บทที่ 3 ไปหาหมอดีไหม

"อ้าว น้องเกล" เสียงหวานที่เอ่ยทักทายทุกครั้งยามเธอมาที่นี่เป็นเรื่องปกติที่เธอคุ้นชินไปแล้ว ไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มตอบรับและยกมือไหว้ทักทายอีกคนกลับไปด้วย

ดารกา สาวสวยเพื่อนสนิทของพระเพลิงที่ทำตำแหน่งเลขาของรองประธานบริษัทอยู่ในตอนนี้ และที่สำคัญที่สุดเธอคนนี้คือเจ้าของหัวใจทั้งดวงของพระเพลิงผู้ชายที่เธอเองก็รักเขาจนสุดหัวใจ

"เข้าไปในห้องสิคะ พระเพลิงอยู่ในนั้น" ดารกาเป็นคนอ่อนหวานแล้วก็ใจดีมาก บางครั้งเกวลินยังเผลออมยิ้มให้กับท่าทางใจดีของเธอเลย มันก็ไปแปลกหรอกที่พระเพลิงจะตกหลุมรัก เธอดูเพียบพร้อมทุกอย่างเหมาะสมกับเขามากจริงๆนั่นแหละ

"ขอโทษค่ะ พอดีดาไม่รู้ว่าท่านประธานก็อยู่ด้วย"

"ไม่เป็นไรหรอกดา เข้ามาเถอะ เพลิงกับพ่อก็แค่คุยกันไปเรื่อยเปื่อย" น้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้ที่ใช้พูดกับดารกาเธอเองได้ยินมันมาเสมอ แต่จะรู้สึกอิจฉาไปมันก็เท่านั้น คนที่เป็นเจ้าของหัวใจเขาก็สมควรได้รับอยู่แล้ว

"มีคนมาช่วยทำงานอีกแล้วค่ะ"

"หืม หนูเกลหรอ?" เกวลินเดินเข้าไปหลังจากที่ได้ยินลุงดนัยเรียกชื่อเธอ ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้คุณลุงกับพระเพลิงเหมือนอย่างที่ทำทุกวันหลังจากกลับจากมหาวิทยาลัยด้วย 

พระเพลิงรีบเดินเข้ามาถามไถ่เพราะกลัวว่าอีกคนจะป่วยหรือเปล่า เขาจำตารางเรียนของน้องได้หมด และนี่มันก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกของเธอเลยด้วยซ้ำ

เกวลินได้แต่ปฏิเสธอออกไปว่าเธอสบายดี สีหน้ากังวลแบบนั้นของเขาทำให้ใจฟูขึ้นมามากเหมือนกัน เธอมีความสุขทุกครั้งยามได้เห็นถึงความห่วงใยที่พระเพลิงส่งมาให้

เกวลินนั่งอ่านและคัดแยกเอกสารอยู่ตรงโซฟาภายในห้องอย่างเงียบๆ พระเพลิงอมยิ้มทุกครั้งยามที่หันไปมองคนน้องที่ขมักเขม่นช่วยงานเขา ก็บอกแล้วว่าเกวลินเป็นคนดีมากจนกลายเป็นว่าเขารู้สึกโชคดีที่คุณพ่อพาน้องมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน

เสียงแก้วหล่นแตกเรียกความสนใจของทั้งสองคนหันไปมอง เธอยังไม่ทันได้เข้าใจในสถานการ์พระเพลิงก็ถึงตัวดารกาก่อนแล้ว

เขาจับมือของดารกามาสำรวจดู อีกคนคงถือแก้วกาแฟมาแบบไม่ทันระวังก็เลยหกใส่มือจนเผลอตกใจทำหล่นแตกแบบนี้

เกวลินเพียงแค่นั่งลงด้วยความเงียบแล้วเก็บเศษแก้วที่พื้นให้เพราะกลัวดารกาจะเหยียบซ้ำอีก ขาเรียวของอีกคนที่ก้าวถอยหลังมาเพียงนิดจะเหยียบเข้ากับเศษแก้วที่แตกนั้น ไวกว่าความคิดเกวลินก็เอามือพุ่งเข้าไปบังเท้าให้ก่อนจนเศษแก้วบาดที่มือเธอเข้าเต็มๆ

"เกลเป็นอะไรไหมคะ?" เธอประคองมือตัวเองไว้แล้วปฏิเสธพระเพลิงเป็นพัลวันก่อนจะขอตัวเอาเศษแก้วทั้งหมดไปทิ้ง ระหว่างที่เปิดประตูก็หันไปมองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าพระเพลิงจะไม่ได้ละความสนใจออกมาจากดารกาเลยสักนิด ก็เป็นคนบอกเขาเองว่าไม่เป็นอะไรนี่นา แล้วใครเขาจะมาสนใจละ

เดินเข้ามาในห้องน้ำที่เงียบเชียบคนเดียวแล้วใช้น้ำล้างเลือดที่เลอะเปอะมือออก ใช้กระดาษทิชชูซับมือให้แห้งก่อนจะดึงมาเพิ่มแล้วใช้พันรอบแผลเอาไว้ด้วย เกวลินอยู่ช่วยงานพระเพลิงต่อทั้งอย่างนั้น

เธอเอาแต่เหลือบมองดูอีกคนที่คอยทายาให้ดารกาอย่างใส่ใจแล้วก็ก้มลงมองแผลตัวเองบ้าง เธอรีบสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกออกไปยามรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเริ่มอิจฉาดารกาขึ้นมาแล้ว 

