Partager

๕ เรียกร้องความสนใจ

last update Date de publication: 2025-03-08 07:58:39

ปกติแล้วซ่งเสวี่ยนนิ่งเฉยต่อทุกเรื่องราวเสมอมา แต่พอสตรีผู้นั้นล้มป่วยเขากลับรู้สึกได้ถึงอาการกระวนกระวายอย่างไม่เคยเป็น

หรือแท้จริงแล้วอาจจะเพราะว่านางเป็นของสิ่งแรกที่ครอบครองได้

หากหลุดมือแล้วก็คงหาไม่พบ…

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ซ่งเสวี่ยนหลับไม่ได้เต็มตาเพียงเพราะมักจะสะดุ้งตัวตื่นอย่างหวาดระแวงแต่หาใช่เพราะความกลัวมันเป็นเพียงสตรีบนเตียงที่จับไข้

ซ่งเสวี่ยนสูดลมหายใจก่อนจะคลายออกช้า ๆ

“เจ้ามันตัววุ่นวาย” ถึงแม้ปากจะพร่ำบ่นแล้วอย่างไร สตรีบนเตียงยังคงนอนหลับไม่ตอบโต้และซ้ำซ่งเสวี่ยนยังคงนำผ้าชุบน้ำเช็ดตามทตัวทุกชั่วยาม

“อื้อ….” หลีหนิงหนิงส่งเสียงเมื่อถูกรบกวน

ซ่งเสวี่ยนแค่นเสียง มุมปากยกขึ้นคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

ยามหลับก็ดูเป็นเพียงสตรีที่เปลือกนอกแข็งแกร่งแต่ภายในกลับอ่อนแอผู้หนึ่ง ทว่าตอนได้สบตากับนางนั้น…ความกล้าอวดดีที่มีเขาอยากจะบดขยี้ให้แหลก

“ซ่งเสวี่ยน…” น้ำเสียงแผ่วราวกับกับกระซิบดังขึ้น

ดึกดื่นปานนี้และยังมีเรื่องร้อนรนในใจผู้ใดจะหลับ

หลีหลินว่าน ๆ เปิดประตูเดินเข้ามาก่อนจะปิดลงอย่าง เบามือ ใบหน้าคนงามสะท้อนแสงจากตะเกียงดูผุดผ่อง เรือนผมยาวที่ปล่อยสยายถึงกลางหลังและอาภรณ์ผืนบางที่มองเห็นส่วนโค้งของร่างกาย

แน่นอน หลีหลินว่านจงใจ

“หนิงหนิงเป็นอย่างไรบ้าง”

ซ่งเสวี่ยนชะงัก ก่อนจะปรายตาไปมอง

หากยามปกติหลินว่านมาหาเขาย่อมดีใจ แต่นี้ดึกเพียงนี้แล้วเหตุใดถึงกระทำเช่นนี้ “ชายหญิงอยู่ตามลำพังย่อมไม่เพราะสม ดึกดื่นเพียงนี้สมควรนอน”

ซ่งเสวี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากลับแผ่วเบาเกรงว่าสตรีบนเตียงจะพลันตื่นเอาได้

ในใจของหลีหลินว่านไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งไม่พอใจมากขึ้น

นางกดน้ำเสียงต่ำลง “ข้าเพียงเป็นห่วง เกรงว่าท่านจะไม่มีเวลาพักผ่อน” ทว่าความเป็นห่วงของนางนั้นกับหมายถึงผู้ใดย่อมเป็นที่ประจักษ์ให้เห็น

“ข้าจะเฝ้านางเอง” หลีหลินว่านยังคงทำเป็นใจดี พยายามกลั้นเก็บอารมณ์โกรธเคียงที่เริ่มเต็มท้อง

เห็นที่ว่าหากซ่งเสวี่ยนอยู่ใกล้ชิดหลีหนิงหนิงต่อไปไม่ดีแน่

ซ่งเสวี่ยนปรายสาตากลับมามองหลีหนิงหนิงก่อนเอ่ยตอบ “ของของข้า ข้าย่อมดูแลเอง”

