บทที่ 10 อย่ามายุ่ง

 "เจ็บตัวเพื่อเขาขนาดนี้ แต่เขาก็ยังไม่สนใจเนี่ยนะ เกวลินเอ้ย"

ตีมือคะนิ้งที่มาจับที่ไหล่ราวกับกำลังปลอบเธออยู่ไม่แรงนักแล้วมุ่ยหน้าใส่ สองสามวันมานี้เธอแทบไม่ได้เจอพระเพลิงเลย คุณป้าหทัยบอกว่าพระเพลิงยังไปทำงานตามปกติเพียงแต่พอเลิกงานก็เข้าร้านเหล้าแล้วก็ลำบากให้ภาคภูมิต้องพาไปนอนที่คอนโดทุกทีเพราะไม่อยากมารบกวนที่บ้านกลางดึก

 "แล้วสรุปรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น พี่เพลิงถึงได้โกรธขนาดนั้น?"

 "ไม่รู้เหมือนกัน ไม่อยากถามอ่ะ คงจะโดนปฏิเสธมาละมั้ง เพราะพี่ดาเหมือนจะมีคนคุยอยู่แล้ว"

 "แบบนี้พี่เพลิงก็อกหักอ่ะสิ" เธอคิดตามที่คะนิ้งพูดแล้วก็พยักหน้า ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ ไม่งั้นพระเพลิงคงไม่ไปเมาหัวราน้ำทุกวันจนคุณป้าหทัยต้องบ่นให้เธอฟังหรอก

 พอจบคลาสเรียนรอบบ่ายก็รีบเอ่ยบอกลาคะนิ้งก่อน เกวลินกลัวว่าถ้ายืนอยู่นานกว่านี้คงไม่ได้การแน่ ดูท่าแล้วภูผาน่าจะกำลังเดินมาหาเธอ

โบกมือเรียกแท็กซี่แล้วตัดสินใจบอกจุดหมายเป็นบริษัทของคุณลุง วันนี้เธออยากไปให้เห็นกับตาสักหน่อยว่าพระเพลิงสบายดีหรือเปล่า พูดง่ายๆก็กำลังเป็นห่วงอยู่นั่นแหละ อย่างน้อยถ้าวันนี้ไปเห็นว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร เธอจะได้นอนหลับสนิทเสียที

 เกวลินแปลกใจนิดหน่อยที่ไม่เห็นดารกาอยู่เฝ้าหน้าห้องของพระเพลิงเหมือนอย่างเคย เปิดประตูเข้าไปในตัวห้องทำงานเขากลิ่นแอกอฮอล์ก็ฟุ้งจนแตะจมูก มองไปถึงได้เห็นพระเพลิงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาแล้วเอาแต่เทเหล้าดื่มไม่หยุด ช่างใจอยู่นานแล้วเดินไปจับข้อมืออีกคนเอาไว้ ดูจากอาการเหมือนเขาจะดื่มมาสักพักแล้ว

 "เกล มาได้ยังไงคะ"

เสียงยานคางแบบนี้คงเพราะดื่มมากจนได้ที่ เกวลินดึงแก้วในมือเขาออกแล้ววางลงบนโตีะเรียกสายตาไม่พอใจจากเขา พระเพลิงทำท่าจะเอื้อมไปจับแต่เกวลินก็ดันขยับมันออกไปอีก

 "พี่ดื่มเยอะไปแล้วนะคะ อีกอย่างนี่ที่ทำงาน ถ้าพนักงานมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีนะ" 

 "อย่ามายุ่ง!" เกวลินก็แค่หวังดีกับเขาก็เท่านั้น สภาพนี้ถ้าใครมาเห็นเข้าคงถูกพูดถึงไปอีกนานแน่ เธอรู้ว่าเขาคงเสียใจแต่แค่ไมคิดว่าจะเป็นมากถึงขนาดนี้เลย

 พระเพลิงพยายามยื้อแย่งแก้วเหล้าที่เกวลินดึงไปถือไว้ไม่ให้เขาดื่ม แรงดึงทำให้ของเหลวออกฤทธิ์มึนเมาในแก้วกระฉอกหกจนเปอะเปื้อนเสืื้อนักศึกษาของเธอแล้วส่งกลิ่นเหม็นไปหมด แต่เหมือนพระเพลิงจะโมโหที่เธอทำให้เขาไม่ได้ดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายนี่มากกว่า

 "เป็นบ้าอะไรของแก" เสียงคุณลุงดนัยดังขึ้นมาจากด้านหลังพระเพลิงถึงได้ยอมปล่อยข้อมือเธอออก ฟังจากน้ำเสียงแล้วพระเพลิงต้องโดนคุณลุงต่อว่าแน่ แล้วมีหรอเกวลินที่เป็นห่วงพระเพลิงมากกว่าใครจะไม่ขวางเอาไว้

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณลุง คือเกลเป็นคนกวนใจพี่เพลิงเอง"

"หนูเกลเอาแต่ปกป้องมันอยู่ได้ ดูซิ เป็นผู้เป็นคนที่ไหน แกจะอะไรนักหนากับอีแค่ผู้หญิงคนเดียวลาออกไป"

