บทที่ 5 ไปคุยกับมันทำไม

"ดีขึ้นแล้วหรอลูก?" ความห่วงใยจากคุณลุงดนัยส่งมาให้เรียกรอยยิ้มจากเธอ ถึงแม้วันนี้เธอจะอาการดีขึ้นแล้วแต่ก็ดูเหมือนว่าคนในบ้านจะยังเป็นห่วงอยู่ แม้แต่แม่บ้านก็เอ่ยถามไม่ขาดปากตั้งแต่เห็นเธอลงมาช่วยคุณป้าหทัยเตรียมมื้อเช้า ความรู้สึกว่าตัวเองมีค่าและสมควรจะถูกรักเธอมักสัมผัสมันได้เสมอเพราะทุกคนที่นี่

"น้องพึ่งจะหายป่วยก็จะพาน้องไปตะลอนแล้วหรอตาเพลิง" พระเพลิงไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่แม่เขาพูด วันนี้เขามีนัดกับเกวลินจะไปซื้อของที่ห้าง ความจริงเขาเกือบจะยกเลิกไปแล้วถ้าเกิดน้องยังไม่หายดี แต่เธอก็ดันบอกว่าไหวแล้วตื่นขึ้นมาแต่เช้าอย่างนี้ 

อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดของดารกา เขาก็เลยตั้งใจมาซื้อของให้อีกคยสักหน่อย แต่จะให้ผู้ชายอย่างพระเพลิงมาเลือกเองก็กลัวว่าจะไม่ถูกใจถึงได้ขอร้องให้น้องมาช่วยเลือกด้วยอีกแรง

เกวลินคอยแนะนำเขาอย่างดีจนบางครั้งเขาก็ฟังเธอจนเพลิน สุดท้ายก็ได้เป็นสร้อยเส้นสวยหนึ่งเส้นพร้อมจี้รูปหัวใจที่มีดวงดาวล้อมรอบ ถึงราคามันจะสูงแต่เขาสามารถสั่งซื้อได้ทันทีที่เกวลินเอ่ยปากว่า ชอบ

"คิดว่าดาจะชอบไหมคะ?"

"ต้องชอบสิคะ พี่เพลิงเป็นคนซื้อให้นี่นา" ไม่รู้เหมือนกันว่าดารกาจะคิดอย่างที่เธอคิดไหม แต่ถ้าเป็นเกวลินคนนี้ ทุกอย่างที่พระเพลิงเป็นคนให้ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ไม่มีครั้งไหนที่เธอไม่ดีใจที่ได้รับมันจากเขาเลย ในครั้งนี้ถึงแม้เขาจะซื้อมันเพราะเธอบอกว่าชอบก็จริง แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไรในเมื่อคนที่เขาจะให้เป็นใครอีกคนไม่ใช่เธอ 

"แล้วเกลอยากได้อะไรไหมคะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้"

"จริงหรอคะ!?"

"จะดีใจอะไร พี่ก็ซื้อให้ออกบ่อยไป" สัมผัสจากมือพระเพลิงที่ลูบหัวทำเธออมยิ้ม ก็ใช่อยู่ที่พระเพลิงซื้อของให้อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็บอกแล้วไงว่าทุกอย่างที่ได้จากพระเพลิงมามันพิเศษสำหรับเธอ

"ตุ๊กตาหรอคะ? ในห้องก็มีเต็มเลยนะ"

"แต่ไม่ใช่ของที่พี่เพลิงซื้อให้นี่นา" พระเพลิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ปกติเขาไม่เคยซื้อของพวกนี้ให้เธอหรอก ส่วนใหญ่ที่ซื้อให้ก็จะเป็นเครื่องประดับมากกว่า คงเป็นเพราะช่วงอายุของเขามันห่างจากเธอหลายปีจนลืมคิดไปว่าเกวลินก็ยังมีความเป็นเด็กในตัวอยู่มาก

มือเล็กจับจูงมือพระเพลิงเดินวนดูตุ๊กตาอยู่นานกว่าจะได้ตัวที่ชอบ เกวลินดูดีใจมากกว่าตอนที่เขาซื้อเครื่องประดับราคาแพงให้เธอด้วยซ้ำ พอจบจากร้านตุ๊กตาก็เดินเล่นต่ออีกหน่อย เธอพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยยามที่เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เลยทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อ 

พระเพลิงเดินยิ้มมองตามน้องที่ออกตัววิ่งไปก่อนเพราะอยากจะซื้อไอศครีมตรงร้านข้างหน้า แล้วเขาก็เบิกตากว้างที่เห็นว่าเธอชนเข้ากับใครบางคนจนเกือบเซล้มลง แต่หลังจากตกใจได้ไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นขมวดคิ้วไม่ชอบใจแทนที่เห็นว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของคนน้องสักที

"เป็นอะไรไหมครับน้องเกล" เกลวลินส่ายหัวปฏิเสธภูผาไป ไม่ได้คิดเลยว่าจะต้องเจอกันที่นี่

"เกลคะ" เสียงแข็งดังขึ้นจากข้างหลังจนเกวลินต้องรับผละตัวออกมา พระเพลิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแล้วมายืนอยู่ด้านข้าง ถึงจะดูไม่สบอารมณ์แต่ก็เอ่ยขอบคุณคนตรงหน้าไปตามมารยาท

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมกับน้องเกลรู้จักกัน ใช่ไหมน้องเกล?"