“ถึงอย่างไรข้าหาใช่คนนอก” นางยังคงโน้มน้าว ขยับกายเข้าใกล้ซ่งเสวี่ยนอย่างยั่วยวน

ในตอนนั้นเองหลีหลินว่านมีสีหน้าไม่สู้ดีจนซ่งเสวี่ยนสังเกตเห็น “ข้าเข้าใจความหวังดีของเจ้าหลินว่าน” อาภรณ์ผืนผ้าของนางทำให้เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย

หลีหลินว่านได้โอกาสจึงเสแสร้งเสียใจ ดวงตาเอ่อคลอ “ความหวังดีของข้าถูกทั้งทำลายทิ้งอีกครั้ง”

“แต่เจ้าเองก็สมควรกลับเรือนนอนได้แล้ว”

ว่าอย่างไรนะ!

ซ่งเสวี่ยนริอาจกล้าขับไล่นางหรือ!

ทั้งชีวิตมีเพียงนางคงเดียวเท่านั้นที่สามารถขับไล่ผู้อื่นได้

“เช่นนั้นข้าขอตัว” หลีหลินว่านหันหลังกลับทันที เป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นว่านางเองก็ไม่พอใจเช่นกัน

และหวังว่าวันพรุ่งนี้ซ่งเสวี่ยนคงตามต้อยนางไม่ห่างแน่

สีหน้าของซ่งเสวี่ยนยังคงเรียบเฉยประดุจก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละหลาย เขายังคงมุ่งมั่นกับการเช็ดตัวลดไข้ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยของหลีหนิงหนิง

“หากตื่นขึ้นเจ้าคงที่จะไม่ลืมบุญคุณของข้าหลีหนิงหนิง”

 

พอเช้าวันรุ่งขึ้น หลีหนิงหนิงตื่นนอนหลังจากหลับไปอย่างยาวนานซ้ำยังคงอดหวั่นใจเสียไม่ได้ว่านี้เป็นอีกคราที่รอดพ้นจากความตาย ทั้งที่ขาข้างหนึ่งก้าวข้ามไปยังปรโลกแล้ว

หลีหนิงหนิงยังระบมปวดไปทั่วตัวทว่ายังคงฝืนปั้นหน้า

เพราะซ่งเสวี่ยนนำเรื่องของนางไปแจ้งแก่นายท่านหลีและหลีฮูหยินตั้งแต่ฟ้าสาง นี่ราวกับเป็นการป่าวประกาศไปทั่วจวนแล้ว ไม่ว่าจะญาติเหล่าพี่น้องที่อาศัยอยู่ในจวนหรือเหล่าอนุล้วนออกหน้ามาเยี่ยมเยือน

“ปิดประตู” หลีหนิงหนิงออกคำสั่ง

พอสิ้นเงาของอนุผู้หนึ่งที่จากไปแล้ว หลีหนิงหนิงจะไม่พบหน้าผู้ใดอีกแล้ว

ซ่งเสวี่ยนยืนนิ่งใบหน้าไม่สู้ดี “อย่าริอาจออกคำสั่งกับข้า” ซ้ำยังอดคิดในใจว่าหากนางหลับไปอีกหน่อยคงดีไม่น้อย

น้ำเสียงปนหงุดหงิดรำคาญใจ “ท่านไม่รำคาญบางเลยหรือซ่งเสวี่ยน” ทั้งที่นางสมควรจะได้นอนพักผ่อน

หากตอบตามตรงเขาคงรำคาญ จากนั้นซ่งเสวี่ยนจึงเดินไปปิดประตูทันทีแต่ไม่ใช่เพราะนางออกปากสั่งแต่เป็นเพราะเขาเองก็รำคาญเต็มอก

หลีหนิงหนิงยิ้มหน้าบาน “เชื่อฟังเช่นนี้ดีหน่อย”

สำหรับซ่งเสวี่ยนแล้วนี้เป็นการหลอกใช้เพื่อผลประโยชน์และหากไม่ติดว่ากำลังนอนซมประหนึ่งซากศพ

เขาเกรงว่าไม่แน่ตอนนี้คงกำลังบีบคอนางให้สิ้นใจเสีย

“…..”