ถึงเวลากลับบ้านก็นั่งอยู่เบาะหลังเสียสละที่ประจำข้างคนขับให้ดารกาได้นั่งแล้วไปส่งอีกคนที่คอนโดด้วยกันกับพระเพลิงถึงจะได้ย้ายกลับมานั่งที่เก่า

เพราะมือที่บาดเจ็บคือข้างขวาก็เลยทำอะไรไม่ถนัดแม้แต่แค่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยนี่ก็ด้วยจนพระเพลิงต้องเอื้อมมาช่วยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามถึงแผลที่มือเธอเลยสักนิด ไม่เป็นห่วงกันเลยหรือไงนะ

พอกลับถึงบ้านเธอก็เดินก้าวเข้าตัวบ้านมาก่อนเหมือนอย่างเคยเพราะพระเพลิงต้องเอารถไปจอดเข้าที่ เกวลินถอดรองเท้าและจัดเรียงเอาไว้อย่างดีรวมถึงจัดคู่อื่นที่กระจัดกระจายอยู่ให้ด้วย

ก้าวขึ้นบันไดไปเพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกได้ถึงข้อมือที่ถูกจับเอาไว้ พระเพลิงออกแรงดึงเธอให้เดินมานั่งที่ห้องนั่งเล่น ถึงจะงุนงงอยู่บ้างแต่ก็ทำตามใจเขาอย่างว่าง่าย

"ทำไมไม่บอกพี่คะว่าเป็นแผลขนาดนี้ ไปหาหมอดีไหม?" ทั้งที่คิดว่าพระเพลิงไม่ได้สนใจกันเลยจนเกือบจะน้อยใจแต่เพียงแค่การกระทำแค่นี้ของเขาก็แทบทำให้เธอลืมทุกอย่าง พระเพลิงดูหงุดหงิดตอนที่ดึงกระดาษทิชชูที่เธอใช้พันมือไว้ออกแล้วเห็นแผลที่น่าจะลึกพอสมควรแต่เธอดันไม่ยอมบอก

"ไม่ต้องไปก็ได้ แค่นี้เองค่ะ เดี๋ยวก็หายแล้ว"

"งั้นก็อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวพี่ทายาให้นะคะ"

เกวลินชักมือออกด้วยความตกใจทันทีที่สำลีชุปแอลกอฮอล์แตะลงที่แผล อาการของเธอทำให้พระเพลิงถามย้ำอีกรอบว่าเธอไม่อยากไปหาหมอแน่ใช่ไหม เธอก็เลยต้องยืนยันให้เขาสบายใจ 

"ทำอะไรกันจ๊ะ ตายแล้ว!! หนูเกลไปทำอะไรมาลูก!?" คุนป้าหทัยเดินมาเห๋นแล้วตกใจเสียงดังลั่นจนพระเพลิงเองยังนึกขำกับอาการของแม่เขา พระเพลิงก็รู้แหละว่าแม่รักเกวลินมากแต่ก็ยังอดขำไม่ได้เวลาที่แม่เขาแสดงอาการเป็นห่วงออกนอกหน้าแบบนี้

"แค่อุบัติเหตุค่ะคุณป้า ขอบคุณนะคะพี่เพลิงที่ทำแผลให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่ขอโทษนะที่ไม่ดูเราตั้งแต่ที่บริษัท พอดีมัวแต่ดูอยู่ว่าดาเป็นไงบ้าง"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ เกลเข้าใจ"

"ขึ้นไปพักก่อนเถอะลูก เดี๋ยวอีกสักพักมื้อเย็นเสร็จป้าไปตามนะ" 

พระเพลิงนั่งมองหน้าแม่เขาที่รั้งเขาเอาไว้เพื่อคุยกันต่อก่อน คุณแม่เปิดประเด็นเรื่องของเขากับดารกาขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ทุกคนรู้หมดว่าเขารู้สึกยังไงกับอีกคน เพราะตัวเขาค่อนข้างเปิดเผยมาตลอด 

"คุณแม่ก็ทราบดีอยู่แล้วนี่ครับว่าผมชอบดา"

"แต่หนูดาไม่ได้ชอบลูก" เป็นประโยคที่พระเพลิงเองไม่สามารถปฏิเสธได้ เขารู้ดีอยู่แล้วว่าดารกาคิดกับเขาแค่ไหน แต่ก็ยังคงเต็มใจจะชอบเธอไปอยู่อย่างนี้ 

"นั่นไม่สำคัญหรอกครับ"

"แล้วกับหนูเกลละลูกคิดยังไง?"

"แค่น้องสาวครับคุณแม่"

"ที่คอยดูแลอย่างดี ตามรับตามส่ง แถมยังกีดกันผู้ชายที่เข้าหาน้องอีก ทำไปแค่เพราะห่วงน้องอย่างน้องสาวแค่นั้นหรอ คิดใหม่ดีไหมลูก แม่ไม่อยากให้เพลิงนึกเสียใจทีหลังนะ"

"จะให้ผมยืนยันกี่ครั้งผมก็มองเกลเป็นแค่น้องครับคุณแม่ ที่คอยดูแลเพราะผมรัก

น้องอย่างน้องสาวแท้ๆคนหนึ่ง ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย ผมชอบดาครับ"

"งั้นก็เอาที่ลูกสบายใจเถอะ หวังว่าคงไม่มานั่งคร่ำครวญเสียใจที่หลังนะ"