บทที่ 5 บุกเข้ามาในยามวิกาล 1/2

บทที่ 5

บุกเข้ามาในยามวิกาล

หรงป๋อไฉ่ที่ทราบข่าวว่าโจวไป๋จวี๋เองก็ได้รับบาดเจ็บ เย็นวันนั้นเขาจึงรีบมาเยือนที่จวนตระกูลโจว ทว่าโจวเมิ่งหยวนกลับออกมาต้อนรับเขาที่โถงเรือนหลักแทน

"คารวะองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ"

"คุณชายรองรีบลุกขึ้นเถิด ข้าอยากมาเยี่ยมคุณหนูโจว นางเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บมากหรือไม่" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน

"จวี๋เอ๋อร์ไม่เป็นอะไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทว่าตอนนี้เย็นมากแล้วคงไม่เหมาะสมนักที่องค์รัชทายาทจะเสด็จไปเยี่ยมนางถึงเรือนนอน กระหม่อมคิดว่าทรงเสด็จมาวันอื่นดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

โจวเมิ่งหยวนมองหน้าหรงป๋อไฉ่นิ่ง เขายังรู้สึกไม่พอใจองค์รัชทายาทผู้นี้นัก แม้อีกฝ่ายจะมาขอโทษแล้วก็ตาม

"งั้นพรุ่งนี้ข้าค่อยมาใหม่ก็ได้"

"เกรงว่าจวี๋เอ๋อร์ยังต้องการการพักผ่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"คุณชายรองรังเกียจข้าหรือ"

หรงป๋อไฉ่มองโจวเมิ่งหยวนอย่างไม่สบอารมณ์นัก แม้อีกฝ่ายจะพูดจาสุภาพกับเขา แต่ในน้ำเสียงกลับเย็นชายิ่งนัก คุณชายรองผู้นี้ไม่ผิดไปจากข่าวลือเลย... บัณฑิตผู้สุขุมแต่กลับเย็นชายิ่งนัก! ได้ยินว่าเขาไม่เคยยิ้มให้กับผู้ใดเลย มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น

"จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็แค่คิดว่าองค์รัชทายาทมีภารกิจมากมาย คงไม่อาจปลีกตัวเพื่อมาเยี่ยมว่าที่พระชายาได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างจวี๋เอ๋อร์เพิ่งได้รับบาดเจ็บกลับมาย่อมต้องพักผ่อนให้ดี ๆ ไม่สะดวกให้ผู้ใดเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ" สมแล้วที่สอบได้จอหงวน วาจาคมคายยิ่งนัก

"ในเมื่อคุณชายรองพูดถึงเพียงนี้ ตัวข้าที่เป็นองค์รัชทายาทก็คงต้องกลับไปแล้วล่ะ เจ้าช่างเป็นพี่ชายผู้ห่วงใยน้องสาวจริง ๆ ทว่า... อีกไม่ถึงครึ่งเดือนน้องสาวของเจ้าก็จะต้องเข้าตำหนักบูรพาแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นตำหนักของข้าย่อมต้องต้อนรับคุณชายรองอย่างสมเกียรติอย่างในวันนี้แน่นอน"

"ถือเป็นเกียรติอย่างสูงสุดเลยพ่ะย่ะค่ะ" โจวเมิ่งหยวนยิ้มรับ เขาไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นกับคำข่มขู่ของหรงป๋อไฉ่

"เช่นนั้นข้าขอตัว!"

"ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ"

หรงป๋อไฉ่ไม่เคยรู้สึกหัวเสียเช่นนี้มาก่อน โจวเมิ่งหยวนผู้นี้เขามิอาจดูแคลนได้เลย...

กลางดึกคืนนั้นขณะที่โจวไป๋จวี๋อยู่ในห้องนิทรา ตัวนางก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของคนผู้หนึ่งในห้องของตน นางลุกพรวดขึ้นมาเตรียมดึงกระบี่อ่อนที่ซุกซ่อนเอาไว้ออกมา ทว่าหรงป๋อไฉ่กลับว่องไวกว่า เขารีบกดแขนของนางเอาไว้พร้อมกับใช้มืออีกข้างปิดปากของนางมิให้ส่งเสียงร้อง

"ข้าเองคุณหนูโจว... หรงป๋อไฉ่"

"...!?"