“อย่าได้คิดร้ายต่อข้า” จังหวะที่หลีหนิงหนิงจ้องมอง ซ่งเสวี่ยน ในสายตาคู่นั้นนางสังเกตเห็นความเจ้าเล่ห์ในแววตา

มุมปากหนายกยิ้ม “ชีวิตเจ้าเป็นของข้า แม้แต่วิญญาณเจ้าก็เป็นของข้า”

ซ่งเสวี่ยนชอบมองความอวดดีของนาง

หลีหนิงหนิงถอนหายใจด้วยความหดหู่ ไม่ว่าอย่างไรนางก็หนีไม่พ้นแล้วและจะตายก็ไม่อาจตายได้ “ข้าไม่ใช่สิ่งของของท่านซ่งเสวี่ยน”

“เช่นนั้นหรือ” ซ่งเสวี่ยนขานตอบ

จากนั้นจึงขยับตัวโน้มใบหน้าลงต่ำสบตากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งที่พลันสั่นระริก “แต่งกับข้าแล้วย่อมเป็ยของข้า”

ใบหน้าของหลีหนิงหนิงเกิดความรู้สึกร้อนรุ่มอีกครั้งทั้งยังไม่กล้าสบตาของซ่งเสวี่ยน พอมองระยะใกล้ชิดเช่นนี้พระรอง ตัวร้ายผู้นี้กลับดูหล่อเหล่าจนพลางให้หน้าอกซ้ายของนางเต้นกระหน่ำแทบทะลุออกมา

ไม่ได้!

ร้ายกาจเช่นนี้ผู้ใดจะมีความรักให้!!

หลีหนิงหนิงขมวดคิ้ว ด่าทอตนเองในใจ

“หนิงหนิงหายดีแล้วหรือ” หลีหลินว่าผลักดันประตูเข้ามา

!!!

ซ่งเสวี่ยนจึงผละตัวออกห่างทันทีแต่สายตายังคงไม่ลดละจากหลีหนิงหนิง มุมปากหนายังคงยกยิ้มเย้ยยัน

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทุกคราที่หลีหลินว่านพบเจอสองคนนี้ถึงเอาแต่ทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนี้ นางไม่พอใจเป็นอย่างมาก มือทั้งสองกำแน่นด้วยความโกรธ!

เรื่องที่นางโกรธเมื่อคืนซ่งเสวี่ยนกลับไม่ตาม!

ซ้ำยังสนิทสนมกับหลีหนิงหนิงเกินเหตุ!

หลีหนิงหนิงถอนหายใจเบื่อหน่าย “ข้ายังไม่ตายไม่เช่นนั้นซ่งเสวี่ยนเขาคงเป็นหม้ายตั้งแต่ยังหนุ่ม” นางเข้าใจจุดประสงค์ของหลีหลินว่านเป็นอย่างดี ใบหน้ายิ้มแย้ม

สายตาปรายไปมองซ่งเสวี่ยนที่อยู่ไม่ห่าง “ใช่หรือไม่สามี”

ซ่งเสวี่ยนไม่ตอบอันใดและก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน

หลีหลินว่านเป็นตัวเอกของเรื่องเป็นแม่ดอกบัวขาว บุรุษใดพบเห็นด้วยปันใจให้ทั้งสิ้น นางต้องการเป็นจุดเด่นผู้คนให้ความสนใจ

 แต่หลีหนิงหนิงค้นพบว่า…ไม่แน่ว่าเรื่องราวเปลี่ยนไปแล้วเว้นแต่เหตุการณ์สำคัญไม่อาจเปลี่ยน