แค่นี้ก็พอจะรู้สาเหตุแล้วว่าทำไมพระเพลิงถึงได้อยู่ในสภาพนี้ เหตุผลที่เธอไม่เห็นดารกาอยู่หน้าห้องทำงานของพระเพลิงเหมือนเคย ก็เพราะว่าอีกคนมาลาออกไปแล้ว ยิ่งได้รู้อย่างนั้นก็ยิ่งเป็นห่วงเขาเข้าไปใหญ่ เกวลินมองนัยส์ตาคู่นั้นของพระเพลิงที่มีหยดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาด้วย 

"ถ้าไม่พร้อมจะทำงาน แกก็ไม่ต้องเข้ามาบริษัท ไม่ใช่มาทำตัวแบบนี้ที่นี่ให้ใครเขาว่าเอาได้"

เกวลินรู้ดีว่าคุณลุงดนัยจริงจังกับการทำงานมากแค่ไหน แล้วก็คงไม่พอใจมากแน่ที่ลูกชายทำตัวแบบนี้ที่บริษัท เธอพยายามเขย่าแขนเพื่อให้พระเพลิงเอ่ยขอโทษ แต่เขากับสะบัดเธอออกให้ห่างแทน เกวลินไม่ทันได้ตั้งตัวเซเกือบล้มลงแต่มีใครบางคนมารับไว้ก่อน

ก้มโค้งขอบคุณที่มาได้ทันเวลาพอดีไม่งั้นเธอคงจะได้เจ็บตัวอีก เกวลินส่งสายตาขอร้องขอให้ช่วยพระเพลิง เธอไม่อยากเห็นคุณลุงกับอีกคนทะเลาะกัน ภาคภูมิพยักหน้าเข้าใจแล้วดึงตัวพระเพลิงออกไปด้วยกัน เกวลินขอโทษคุณลุงแทนอยู่หลายครั้งแล้ววิ่งตามออกไปอีกคน

"มึงจะอะไรนักหนาเรื่องดา เขาก็ไม่ได่รู้สึกกับมึงแต่แรกไหม"

"ไม่ต้องมายุ่งกับกู!"

"พี่เพลิงเป็นไง....."

"เธอก็เหมือนกัน! ไม่ต้องมายุ่ง! จะไปไหนก็ไปกันให้หมด ไม่ต้องมาทำเหมือนสมเพช"

"เกลเนี่ยนะคะที่จะคิดกับพี่เพลิงแบบนั้น"

เกวลินไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาจะพูดใส่เธอแบบนี้ ในโลกนี้ถ้าจะมีใครห่วงใยเขาที่สุด เธอมั่นใจว่ามันต้องเป็นเธอ กระชับสายกระเป๋าสะพายแล้วหมุนตัวออกไปจากตรงนี้ พระเพลิงแค่มองตามนิ่งแล้วไม่พูดอะไร ภาคภูมิได้แต่หันไปมองเพื่อนอย่างหัวเสียแล้วก็วิ่งตามเธอไปเอง

"น้องเกลเดี๋ยวก่อนครับ"

"พี่ภาคทิ้งพี่เพลิงไว้คนเดียวหรอคะ?"

"มันยืนรออยูนั่น ไม่เป็นไรหรอก มันพูดจาแบบนี้ก็ยังไปห่วงมันอีก" เกวลินก็เป็นห่วงอีกคนเสมอนั่นแหละ แต่วันนี้ก็แค่น้อยใจนิดหน่อย เธอรู้ตัวดีว่าเดี๋ยวพอพระเพลิงมาขอโทษเธอก็จะหายโกรธได้ทันทีราวกลับว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่ได้ทำร้ายใจเธอ

"เกลจะกลับบ้านแล้ว ฝากพี่ภาคด้วยนะคะ"

"ให้พี่ไปส่งดีไหม?"

"ไม่ดีกว่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" ภาคภูมิมองตามจนเกวลินขึ้นรถไปก่อนจะถอนหายใจแล้วหันไปมองเพื่อนตัวดี ทั้งที่มีคนแสนดีขนาดนี้อยู่เคียงข้างมาตลอด แต่ก็เอาแต่มองแค่ดารกาอยู่ได้

เขาเองเป็นเพื่อนกับทั้งสองคนมานาน แล้วมันก็นานพอที่จะรู้ว่าดารกาไม่เคยคิดอะไรกับพระเพลิงเลย ต่อให้ในบางครั้งจะทำเหมือนรู้สึกอะไร แต่ดารกาก็แค่อยากมีพระเพลิงคนที่ยอมทำทุกอย่างให้อยู่ข้างกายก็เท่านั้น

"เกลไปไหนว่ะ"

"ไล่น้องไปแล้วมึงจะสนใจทำไม?" พระเพลิงรู้สึกไม่สบอารมณ์กับประโยคที่เพื่อนตอบเขาสักเท่าไหร่ จากที่ตอนแรกมึนเมาอยู่พอเห็นใบหน้าเสียใจของน้องแบบนั้นก็เริ่มสร่าง แต่เพียงแค่เขายังไม่พร้อมที่จะง้อใครในตอนนี้เท่านั้น คนอกหักมันจะไปมีแรงง้อใครได้ยังไง

"กูจะไปร้านมึง"

"มึงก็ไปอยู่ทุกวันไหม ทำตัวเป็นภาระนะมึงอ่ะ"

"บ่นมากจังว่ะ"

"อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ ทำตัวเหมือนเด็กพึ่งหัดมีความรักไปได้ น่ารำคาญ"