บทที่ 6 พระชายาขอหย่า

หรงฟู่ฮ่านนึกไปนึกมายังคงนึกไม่ออกแม้แต่ตอนที่นางกำลังเดินตามเจียงเว่ยไปหาอวี้เหิง จวนอวี้เหิงใหญ่พอสมควรจึงใช้เวลาเดินสักพักหนึ่งกว่าจะถึงเรือนรับรองแขกที่อวี้เหิงกำลังรอ

ทันทีที่เจียงเว่ยเดินนำฟู่ฮ่านเข้ามา นางมองเห็นร่างสูงใหญ่ของอ๋องทรราชกำลังยืนชมต้นไม้นอกหน้าต่าง แววตาของเขาดูเลื่อนลอยต่างกับแววตาที่เขามองนางอย่างลิบลับจนหรงฟู่ฮ่านรู้สึกแตกต่างออกไป ราวกับว่าอวี้เหิงกำลังตกอยู่ในภวังค์ที่มีเพียงเขาอยู่จนไม่ได้สังเกตว่านางมาถึงแล้ว

“บ่าวขอลา” เจียงเว่ยเอ่ยพลางถอยจากไปทิ้งไว้ให้หรงฟู่ฮ่านอยู่กับอวี้เหิงตามลำพัง

หญิงสาวย่างเท้าอย่างเชื่องช้าไปยังเก้าอี้รับแขกไม่ไกลจากตัวอวี้เหิงก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงอย่างเงียบเชียบพลางมองดูท่าทีของอ๋องผู้นี้ราวกับกำลังมองภาพวิจิตรอะไรบางอย่าง

“ท่านอ๋องกำลังคิดอะไรอยู่?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถามทำให้อีกฝ่ายตื่นจากภวังค์

อวี้เหิงหันมามองหรงฟู่ฮ่านช้า ๆ แววตาที่นางคุ้นชินมองมายังตัวของนาง แววตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก ชายผู้นั้นมองใบหน้าของหรงฟู่ฮ่านสักพักไม่แม้นแต่จะตอบคำถามของนาง ตัวของพระชายาเองก็มองตอบกลับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวจนอวี้เหิงถอนหายใจเชิงยอมจำนน

“ไปกันเถิด เสด็จพ่อและเสด็จแม่กำลังรอพวกเราอยู่” อวี้เหิงกล่าว ก้าวเท้าของเขาก้าวย่างออกจากห้องโดยไม่รีรอภรรยาของตน

หรงฟู่ฮ่านเห็นเช่นนั้นทำได้เพียงเดินตามไปติด ๆ ชายผู้นั้นเดินเร็วมากเสียจนนางต้องลุกลี้ลุกลนเดินตามอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าที่นางใส่ก็หาใช่คุ้นชินไม่ไหนจะเครื่องประดับผมระโยงระยางจนนางทรงตัวแทบไม่อยู่

“แล้วเจียงชิงล่ะ?” อวี้เหิงเอ่ยถามขณะเดินนำหน้าฟู่ฮ่าน ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าของนาง

“ข้าให้จิงลั่วสอนงานนาง ให้นางคุ้นชินวิธีปรนนิบัติข้าอย่างที่ท่านหวัง” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยตอบ คำตอบนั้นทำให้อวี้เหิงหยุดเดินและหันกลับมามองหน้าของนางจริง ๆ เสียที

ครั้งแรกที่เขามองใบหน้าของหรงฟู่ฮ่านอย่างชัดเจน แม้ว่าใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าจะเหมือนหรงฟู่ฮ่านทุกประการทว่าประกายตาของนางไม่ใกล้เคียงกับหรงฟู่ฮ่านแม้แต่น้อยจนอวี้เหิงเริ่มประหลาดใจ เขาไม่กล่าวอันใดต่อเพียงแค่มองหน้าของพระชายาตนเอง

“ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดไม่สบายใจหรือ?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ นางหาใช่หรงฟู่ฮ่านคนเก่าที่ต้องคอยเอาอกเอาใจชายที่ไม่รักนางเสียหน่อย การที่ทำเช่นนี้ย่อมสมควรแล้ว

