เกิดใหม่ชาตินี้ มีสามีเป็นตัวร้าย

หลินอันอันนักเขียนนิยายสาวดาวรุ่งเป็นที่รู้จักของทุกคน และอีกไม่นานนิยายของเธอจะถูกนำทำเป็นซีรีส์ ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่เธอต้องการอย่างพอใจ จนกระทั่ง.....ตู๊ม!!!!เธอประสบอุบัติเหตุ.....หลินอันอันมองร่างของตัวเองที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงน้ำตาคลอ ภาพที่เธอขับรถประสบอุบัติเหตุยังคงลอยเข้ามาในหัว แม้แต่หมอยังบอกว่าเธอมีโอกาสฟื้นขึ้นมาเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น หลินอันอันมองห้องผู้ป่วยที่ตอนนี้ว่างเปล่ามีเพียงเธอที่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น"คู่หมั้นนายเป็นขนาดนี้ยังไม่คิดจะมาเลยสินะ"หลินอันอันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเมื่อนึกถึงคู่หมั้นของเธอ ทั้งที่รู้ว่าหมอนั่นมันเฮงซวยแต่เธอก็เลือกจะรั้งเขาไว้ เพราะนอกจากหมอนั่นก็ไม่มีใครที่เป็นครอบครัวของเธออีกแล้ว.."ท่านผู้สร้าง"เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ หลินอันอันหันไปทางต้นเสียงทันที แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคนตรงหน้าสวมชุดจีนโบราณใบหน้าสวยมองมาที่เธอไม่วางตา"เธอเป็นใคร""ข้าคือหย่งเล่อ ตัวละครในนิยายที่ท่านสร้างขึ้นมาและเขียนบทให้ข้าเป็นสตรีโง่งม มารดาที่มีบุตรสาวเป็นนางร้าย สตรีที่ทรยศสามี คบชู้และวางแผนสังหารสามี จนสุดท้ายข้าถ

เฉินหย่งเล่อมองไปที่อาหารบนโต๊ะ ก่อนจะปรายตามองไปที่เฉินเทียนอี้ที่นั่งตรงข้ามนาง หากไม่ใช่เพราะตั้งใจจะมาพูดเรื่องหย่าข้าไม่มีทางมาร่วมโต๊ะกับเจ้าแน่ ๆเฉินเทียนอี้ในตอนนี้มีสีหน้าเรียบเฉยคีบอาหารกินไม่แสดงสีหน้าใดใด เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกหมั่นไส้ พลางคิดในใจว่าเขาคงทำเป็นอยู่หน้าเดียวแล้วถ้าหากโดนแย่งอาหารเล่าเขาจะยังหน้าตายอยู่หรือไม่เฉินเทียนอี้ในตอนนี้รู้สึกแปลกใจเพราะปกติเฉินหย่งเล่อจะเอาแต่คีบอาหารให้เขาอย่างเอาใจ แต่หลังจากที่กลับมาจากวังหลวงนางดูเปลี่ยนไปทั้งท่าทีและการกระทำวันนี้นางไม่แม้แต่จะแอบตามเขาหรือคีบอาหารให้เขาแม้แต่ชิ้นเดียวแถมนางยังแย่งทุกอย่างที่เขากำลังจะคีบ อย่างไร้มารยาทแม้ปกติถึงนิสัยเดิมของนางจะไร้มารยาทจนน่ารำคาญแต่ต่อหน้าเขานางมักจะรักษาท่าทีอ่อนหวานไม่ใช่หรือ ได้ยินข่าวจากในวังหลวงว่านางตกน้ำจนสลบไปหลายเดือน เป็นไปได้หรือคนตกน้ำแล้วจะนิสัยเปลี่ยนไปเช่นนี้เหอะหรือแท้จริงนางแสร้งทำต่อหน้าข้าไม่ไหวแล้ว"ตกน้ำครั้งเดียวลืมมารยาทไปหมดแล้วหรือไง""เจ้าค่ะ"เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบ นางมองปลายตะเกียบของเฉินเทียนอี้ว่าครั้งนี้จะคีบอะไร ทันทีท

เฉินหย่งเล่อในตอนนี้กำลังปีนต้นไม้ สี่วันที่นางเดินสำรวจหาช่องทางหลบหนีนางไม่พบทางหมารอดอย่างที่ตั้งใจ แต่โชคดีที่เทพเซียนยังไม่ทอดทิ้งนางเพราะนางได้พบต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ติดกำแพงจวนแทน เฉินหย่งเล่อจึงตัดสินใจรวบรวมของมีค่าของนางใส่ห่อผ้าใช้จังหวะที่บ่าวในจวนไม่ได้สนใจนางปีนต้นไม้ข้ามกำแพงออกไปพรึบ!! ตุบ!!เมื่อร่างบางไม่เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาก็เรียกความกล้ากระโดดลงมาจากกำแพงสูง ทันทีที่ร่างของนางล้มกระแทกกับพื้นความรู้สึกเจ็บก็ตามมาทันที เฉินหย่งเล่อเม้มปากแน่นพยายามไม่ส่งเสียงร้องแม้จะเจ็บมาเพียงใดเพราะเกรงว่าจะทำให้คนในจวนสงสัยเฉินหย่งเล่อหยิบห่อผ้าที่อยู่ข้างกายขึ้นก่อนจะใช้มือบางยันกำแพงประคองร่างของนางให้ลุกขึ้นยืน นางมองทางเบื้องหน้าด้วยหัวใจสั่นรัวนี่หรือไม่ที่เรียกว่าอิสรภาพ เพราะตั้งแต่นางมาอยู่ในร่างนี้ก็โดนกักขังอยู่ในวังอีกทั้งพอกลับจวนเฉินนางก็ทะเลาะกับเฉินเทียนอี้จนล้มป่วย เอาเถอะชีวิตสามปีนี้ของข้า ด้วยเงินและของมีค่าที่ข้ามีตอนนี้คงอยู่ได้อย่างสบายเฉินหย่งเล่อคิดในใจก่อนจะพยุงร่างกายที่บอบช้ำจากการตกจากที่สูงเมื่อครู่เดินออกไป จุดหมายของนางคือที่เช่ารถม้านางจำเป็นต้อง

