเขาดูจะเริ่มชินเหมือนตัวนางที่ชินกับชีวิตใหม่นี้ นับตั้งแต่วันที่เข้าวังไปเข้าเฝ้าพระสนม อวี้เหิงแทบจะไม่อยู่ในจวนเลยสักครา บ้างก็ต้องเข้าวังไปช่วยเสด็จพ่อว่าราชการ บ้างก็ไปไหนมาไหนไม่บอกกล่าวนาง สมกับเป็นท่านอ๋องที่ไม่ใส่ใจภรรยาเสียจริง โจวหลานตำหนิเขาอยู่ไม่เว้นวันแต่นางก็ดีใจที่ไม่ต้องเห็นหน้าของเขาผู้นั้น ราวกับนางมีอิสระในจวนอ๋องอย่างไงอย่างงั้น

แต่นางยังไม่ลืมว่านางต้องหย่ากับอวี้เหิงให้เร็วที่สุด หลังจากนี้อีกสองปีองค์รัชทายาทจะสิ้นพระชนม์ เมื่อนั้นอ๋องอวี้เหิงและอ๋องจวิ้นเหยาจะเริ่มตั้งขั้วอำนาจในราชสำนัก กว่าฮ่องเต้จะรู้ว่าบุตรชายที่ตนเองเลี้ยงมากับมือทั้งสองกำลังห่ำหันกันเองพระองค์ก็จวนจะสิ้นพระชนม์แล้ว ตัวแปรสำคัญของราชบัลลังก์คือเซี่ยชิว…นางก็หาใช่ลูกสาวของตาสีตาสาหรอก ปู่ของนางเคยรับใช้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและเป็นผู้ถือพระราชโองการแต่งตั้งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร โดยมีเงื่อนไขว่าหากรัชทายาทองค์ปัจจุบันสิ้นพระชนม์ พระราชโองการฉบับนี้จะมีผลบังคับใช้ทันที

นั้นแปลว่าต่อให้อวี้เหิงพยายามมากเช่นไร เขาก็จะไม่ได้เป็นฮ่องเต้