“เจียงเว่ยไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าเจียงชิงต้องคอยอยู่ปรนนิบัติเจ้าข้างกาย?” อวี้เหิงถามย้อนน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“บอกแต่ข้าคิดว่านางยังต้องเรียนรู้อีกมาก ท่านส่งบ่าวที่เงอะงะซุ่มซ่ามเช่นนี้มาให้ข้า ข้าจำต้องสอนให้นางพอทำงานให้เป็น” หรงฟู่ฮ่านกล่าว “ท่านคงไม่ว่าอะไร หากจิงลั่วจะสอนนาง ในระยะนี้นางคงไม่ได้อยู่รับใช้ข้า”

“หาไม่ได้” อวี้เหิงตอบกลับ ไม่คิดจะมีปากมีเสียงกับผู้หญิงตรงหน้าเพราะ ‘บ่าวรับใช้’ แค่คนเดียว

“ท่านบอกเราเองว่าฝ่าบาทกับพระสนมกำลังรอพวกเราอยู่ ไปกันได้แล้วท่านอ๋อง” หรงฟู่ฮ่านเดินผ่านอวี้เหิงทันทีที่สิ้นคำพูดจนมาถึงเกี้ยวรถม้าที่กำลังรอพวกเขาอยู่หน้าจวนท่านอ๋อง

หรงฟู่ฮ่านก้าวเท้าขึ้นรถม้ารวดเร็วไม่รอให้อวี้เหิงหรือคนขับรถม้ามาพยุงนางขึ้นไปจนอวี้เหิงตามขึ้นมาทัน หรงฟู่ฮ่านเหลือบมองชายที่นั่งตรงข้ามนางด้วยหางตาพลางเล่นลูกผมแก้เบื่อ

“นับว่ายังโชคดีที่เราสองคนได้นั่งเกี้ยวคันเดียวกัน หาต้องแยกกันเช่นห้องนอนไม่” หรงฟู่ฮ่านกล่าววาจาทิ่มแทงอวี้เหิงอย่างเจ็บแสบแม้ว่าจะรู้ตัวดีคำพูดแค่นี้ไม่อาจทำอะไรหัวใจที่แข็งกระด้างของผู้เป็นสามีได้

อวี้เหิงยังคงนิ่งเงียบตลอดทางไปยังราชวัง ไม่แม้นแต่จะเหลียวมามองฟู่ฮ่าน นางเองก็คร้านจะสนใจคนผู้นี้ไม่ต่างกับอีกฝ่าย แต่แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของฟู่ฮ่าน

นางเอ่ยวาจาที่น้อยคนนักจะเอ่ย…คำพูดที่ไม่มีทางออกมาจากปากของฟู่ฮ่านอย่างแน่นอน

“ท่านอ๋อง ข้าคิดว่าหลังจากนี้ไปหนึ่งปี เราสองคนควรจะหย่ากัน”

คำพูดของฟู่ฮ่านทำให้อวี้เหิงที่นิ่งเงียบ ไม่ยอมพูดไม่จากับฮูหยินตนเองถึงกับหันมามองหน้าของฟู่ฮ่าน แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายความฉงนและงงงวย ไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันเปี่ยมด้วยแรงตึงเครียดในเกี้ยว หรงฟู่ฮ่านมองตาของสามีตนเองอย่างแน่วแน่

“ข้าคิดว่าเราสองคนควรหย่ากัน” หรงฟู่ฮ่านย้ำอีกครั้ง

“เพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่เท่าไหร่ก็กล่าววาจาเช่นนี้กับข้าแล้วหรือ?” อวี้เหิงแสยะยิ้มเล็กน้อย เท้าคางมองฮูหยินตนเองอย่างสนใจ “หย่ากันเช่นนี้จะสมแรงที่เจ้าทุ่มเทไปไหมเล่า?”