หลีหลินว่านมีสีหน้าไม่สู้ดีเล็กน้อย “เช่น…เช่นนั้นหรือ”

หลีหนิงหนิงพยักหน้าแน่วแน่ “รู้หรือไม่หลีหลินว่าน ค่ำคืนที่ผ่านมานั้นซ่งเสวี่ยนดูแลคอยเช็ดตัวให้ข้าอยู่ไม่ห่าง”

ราวกับรู้ว่าสตรีตรงหน้าไม่พอใจ หลีหนิงหนิงยกยิ้มก่อนจะสาดเชื้อเพลิงเข้าไปในกองไฟอีกครา

“สมควรเป็นเช่นนั้น” ครู่หนึ่งก่อนที่หลีหนิงหนิงจะขานตอบ “สามีดูแลภรรยาตนเองย่อมไม่แปลก” ประโยคหลังปรายตามองซ่งเสวี่ยน

สีหน้าของหลีหลินว่าเริ่มหม่นหมองทันที

หลีหนิงหนิงพูดขึ้นอีกครั้ง “คราหน้ายามค่ำคืนเช่นนี้ลงกรอกประตูด้วยสามี”

ซ่งเสวี่ยนจ้องสตรีบนเตียงด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงหันไปมองหลีหลินว่าน น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนจึงเอ่ยขึ้น “เจ้าไม่พอใจข้าเรื่องเมื่อคืนหรือ”

“ไม่เลยซ่งเสวี่ยน” หลีหลินว่านตอบ

ถึงต่อให้จะไม่พอใจอย่างไร แต่หลีหลินว่านยังต้องทำตัวเป็นคนใจกว้างอยู่ดี

ทั้งที่เขาขับไล่นางเมื่อคืน

หรือเรื่องที่เขาไปบอกกล่าวบิดาและมารดาของนาง

หลีหลินว่านย่อมไม่พอใจ

เหตุใดผู้อื่นถึงเอาแต่สนใจหลีหนิงหนิงเช่นนี้!

เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ทำให้หลีหลินว่านไม่พอใจแต่จะทำเช่นไรให้นางอาละวาดเป็นตัวโง่งมให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะหรือ มิสู้เป็นเพียง หลีหลินว่านที่จิตใจอ่อนโยนไม่ดีกว่า

“หลินว่าเจ้านักดีต่อข้านัก” ซ่งเสวี่ยนเอ่ยขึ้น

ไม่ว่าจะเมื่อหลายปีก่อนหรือแม้กระทั่งตอนนี้ หลีหลินว่านยังคงใจกว้างต่อเขาถึงแม้เขาจะทำผิดต่อนางก็ตาม

หลีหลินว่านยิ้มกว้าง “ท่านยังมีข้าข้างกายอยู่ซ่งเสวี่ยน”

 

 

