รอยรักในเงามืด

อารัมภบท

รอยรักในเงามืด

แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสลับแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกะทิทำให้บรรยากาศภายในราตรีลวงดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่น่าอันตราย

อนาวิน อัศวนนท์ อายุ 29 ปี นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของโซน VIP ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบหน้าคมสันไม่ได้สนใจแก้วบรั่นดีราคาแพงในมือ หรือสาวสวยในชุดนุ่งสั้นที่พยายามทอดสะพานให้เขาแม้แต่น้อย สายตาของเขานิ่งสนิท จดจ้องไปยังร่างบอบบางในชุดพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเดินประคองถาดเครื่องดื่มอยู่กลางฟลอร์เบื้องล่าง

ห้าปีที่เขาปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิต ห้าปีที่เขาต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าและความโกรธแค้นที่สลักลึก

“นั่นไงครับคุณวินน์เธอใช้ชื่อว่าเดียร์ มาทำงานที่นี่ได้เกือบปีแล้ว” อาคิราห์ คนสนิทของอนาวินกระซิบบอกพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของเจ้านาย

มือหนาที่ถือแก้วบรั่นดีสั่นเล็กน้อยจนน้ำสีอำพันกระเพื่อม อนาวินจดจำทุกท่วงท่า การขยับกาย และดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใสคู่นั้นได้ดี แม้ในวันนี้มันจะถูกเคลือบไว้ด้วยความเย็นชาและความเหนื่อยล้าเพียงใดก็ตาม ณิชาภา คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เคยยืนเคียงข้างเขา บัดนี้กลับต้องมาคอยก้มหัวรองรับอารมณ์ลูกค้าขี้เมาในสถานที่แบบนี้

‘ทำไมต้องทำตัวให้ต่ำต้อยขนาดนี้ ณิชา’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาพร้อมกับแรงโทสะที่พลุ่งพล่าน แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับเป็นความเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

“ไปพาตัวเธอมา” เสียงทุ้มต่ำสั่งการเด็ดขาด ทรงอำนาจจนคนฟังต้องขนลุก

“แต่เธอไม่รับงานดูแลแขกเป็นการส่วนตัวนะครับคุณวินน์ เธอแค่เสิร์ฟ”

“ฉันไม่ได้สั่งให้เธอมาเสิร์ฟเหล้า” อนาวินวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังจนคนรอบข้างสะดุ้ง

“ฉันสั่งให้พาเธอมาที่นี่มาสบตาฉัน และสำนึกเสียทีว่าชีวิตที่ไม่มีฉันมันน่าสมเพชแค่ไหน”

อนาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทเนื้อดีสีเข้มขับเน้นบุคลิกเจ้าชายเย็นชาให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เขาขยับเนกไทเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา

คืนนี้เงามืดที่ซ่อนเธอไว้กำลังจะถูกทำลาย และเขาจะทำทุกทางเพื่อล่ามโซ่ตรวนแห่งพันธนาการครั้งใหม่นี้ไว้ที่เท้าของเธ ไม่ว่าเธอจะยินดีหรือไม่ก็ตาม