หรงฟู่ฮ่านส่ายหน้าเบา ๆ “คุ้มไม่คุ้ม ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง”

“ช่างเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจอะไรเช่นนี้” อ๋องสามกล่าวน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ทันทีได้ยินคำตอบเช่นนั้น “เจ้าเพิ่งแสดงละครตบตาเสด็จแม่และเสด็จพ่อเพื่อให้ได้พระราชทานสมรสมาแล้วไยวันที่เจ้าได้สมปรารถนาทุกอย่างถึงคิดจะทิ้งมันอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้”

“ข้าเห็นว่าการแต่งงานของเราสองคนไม่ทำให้ใครมีความสุขโดยเฉพาะตัวท่านเอง หากชีวิตคู่ไม่ราบรื่นแล้วจะหวังอะไรให้รอดไปถึงฝั่งกันล่ะ?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวเสียงแข็ง “เพราะเป็นเช่นนี้เราสองคนจึงควรหย่ากัน”

“แล้วเสด็จพ่อจะว่าเช่นไร ท่านเป็นคนที่พระราชทานงานสมรสให้ข้าและเจ้า” อวี้เหิงถามย้อนกลับ

“ถ้าพระองค์พระราชทานการแต่งงานให้ได้ก็ย่อมประทานการหย่าให้ได้เช่นกัน ผู้เป็นเจ้าชีวิตคนทำไมจะทำให้ไม่ได้”

อวี้เหิงนิ่งเงียบ ไม่ตอบอีกฝ่าย

“ท่านจะรับเซี่ยชิวมาเป็นอนุภรรยาท่านก็สุดแล้วท่านต้องการ ข้าหรงฟู่ฮ่านไม่ขอเกี่ยวข้องกับชีวิตของท่านอ๋อง” ฟู่ฮ่านยื่นคำขาดทั้งยังเอ่ยชื่อของสตรีผู้หนึ่งที่ติดค้างในใจของอวี้เหิง

อวี้เหิงกัดริมฝีปากตนเองเล็กน้อยทั้งยังมองมาที่ฟู่ฮ่านตาเขม็งเมื่อได้ยินชื่อของเซี่ยชิว

“ทำไมเจ้าถึง…” อวี้เหิงถาม หมายได้ยินคำตอบที่เหมาะสมจากปากของอีกฝ่าย

“เรื่องที่เกิดขึ้นทางใต้ หม่อมชั้นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

ไร้ซึ่งเสียงโต้ตอบ

สิ้นเสียงของหรงฟู่ฮ่านรถม้าได้มาถึงประตูหลังของพระราชวังหลวงเสียแล้ว หรงฟู่ฮ่านไม่รอช้ารีบก้าวลงจากเกี้ยว ไม่ขออยู่ตามลำพังกับอวี้เหิงอีก ไม่ช้านักขันทีของราชวังมารับพวกเขาทั้งสองเข้าวังหลวง ลัดเลาะตามทางไปยังส่วนของวังหลัง ภาพเบื้องหน้าของฟู่ฮ่านคือกำแพงสีแดงสูงใหญ่ตระหง่านขนาบข้างสองฝั่งไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา ไม่ช้านักพวกเขาทั้งสองเดินมาถึงตำหนักของพระสนม

“ถึงแล้วหรือ?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยเบา ๆ พลางมองดูตำหนักโอ่อ่าตรงหน้าตนเองอย่างสนอกสนใจ นับว่าตนช่างมีวาสนาได้มาเห็นพระราชวังต้องห้ามในตอนที่ผู้คนในสมัยนั้น ๆ ยังใช้ชีวิตกันอยู่ นึกถึงช่วงที่ตนเองทำวิทยานิพนธ์ คิดได้เช่นนั้นนางเริ่มมองต่ำลงแววตาเศร้าสร้อยฉายออกมา เมื่อไรกันที่ชีวิตในร่างกายของหรงฟู่ฮ่านจะสิ้นสุดลง สุดท้ายได้แค่ถอดอนหายใจในร่าง ๆ นี้