 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๓๐ บุตรชายหนึ่งบุตรสาวหนึ่ง

    วสันต์ฤดูพานพบมาอีกครา สายลมเย็นโชยมาพัดพากลิ่นหอมของเหล่าดอกไม้พรรณาส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วจวน ท้องฟ้าปลอดโปร่งแสงแดดส่องจ้ากระทบลำธารจำลองจนน้ำระยิบระยับชวนให้งดงามในอ้อมแขนของซ่งเสวี่ยนโอบอุ้มห่อผ้าสีแดงไว้แนบอก เพียงพริบตาก็ผ่านพ้นครบร้อยวันแล้วเมื่อหลายเดือนก่อนหลีหนิงหนิงผู้เป็นภรรยารักทั้งครรภ์อีกหน เขาคาดไว้ว่างอย่างไรก็ต้องเป็นบุตรสาวอย่างแน่นอนและทันทีที่หมอหญิงชราโอบอุ้มห่อผ้าออกมานั้นพลันบอกกล่าวว่าได้คุณหนูผู้หนึ่ง เขาในตอนนั้นมีความสุขสมดั่งใจหวังแม้ทารกจะตัวแดงผิวเหี่ยวย่นแต่ซ่งเสวี่ยนไม่เคยวางมือโอบอุ้มบุตรสาวไว้ตลอดช่างต่างจากบุตรชายคนแรกเหลือเกินอาจเป็นเพราะเขาเป็นบิดาอีกคนแล้ว“เหตุใดท่านไม่เคยอุ้มข้าบ้าง” ซ่งเหว่ยหยางเงยหน้าทักทวงบิดาแฝงความน้อยใจ ทว่าแท้จริงแล้วเขาเพียงแค่อยากโอบอุ้มน้องสาวบ้างซ่งเสวี่ยนหลุมตาต่ำมองบุตรชายที่บัดนี้จวนจะเจ็ดขวบแล้วแต่ยังสูงเพียงแค่ช่วงระหว่างขาเท่านั้น“หากเจ้าโตเมื่อไหร่ค่อยมาอุ้มบุตรสาวข้า”!!ซ่งเหว่ยฟังแล้วขมวดคิ้วงุนงงไม่เข้าใจ “สัญญากับข้า!”ในทุกปีล้วนมีเหตุการณ์พลิกผันเสมอและการเป็นตัวประกอบที่กลายเป็นมารดาทั้งยังมีสามีเ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๙ ชีวิตคู่ราบรื่น

    ตอนแรกที่ซ่งเสวี่ยนพบเจอบุรุษที่คล้ายคลึงตนเองก็พลันไม่ชอบใจอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเด็กทารกที่คล้ายตามติดภรรยาของเขาอยู่ไม่ห่างเขายิ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีทุกครั้งพอลอบสังเกตสีหน้าของบุรุษข้างกลายที่บึ้งตึงแล้ว หลีหนิงหนิงพลันหัวเราะชอบใจ“บอกแล้วอย่างไรบุตรในครรภ์ข้าต้องเป็นเด็กชาย”ในความคิดของหลีหนิงหนิงบุตรชายคนแรกสมควรเป็นผู้ชายหากถามหาเหตุผลนั้นไม่มี นางเพียงแค่อยากชื่อชมซ่งเสวี่ยนในวัยเด็กจนเติบโตเท่านั้นคำพูดหยอกเย้าของนางเช่นนี้ ซ่งเสวี่ยนไม่ชอบเลยยิ่งพอเวลาพอไปนานเข้าเด็กทารกน่าเกียจนั้นก็เติบโตจึ้นแต่ไฉนยังต้องคล้ายตามติดภรรยาข้าทุกฝีก้าว“พรุ่งนี้ให้เขาไปเรียนหนังสือได้แล้ว” ซ่งเสวี่ยนเอ่ย นัยน์ดุดันจ้องมางเด็กชายตรงหน้าด้วยความจริงจังเจ้าเด็กนี้สมควรออกไปพบเจอผู้นเสียบ้างมิใช่วัน ๆ อยู่แต่กลับภรรยาเขาไม่ห่าง“ท่านพ่อ!” น้ำเสียงของเด็กน้อยร้องตกใจ “ข้าไม่ไป!”หลีหนิงหนิงหรี่ตามองอย่างขุนเคือง “เขาพึงจะสี่ขวบเท่านั้นอาเสวี่ยน”ไฉนเลยนางจะไม่รู้เหตุผลของซ่งเสวี่ยนคราแรกที่ซ่งเหว่ยหยางถือกำเนิดออกมาเป็นทารกตัวแรกนั้นซ่งเสวี่ยนแทบจะไม่เข้าใจหรือโอบอุ้ม เพียงแค่มองเห็นเห็นผิวหนังที่เห

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๘ หากนางเอกไม่ได้คู่กับพระเอก

