บทที่ 15 งี่เง่า

 "ถามน้องยังว่าอยากให้มึงไปรับหรือเปล่า?"

 "ทำไม? เกลเล่าอะไรให้มึงฟัง" 

 "น้องไม่ได้เล่าหรอก แต่กูพอจะรู้สันดานมึงอยู่" พระเพลิงมองหน้าเพื่อนเขานิ่งแล้วถอนหายใจ เหมือนมันจะคุยกันดีๆแบบคนปกติไม่ได้เลยมั้ง จ้องจะหาเรื่องให้เขาด่าอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน ถึงสิ่งที่มันพูดบางครั้งจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

 "น้องเป็นห่วงมึงมากนะ ที่ไปหาดาก็เพราะไม่อยากให้มึงเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไปพาลน้องอีกละ" จะไปเหลือหรอ พระเพลิงได้แต่คิดแบบนี้อยู่ในใจ 

 พอนึกถึงตอนที่ดารกามาพูดให้เขาเลิกรู้สึกไปซะ แถมอีกคนยอมมาเจอเขาเพียงเพราะคำขอของเกวลินไม่ใช่ว่าอยากมาหาเขาจริงๆมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้า บวกกับปริมาณเหล้าที่ดื่มเข้าไปด้วยก็เลยปากเสียไปเต็มระบบจนน้องโกรธไปแบบนั้น เมื่อคืนหลังน้องเดินออกไปเขาก็พอจะรู้ตัวว่าเผลอพูดจาไม่ดีอีกแล้ว แต่ความเมาก็มีมากเกินกว่าจะเดินไปพูดคุยเลยในตอนนั้น

 "เย็นนี้ไม่ต้องไปรับเกล กูจะไปเอง"

 "แต่กูนัดกับน้องไว้แล้ว"

 "แล้วมึงมีสิทธิ์อะไรมานัดน้องกูเนี่ย!" พระเพลิงเริ่มจะหงุดหงิดกับท่าทีโชว์เหนือของเพื่อนตัวดีเต็มที มันทำเหมือนกับว่าเวลาได้อยู่กับน้องแล้วมันคือผู้ชนะอะไรแบบนั้น เห็นแล้วรำคาญลูกตา

 "มีหรือไม่มี กูก็นัดไปแล้ว"

 "ไอภาค"

 "เออออ กูล้อเล่น ที่กูนั่งรอจนป่านนี้ก็เพราะจะรอบอกมึงให้ไปรับน้องนั่นแหละ เพราะกูนัดน้องไปแล้ว เดี๋ยวคงรออยู่หน้าคณะ"

 "กูไม่ขอบคุณมึงหรอกนะ"

 "กูก็ไม่เคยคาดหวังกับคำขอบคุณของมึงอยู่แล้วอ่ะ"

คณะบริหาร

 พระเพลิงมาจอดรถรอรับคนน้องที่หน้าคณะก่อนเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง เพราะกลัวว่าจะคาดกันถ้าเกิดว่าน้องเลิกเร็วกว่ากำหนด เขามองเห็นเกวลินเดินมาแต่ไกลแล้วก็ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นรถของเขาเหมือนกันถึงได้รีบหมุนตัวเดินหนีไปอีกทาง

 เขารีบลงจากรถแล้ววิ่งไปคว้าข้อมือน้องเอาไว้ เกวลินมีทีท่าจะสะบัดออกจนเขาต้องรวบตัวเธอมาแนบชิด กำปั้นเล็กทุบลงที่อกเขาไปหลายทีแต่เขาก็ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น ไม่นานพอเธอเหนื่อยก็หยุดนิ่งไปแล้วก้มหน้าหลบสายตาเขา

 "กลับบ้านกันค่ะ พี่มารับ"

 "พี่สับสนในตัวเองไหมคะ เมื่อคืนพี่บอกเกลไม่ให้ยุ่ง มาวันนี้พี่นั่นแหละที่กำลังมายุ่งกับเกล"

 "เมื่อคืนพี่เมา เกลอย่าถือสาเลยนะคะ"

 "พี่ก็พูดได้สิคะ พี่ไม่ใช่คนฟัง ไม่ใช่คนเสียความรู้สึกนี่"

พระเพลิงมองสบดวงตาสั่นไหวของน้องอย่างรู้สึกผิด ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เวลาเขาอารมณ์เสียงเรื่องอะไรสักอย่างแล้วก็หลุดพูดจาไม่ดีใส่เธอ ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าคำพูดนั้นมันคงทิ่มแทงความรู้สึกของน้องแต่เขาก็ยังทำลงไป

 พอเกวลินดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธการของเขาอีกครั้งเขาเลยตัดสินใจอุ้มเธอพาดบนบ่าแล้วพาเดินไปที่รถ ไม่ได้สนใจเสียงบ่นเขาดังลั่นไม่หยุดหรือแม้แต่สายตาของผู้คนที่กำลังมองมาด้วยซ้ำ พระเพลิงรู้แค่ว่าวันนี้เขาต้องคุยกับน้องให้รู้เรื่อง เพราะเขาไม่ชอบให้ระหว่างเรามันมีระยะห่างออกไปเรื่อยๆ

 เขามองคนที่ไม่ยอมพูดยอมจาเป็นระยะแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้องหันมามองเขาด้วยหางตาแล้วกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างต่อ หรือว่าเขาจะถอนหายใจดังเกินไปจนทำเธอหงุดหงิด อาการแบบนี้ง้อธรรมดาน่าจะไม่สำเร็จ ต้องใช้ของอร่อยเข้าช่วยแล้วแหละ

 "ไหนบอกว่าจะกลับบ้านไงคะ?"