"รู้จักหรอ?"

"ลืมแนะนำตัวไป ผมชื่อภูผาครับ เป็นอาจารย์ฝึกสอนที่คณะบริหารที่เกลเรียนอยู่"

"ภูผา? อ่อ คุณนั่นเอง" ไม่พูดเปล่าแต่พระเพลิงยกแขนขึ้นโอบไหล่น้องเอาไว้ทันที ไม่ชอบตั้งแต่ได้ยินชื่อ ยิ่งมาเห็นหน้ากับสายตาแพรวพราวยามมองเกวลินแบบนี้ก็ยิ่งไม่ชอบ 

"คุณรู้จักผมหรอครับ? แสดงว่าเกลเล่าให้ฟังเหรอ ว่าแต่นี่คุณชื่ออะไรครับ?"

"นี่พี่พระเพลิงค่ะ เป็น......." พูดยังไม่ทันจะจบก็โดนลากตัวออกมาปล่อยให้อาจารย์ฝึกสอนของเธอยืนงงอยู่ตรงนั้น เกวลินมองข้อมือที่ถูกพระเพลิงจับเอาไว้ไม่ปล่อยตั้งแต่เดินออกมาจากตรงนั้นจนอดที่จะแอบอมยิ้มไม่ได้

เวลาที่โดนหวงมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง เธอชอบนะเวลาเขาแสดงอาการว่าไม่อยากให้เธอไม่ยุ่งกับใคร ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วพระเพลิงจะตอกย้ำกันว่าทำไปในฐานะพีชายคนหนึ่งก็ตาม

"ไปคุยกับมันทำไมคะ" เกวลินควรจะตอบยังไงกับคำถามนี้ดี เธอสามารถเลือกที่จะไม่คุยได้หรือไง ทั้งเดินไปชนเขาแถมเขายังช่วยประคองไว้อีก พระเพลิงทิ้งไว้แค่เสียงถอนหายใจแล้วก็เดินออกไปก่อนแบบไม่รอจนเธอต้องวิ่งตามไปเกาะแขน

"ถ่ายรูปกันนะคะ" พระเพลิงหยุดมองตามน้องที่ชี้ไปตรงตู้ชมพูหวานแหววสำหรับถ่ายรูป ส่ายหัวปฏิเสธทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกน้องออกแรงดึงที่ข้อมือทั้งทำหน้ามุ่ยใส่ สุดท้ายแล้วเขาก็แพ้ไปตามระเบียบ พระเพลิงทนมองใบหน้าเศร้าของคนน้องได้ไม่นานหรอก

เกวลินนั่งเอามือลูบไปตามภาพถ่ายในมือแล้วก็อมยิ้มอยู่เบาะข้างคนขับ เอี้ยวตัวมองพระเพลิงที่ยังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอกรถแล้วก็หันมาสนใจรูปในมือเธอต่อ

แอบหัวเราะอย่างนึกสนุกยามเห็นภาพพระเพลิงที่ถูกเธอจับใส่ที่คาดผมแมวแสนน่ารัก เธอแกล้งเขาแล้วก็โดนเขาแกล้งกลับจนในภาพมีแต่ตอนที่แกล้งกันไปมาอยู่อย่างนั้น

"อย่าให้ใครเห็นเชียวนะคะ โดยเฉพาะคุณแม่พี่ โดนล้อแย่เลย" พระเพลิงละเหนื่อยใจยามที่มองภาพถ่ายนั้น ถ้าใครมาเห็นเข้าคงจะน่าอายมากแน่ หูแมวอะไรนั่นแค่มองก็ขนลุกจนจะบ้าอยู่แล้ว

"น่ารักออก ไม่เอาไปเก็บไว้สักใบหรอคะ?"

"ไม่เอาหรอก"

"ชิ เกลเก็บไว้คนเดียวก็ได้"

"เดี๋ยวพี่ต้องแวะไปเอาของที่ร้านไอภาคหน่อย เกลรออยู่บนรถนะคะ" ร้านของ ภาคภูมิ เพื่อนของพระเพลิงคือร้านเหล้านั่นแหละ ไม่ต้องนึกแปลกใจหรอกที่เขาห้ามไม่ให้เธอลงไปจากรถด้วยกัน ต่อให้จะยังไม่ใช่เวลาร้านเปิดหรือตอนกลางคืน แต่พระเพลิงก็ไม่ค่อยชอบให้เธอเข้าไปในสถานที่แบบนี้อยู่ดี

เกวลินเคยเจอภาคภูมิมาแล้วหลายครั้ง อีกคนเป็นเพื่อนที่ดีของพระเพลิง แต่ว่าเธอก็ไม่อยากจะเข้าใกล้มากเท่าไหร่เพราะเขาดูจะเจ้าชู้มากไปหน่อย แล้วพระเพลิงก็สั่งห้ามไว้ด้วย ถึงภาคภูมิจะไม่เคยยุ่มย่ามกับเธอมากนักแต่พระเพลิงมักบอกตลอดว่ากันเอาไว้ดีกว่าแก้