    หากไม่ได้ต้องอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันทุกวันเช่นนี้ จื่อรุ่ยหยางก็ยังคงไม่กระจ่างแจ้งว่าแท้จริงแล้วหลีหลินว่านมีนิสัยเช่นไรตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีปีที่แล้วจนกระทั่งวนเวียนพบใหม่ อีกครา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลีหลินว่านพังพินาศตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้จื่อรุ่ยหยางทุกข์ใจไม่รู้จะหันหน้าไม่พึงผู้ใดได้“ข้าเซ็นหนังสือหย่าได้แล้ว”“บอกแล้วอย่างไรข้าไม่หย่า!”พอได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง หลีหลินว่านพลันโมโหไม่มีที่สิ้นสุด “เพื่อให้ได้แต่งงานกับข้าที่ผ่านมาท่านล้วนกีดกันบุรุษอื่นออกไป…” นางยกยิ้ม “พอได้แล้วจึงอยากจะทิ้งข้าหรือ!”เรื่องไปกันใหญ่แล้ว จื่อรุ่ยหยางขมวดคิ้ว “ไม่ใช่หลินว่าน มันเพราะที่ผ่านมาเจ้าไม่เคยดีต่อข้าเลย”ในในยามนี้เข้าใจแล้วมีบุพเพ…มีวาสนา..แต่ไร้รัก“เหอะ!” หลีหลินว่านยืนกอดอกมองด้วยความสายตาแข็งกร้าว “ท่านไม่มีหากหนีไปจากข้าพ้น!” นางกระแทกเสียงหากจื่อรุ่ยหยางยังไม่ตายก็ไม่มีทางแยกจากนางไปได้ หลีหลินว่านไม่ยอมตกเป็นขี้ปากของพวกคนนางรังเกียจเหล่า นั่นแน่ ชีวิตที่ผ่านมาของนางล้วนเป็นไปดั่งใจหวังแล้วเหตุใดครั้งรี้มันถึงกลับเป็นไปไม่ได้กันซ่งเสวี่ยน!พอนึกถึงบุรุษชื่อของบ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๗ บิดามารดา

    สำหรับซ่งเสวี่ยนแล้วพอเข้าสู่ฤดูเหมันต์เขามักจะปลีกตัวออกไปหลบซ้อนตัวอยู่เพียงผู้เดียวบรรยากาศที่หนาวเย็นจนสั่นสะท้าน หิมะที่โปรยปรายตลอดเวลาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดจนทั่วบริเวณโพลนขาว เพียงแวบหนึ่งซ่งเสวี่ยนพลันเห็นเหตุการณ์ในตอนที่ตนเองสามขวบอีกครั้ง“ข้าเกลียดฤดูหนาว” น้ำเสียงทุ้มสถบออกไปหลีหนิงหนิงเอี่ยงใบหน้ามองบุรุษข้างกาย ใบหน้าที่โผล่พ้นออกมานอกเสื้ออุ่นที่ทำจากขนสัตว์และแก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อทำให้มองดูน่าเอ็นดูไม่น้อย“ข้าอยากโอบกอดอาเสวี่ยนคลายหนาว พอฤดูใบไม้ผลิข้าอยากดูดอกไม้บานพร้อมกัน” ดวงตาเมล็ดซิ่งวูบไหว“แต่ข้าชอบ” ก่อนที่สายตาจะปรายไปมองหิมะที่ยังคงตกอยู่นอกหน้าต่างมุมปากหนาพลันยกยิ้ม “นับวันยิ่งเกียจคร้าน”ความจริงแล้วนางไม่ได้ชมชอบความหนาวสักนิด เพียงแต่พออากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ที่ไม่ต้องทำอันใด นอกจากนั่งขดตัวอยู่ใต้ผ้านวมหรืออาภรณ์ขนสักอุ่น ๆ สักผืน“ให้ข้าปิดโรงเตี๊ยมดีหรือไม่” ซ่งเสวี่ยนเสนอ ใบหน้าหล่อเหล่าเต็มไปด้วยความยียวนทั้งสิ้น “พอเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ข้าว่าพวกเราอยู่จวนตลอดไปคงไม่น่าเบื่อนัก”“ไม่” หลีหนิงหนิงปฏิเสธ “ ท่านจะเอาเงินที่มาให้ข้าใช้”นางยอมไม่ได้เ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๖ เทียบเชิญมงคล