เฉินหย่งเล่อที่นั่งอยู่บนรถม้าในตอนนี้รู้สึกอยากจะอาเจียนและเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก นางคิดเพียงว่าที่เกิดอาการเช่นนี้อาจจะเป็นเพราะบนรถม้าที่นางนั่งอยู่ตอนนี้โครงเคลงไปมา สาวใช้ที่เห็นสีหน้าของนางไม่ดีนักก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"ฮูหยิน""ข้าไม่เป็นอะไร"แม้จะพูดแบบนั้นแต่สีหน้าของเฉินหย่งเล่อกลับต่างจากคำพูดของนาง ตอนนี้นางกำลังเดินทางโดยไม่รู้จุดหมายเพราะเมื่อสองชั่วยามที่แล้วนางยังนอนอยู่ในห้องบนเตียงที่นุ่มสบาย แต่สามีตัวร้ายของนางจู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในห้องพร้อมกับสาวใช้พลางเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่าให้เตรียมตัวต้องเดินทางคืนนี้ เฉินหย่งเล่อซบหน้าลงกับพรมขนสัตว์ข้างตัว นางในตอนนี้มึนหัวจนแทบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วทำได้เพียงหลับตาลงบอกตัวเองว่าอีกไม่นานความลำบากที่พบเจอจะผ่านพ้นไป แค่นางหลับไปก็จะได้ไม่ต้องทนกับความลำบากนี้แล้ว"เจ้าไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพขอพักก่อนได้หรือไม่ ฮูหยินในตอนนี้ไม่ไหวแล้ว"สาวใช้เปิดผ้าม่านหน้าต่างบอกแก่ทหารที่เดินอยู่ข้าง ๆ ไม่นานรถม้าก็หยุดลงเฉินเทียนอี้เดินขึ้นมาบนรถม้าด้วยสีหน้าไม่พอใจเขาปรายตามองเฉินหย่งเล่อที่หน้าซีดเผือด"จะต่อว่าอะไรข้าก็พูดมา

"หย่งเล่อ เจ้าลองชิมเนื้อกวางนี่ดูสิ"เฉินหย่งเล่อมองอาหารที่อยู่ตรงหน้านางก่อนจะยกยิ้มออกมา นางและเฉินเทียนอี้ต้องอาศัยอยู่ที่บ้านของอันฉีระหว่างรอหยวนอิงมารับซึ่งได้ส่งข่าวผ่านนกสื่อสารไปแล้วว่าพวกเขาอยู่ที่นี่"กวางตัวนี้ข้าล่ามาเองกับมือ""เนื้ออร่อยมาก ข้าพึ่งเคยกินเป็นครั้งแรกเลย"เฉินเทียนอี้มองสตรีตรงหน้าที่พูดคุยกับอันฉีด้วยท่าทางสนิทสนม เขากลอกตามองบนเมื่อเห็นนางเอาแต่ชมผู้อื่นก็แค่เนื้อกวางจวนเฉินไม่ได้ยากจนถึงขนาดหาให้เจ้ากินไม่ได้ เหตุใดต้องทำหน้าดีใจถึงเพียงนั้น"หย่งเล่อรู้หรือไม่ เนื้อกวางหากกินคู่กับสุราจะยิ่งรสชาติดี"อันฉีส่งจอกสุราให้เฉินหย่งเล่อด้วยรอยยิ้ม นางรับมาดื่มด้วยรอยยิ้มชาติที่แล้วเพราะต้องทำงานเขียนนิยายอย่างหนักไม่มีแม้แต่เวลาจะพักการที่จะออกไปดื่มเลยไม่ต้องพูดถึง ครั้งนี้มีโอกาสข้าก็ควรจะต้องดื่มดำเสียหน่อย"ดื่มไม่ได้ นางพึ่งฟื้นตัว"เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ พลางปรายตาเฉินหย่งเล่อที่กำลังจะดื่มสุรา"หย่งเล่อเจ้าช่างน่าอิจฉาที่มีสามีห่วงใยเจ้าเช่นนี้"เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็แสร้งยิ้มออกมา นางหันไปมองเฉินเทียนอี้ที่มองมาที่นางไม่วางตาเหอะห่วงใยหรื