ริมฝีปากของนางแนบสนิทไปกับฝ่ามือหนาของหรงป๋อไฉ่ ใบหน้างามพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อสัมผัสฝ่ามือของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ขออภัยที่บุกเข้ามาหาเจ้าในยามวิกาลเช่นนี้"

เขาค่อย ๆ ปล่อยแขนและปล่อยมือจากการปิดปากของนางเอาไว้ สัมผัสอุ่นร้อนพลันวูบวาบไปตามฝ่ามือหนา ดวงตาของเขาสั่นไหวลงเล็กน้อย เมื่อเหลือบไปเห็นริมฝีปากเล็กอวบอิ่มที่ซีดเผือดไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลบตาแล้วไปนั่งยังโต๊ะหนังสือ เว้นระยะห่างระหว่างชายหญิง

"เอ่อ... องค์รัชทายาทเสด็จมาหาหม่อมฉันในยามนี้มีธุระอะไรหรือเพคะ"

โจวไป๋จวี๋กำลังจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับถูกหรงป๋อไฉ่เอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน

"เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ไม่ต้องลุกขึ้นนั่งหรอก และที่ข้ามาหาเจ้าในยามนี้ก็เพราะอยากจะมาเยี่ยมเจ้านั่นแหละ บาดแผลที่แขนเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่ ให้ข้าเชิญหมอหลวงมาตรวจบาดแผลของเจ้าดีหรือไม่" หรงป๋อไฉ่รีบเร่งเอ่ยถามนางเป็นการใหญ่

"เอ่อ... หม่อมฉันไม่เป็นอะไรมากแล้วเพคะ ท่านอ๋องเองก็ทรงให้ท่านหมอมารักษาบาดแผลของหม่อมฉันแล้วเพคะ"

"งั้นหรือ ได้ยินเช่นนั้นก็วางใจหน่อย" หรงป๋อไฉ่พลันยกยิ้มบางด้วยความโล่งใจ "ว่าแต่... ยาที่อยู่ตรงนั้นเจ้าต้องดื่มหรือ"

เขามองไปยังหม้อต้มยาที่ทำจากดินเผาวางอยู่บนเตาไฟที่ถูกจุดไว้ด้วยไฟอ่อน ๆ อย่างนึกสงสัย ดูเหมือนว่ายาในหม้อนี้จะยังไม่ได้ถูกนางดื่มเข้าไป มิเช่นนั้นคงไม่มีหม้อต้มยาอยู่ในห้องของนางหรอก

"คือว่า..."

"คุณหนูเจ้าคะ ได้เวลาดื่มยาแล้วนะเจ้าคะ อาเมิ่งนำผลไม้อบแห้งมาด้วยนะเจ้าคะ"

"ดะ เดี๋ยวก่อนอาเมิ่ง"

ผลัวะ!

ยังไม่ทันที่โจวไป๋จวี๋จะเอ่ยห้ามสาวใช้ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างของอาเมิ่งที่เดินนำสาวใช้อีกสองคน พวกนางวางถาดน้ำบนโต๊ะด้านข้างก่อนจะตรงมาหาโจวไป๋จวี๋

"คุณหนูต้องเช็ดตัวก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวพวกบ่าวจะช่วยกันจัดการเองเจ้าค่ะ"

"คะ คือว่า..."

โจวไป๋จวี๋ลอบมองไปทางด้านบนของคานไม้ ก็พบว่าหรงป๋อไฉ่ได้กระโดดขึ้นไปหลบได้อย่างทันท่วงที นางกับเขาเผลอสบตากันในชั่วขณะ ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ว่าใบหูของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนที่เขาจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

"รีบเช็ดตัวก่อนเถอะเจ้าค่ะ หากมีไข้ขึ้นมาจะแย่เอาได้นะเจ้าคะ"

อาเมิ่งและสาวใช้อีกสองคนช่างทำงานได้อย่างคล่องแคล่วนัก เพียงไม่นานพวกนางก็ช่วยกันเปลื้องชุดนอนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเจ้านายออก เหลือเพียงเอี๊ยมตัวบางและกางเกงชั้นในสีขาวเท่านั้น พวกนางบรรจงเช็ดตัวให้กับโจวไป๋จวี๋อย่างระมัดระวัง โดยไม่ให้กระทบกระเทือนไปกับบาดแผล

"คะ คือข้าเช็ดตัวเองก็ได้"

โจวไป๋จวี๋ไม่เคยรู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อนเลย นางอยากจะห้ามปรามพวกสาวใช้แต่ก็เกรงว่าจะเป็นการเผยพิรุธ ถ้าหากพบว่าองค์รัชทายาทแอบลักลอบมาพบนางก็จะถูกครหาเอาได้