    ในขบวนแห่เกี้ยวเจ้าสาวเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่เอิกเกริก โดยมีเจ้าบ่าวควบนั่งม้านำหน้าไป ผู้คนมากมายต่างมาชื่นชมมุ่งดูด้วยความรื่นเริงและยินดีให้กับคู่บ่าวสาวที่จัดว่ามีขมวบสินเดิมที่ยาวเหยียดสมศักดิ์คุณหนูหลีจากภรรยาเอกและบุตรชายผู้เดียวของสกุลจื่อมีสมรสมงคลก่อนที่ขบวนจะสิ้นสุดลงเมื่อถึงหน้าประตูจวนสกุลจื่อที่ถูกตกแต่งประณีตด้วยสีแดงที่สื่อถึงความมงคลจื่อรุ่ยหยางสวมชุดอาภรณ์สีแดงลวดลายมังกรจากนั้นจึงกระโดดลงจากหลังมาด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ทั้งที่วันมงลงเช่นนี้สมควรจะยิ้มแย้มเบิกบานแต่ใบหน้ากับหมองคล้ำไม่เป็นมงคลเสียเลย“จับมือข้า” เขาพูดขึ้นแผ่วเบาหลีหนิงหนิงสวมใส่อาภรณ์สีแดงเช่นกันเย็บปักด้วยความประณีต เรือนผมถูกมวยขึ้นเป็นทรงอย่างงดงามถูกประดับความมงกุฎหงษ์ที่แสดงถึงสัญญาณเคียงข้างมังกรแม่สื่อตะโกนร้องก้องบอกพิธีการทั่วจวนหนึ่งคำนับฟ้าดินสองคำนับบิดามารดาสามคำนับกันและกันทว่าช่างเป็นงานมงคลที่ไม่รับรู้ถึงบรรยากาศของความมงคลเลยแม้น้อย นี่เป็นเคราะห์กรรมของพระเอกผู้นี้หรือไร บนใบหน้าของจื่อรุ่ยหยางไม่หลงเหลือความสุขเลยเป็นงานมงคลที่บรรยากาศหดูจริง ๆช่างไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ หลีห

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๒๕ เถ้าแก่เนี้ย

    พอเข้าสู่ช่วงฤดูชิวเทียนหรือฤดูใบไม้ร่วง โรงเตี๊ยมและบริเวณโดยรอบที่เป็นร้านอาหารพลันครึกครื้นไปด้วยผู้คนที่ออกมาท่องเที่ยวหรือจับจ่ายใช้สอยในช่วงวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ใกล้จะมาถึงนี้ในห้อง ๆ หนึ่งยังชั้นสองของร้านมีสตรีผู้หนึ่งนั่งเท้าคางทอดสายตาลงไปมองชั้นหนึ่งเดียวใบหน้าเบิกบานหากโรงเตี๊ยมมีผู้คนครึกครื้นตลอดทั้งปีเช่นนี้ นางคงได้ร่ำรวยเป็นแน่!หลีหนิงหนิงแอบลอบยิ้มในใจ พลางพลิกสมุดรายการของกิจการไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่แท้จริงแล้วเรื่องนี้เป็นหน้าที่ของซ่งเสวี่ยนที่ต้องตรวจสอบนางเพียงอยากทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเท่านั้นซ่งเสวี่ยนที่เห็นการกระทำของภรรยาจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เถ้าเนี้ยว่าอย่างไรกิจการของข้าขาดทุนหรือไม่”หลีหนิงหนิงได้ยินแล้วจึงหันไปถลึงตาใส่เขา บุรุษผู้นี้รู้ทั้งรู้ว่านางไม่เข้าใจแต่กลับเยาะเย้ยกันหรอกหรือ “ไปให้ไกล” นางเอ่ยปากไล่พอวันเวลาผ่านไปนานเข้า พระรองผู้นี้ก็เปบี่ยนไปราวกันคนละคน“เจ้านี่ฉลาดจริง ๆ” เมื่อเห็นเป็นภรรยาหน้างอไม่พอใจ ผู้เป็นสามีอย่างซ่งเสวี่ยนนั้นก็ต้องสมควรเข้าใจใช่หรือไม่ ว่ากันตามตรงเขาเป็นสามีผู้อื่นคราแรกซ้ำยังดีต่อผู้อื่นไม่เป็นแม้ว่าจะ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๑๒ เริ่มต้นชีวิตคู่