 "พี่อยากกินบิงซูค่ะ"

 "พี่เนี่ยนะคะอยากจะกินบิงซู" เกวลินพูดซะจนเขาต้องก้มมองดูตัวเอง ทำไมคนอย่างเขาจะอยากกินบิงซูบ้างไม่ได้ละ นี่ไม่ใช่ว่าน้องกำลังว่าเขาว่าแก่เกินกว่าจะอยากกินอะไรพวกนี้หรอกใช่ไหม

 "เกลไม่ได้หมายความพี่แก่นะคะ แค่ปกติพี่ไม่ค่อยกินเท่าไหร่" แอบตกใจนิดหน่อยที่เธอรู้ว่าเขาคิดอะไร เหมือนจะเป็นอย่างที่ภาคภูมิเคยพูดไว้เลย ไม่มีใครรู้ใจเขาได้เท่าเกวลินอีกแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะต้องรักเธอตอบไม่ใช่หรอ

 พอเข้ามานั่งในร้านได้คนน้องก็ไม่ยอมเอ่ยปากสั่งอะไรจนเขาต้องจิ้มๆไปตามเมนูเสี่ยงดูเพราะไม่รู้จักอะไรพวกนี้มากนัก เกวลินยังเอาแต่นั่งกอดอกไม่ยอมพูดยอมจาทั้งที่เขาพยายามถามออกไปตั้งหลายคำถาม เหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นงานหิน ปกติง้อง่ายกว่านี้มาก ทำไมวันนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้

 "กินสิคะ บิงซูชาไทยชอบไม่ใช่หรอ?"

 "ไม่กิน...อื้อ!! พี่เพลิง!!" เกวลินเหวใส่เขาเสียงดังลั่น เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นน้องดูดุมากขนาดนี้ พระเพลิงจะหัวหลุดจากบ่าซะแล้วละ

"ก็พี่เห็นว่าเกลชอบ"

"ถึงจะชอบก็เลิกชอบได้" 

"อันนี้คงไม่ได้หมายถึงพี่ใช่ไหมคะ"

กว่าพระเพลิงจะรู้ตัวว่าถามคำถามที่ไม่น่าถามออกไปก็ตอนน้องมองหน้าเขานิ่ง ในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะสั่นไหวขึ้นมาอีกแล้ว ทำยังไงดีละทีนี้

พระเพลิงนับถือในความรักที่น้องมีต่อเขา แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกกับเกวลินแบบนั้นแม้สักนิด หัวใจของเขาเป็นของดารกามาแต่แรก และมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดด้วย 

ถึงเขาจะดูแลน้องไม่เคยขาดตกบกพร่อง ตามง้อน้องทุกครั้งที่มีปัญหากัน แต่ว่าเขาทำมันในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง ถึงพูดไปแล้วจะไม่มีใครเชื่อว่าเขาไม่เคยมองน้องเป็นอื่น แต่หัวใจของเขาก็ต้องเป็นเขาสิที่รู้มันดีที่สุด

"เรื่องเมื่อคืนพี่ขอโทษนะคะ"

"พี่เพลิงรู้ไหมคะ พี่อารมณ์ขึ้นๆลงๆจนเกลตามพี่ไม่ทันแล้ว"

"คือพี่เมามาก แล้วก็หงุดหงิดนิดหน่อยด้วยก็เลยเผลอพูดจาแบบนั้น"

"เกลทำไปเพราะห่วงพี่มาก คุณลุงกับคุณป้าก็ห่วง พี่ไม่เข้าใจเลยหรอคะ"

"พี่ก็แค่ไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่งเรื่องนี้ พี่โตแล้วเลยอยากจัดการมันด้วยตัวเอง อีกอย่างพอเกลไปขอร้องดาแบบนั้น มันก็ทำให้พี่ดูน่าสมเพชที่ไม่ถูกเลือกเข้าไปอีก"

"สรุปพี่ก็ยังจะหมายถึงว่าเกลยุ่งไม่เข้าเรื่องอยู่ดีใช่ไหมคะ"

 "เกลกำลังงี่เง่าอยู่นะรู้ตัวไหม" 

สุดท้ายแล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดประโยคที่มันทิ่มแทงใจเกวลินอีกครั้ง พระเพลิงเป็นคนตรงไปตรงมากับความรู้สึกมาก และในตอนนี้เขาก็คิดว่าคนตรงหน้ากำลังงี่เง่ากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

"งั้นพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับเด็กงี่เง่าแบบเกลสิคะ"