    หลีหนิงหนิงใช้เวลาอยู่นานหลายวันกว่าจะทำใจยอมรับได้ว่าจวนหลังนี้ไม่มีผีอย่างที่คิดไว้ถึงแม้นั่นไม่ว่าซ่งเสวี่ยนไปที่ใด ย่อมมักจะเห็นนางติดอยู่ข้างกายไปด้วยทุกที่ “เจ้าจะเลิกทำตัววุ่นวายเมื่อไหร่หลีหนิงหนิง” ซ่งเสวี่ยนเอ่ยแฝงความรำคาญใจเล็กน้อย ว่ากันตามตรงแล้วนางสมควรจะหวาดกลัวเขามากกว่า ใบหน้

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๘ แผนการเอาตัวรอด

    ในบทหนึ่งของนิยายกล่าวไว้ว่า…ทั้งชีวิตของซ่งเสวี่ยนล้วนมีเพียงหลีหลินว่านเป็นที่ปลอดภัยดังนั้นเขาจึงรักฝังใจมิอาจเสื่อมคลายแม้สตรีผู้นั้นจะไม่สนใจก็ตามเขาทะนุถนอมมันมากระมัดระวังทุกอย่างทว่าหลีหลินว่านกับเหยียบย้ำซ่งเสวี่ยนจนแหกสลายอย่างไร้ค่าความรักของซ่งเสวี่ยนเป็นเพียงทางผ่านของหลินว่าน…น่าเ

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๖ คอยอยู่ข้างกาย

    “ขอบใจเจ้ามาก” หลีหลินว่านกล่าวอย่างยิ้มแย้มบ่าวรับใช้ยกกาน้ำชาพร้อมกับถาดขนมมาให้วางลงบนโต๊ะหันมองคุณหนูหลีด้สยความซึ้งใจช่างเป็นคนที่ไม่กดขี่ผู้ต่ำกว่า…มีอย่างที่ไหนคุณหนูบ้านใดกันพูดจากขอบคุณบ่าวไพร่กันจากนั้นจึงถอยตัวออกห่างจากสถานที่แห่งนี้ทันทีหลีหลินว่านสวมใส่ชุดอาภรณ์สีฟ้านวลพริ้วไสวตาม

  • พระรองตัวร้ายย่อมคู่กับตัวประกอบอย่างข้า   ๔ เยี่ยมบ้านเดิม

    ครบสามวันหลังแต่งงามสมควรเยี่ยมเยือนบ้านเดิมจวนหลีตั้งอยู่ไม่ไกลนักห่างออกไปเพียงสองสามซอยเท่านั้นหลีหนิงหนิงลงจากรถม้าด้วยความระมัดระวัง บาดแผดที่หลังจากการโดนฟาดเพียงผ่านพ้นมาหนึ่งค่ำคืนเท่านั้นจะหายได้อย่างไร ซ้ำวันนี้มันยังออกรู้สึกเจ็บปวดจนนางระบมไปทั่วร่าง“ไม่อยู่แล้วข้าอยากกลับจวน”ในตอนน

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status