LOGINShare
ตอนที่ 13: เห็นกับตา
publish date:
2026-10-26 18:56:51
Latest chapter
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 17: ความจริงที่สั่นสะเทือนหัวใจ 🫀
ตอนที่ 17: ความจริงที่สั่นสะเทือนหัวใจ 🫀ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเป็นเสมือนเกราะคุ้มกันความลับ บัดนี้กลับถูกความเงียบเข้าปกคลุมจนอึดอัด มีเพียงเสียงครางต่ำของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอ ทว่ากลับสวนทางกับอัตราการเต้นของหัวใจสองดวงที่กำลังรวนเรอย่างหนัก ธารา ยืนห่อไหล่เข้าหากัน มือเรียวทั้งสองข้างกอดกระชับร่างตัวเองไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก ร่างทั้งร่างจะแตกสลายลงตรงนั้น แผ่นหลังบางพิงอยู่กับขอบโต๊ะไม้ราคาแพงที่เย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววสดใสและซื่อตรงอยู่เสมอ บัดนี้กลับบวมช้ำจากการผ่านบทเรียนความเสียใจมาอย่างแสนสาหัส“ผมอยากหายไปจากชีวิตคุณ...”ประโยคสั้นๆ ที่กลั่นออกมาจากความเหนื่อยล้าทำหน้าที่ไม่ต่างจากใบมีดโกนที่กรีดลงบนความมั่นคงของ ทิวเขา จนขาดสะบั้น พระเอกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมวางตัวเป็นน้ำแข็งต่อหน้าสื่อเสมอมา กลับยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจที่เคยหนักแน่นเริ่มติดขัด ทิวเขาเพิ่งประจักษ์แจ้งในวินาทีนี้เองว่า ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่การสูญเสียชื่อเสียงที่สร้างมานับสิบปี แต่มันคือการที่คนตรงหน้า... คนที่เป็นโลกทั้งใบของเขา กำลังจะเดิน
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 16: ลาออก 💔
ตอนที่ 16: ลาออก 💔ความมืดที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว ธาราปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกินพื้นที่รอบกายมานานเกือบสองวันเต็ม กระทั่งปลายนิ้วที่ยังสั่นระริกตัดสินใจกดเปิดเครื่องมือสื่อสารที่ปิดสนิทไปนาน ทันทีที่แสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้นมาท่ามกลางความสลัว แรงสั่นสะเทือนจากข้อความที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสายก็ฉุดกระชากความหนักอึ้งกลับมาสู่หัวใจอีกครั้งรายชื่อที่ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนหน้าจอ... ‘ทิวเขา’เขากวาดสายตามองถ้อยคำเหล่านั้นช้า ๆ ราวกับจะใช้มันตอกย้ำแผลเดิมให้ลึกกว่าเก่า“อยู่ไหน”“รับสายกูหน่อย”“ธารา... กูเป็นห่วง ตอบกูที”คำว่า ‘ห่วง’ ที่อีกฝ่ายพร่ำบอก ช่างดูเบาหวิวและเปราะบางเหลือเกินในความรู้สึกของธาราตอนนี้ หากความห่วงใยนั้นคือของจริง เหตุใดพื้นที่ข้างกายที่ทิวเขาเลือกยืนจึงยังมี ‘นับดาว’ เสมอมา ความย้อนแย้งที่เกิดขึ้นมันเหมือนกำแพงหนาที่เขามองเห็นมาตลอด แต่ทิวเขากลับทำเพียงแค่หลับตาซ่อนความจริงนั้นไว้ข้างหลังตลอดคืนที่ผ่านมา ธาราไม่ได้ฟูมฟายจนเสียสติ หากแต่เป็นการนั่งจ้องมองความพังพินาศที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ เขาไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป ในกา
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 15: สุญญากาศ 🌧
ตอนที่ 15: สุญญากาศ 🌧เพดานห้องชุดสุดหรูที่เคยมอบความรู้สึกโปร่งสบาย บัดนี้กลับดูเหมือนจะถล่มลงมาเป็นกรอบสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่บีบอัดมวลอากาศรอบตัว ทิวเขา ให้เจือจางลงจนหายใจลำบากเขาตื่นขึ้นมาพบกับความเงียบงันที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศ สิ่งแรกที่มือหนาไขว่คว้ากลับไม่ใช่ความสดชื่นของเช้าวันใหม่ แต่เป็นสมาร์ทโฟนที่หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชตเดิม ข้อความสั้นๆ ที่เขาส่งทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่า “ขึ้นมาหากูนะ” ยังคงนิ่งสนิท ไร้การตอบรับ ไร้แม้แต่เครื่องหมายว่าอ่านแล้วความมั่นใจที่สะสมมาทั้งชีวิตเริ่มถูกสั่นคลอนด้วยความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาตามเข็มนาฬิกาที่เดินผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่ามันเป็นความรู้สึกที่ซูเปอร์สตาร์แถวหน้าอย่างเขาหลงลืมไปนานแล้ว ความกลัวที่ไม่ได้เกิดจากชื่อเสียงที่สั่นคลอน แต่เกิดจากความเงียบของคนเพียงคนเดียวที่เขามองข้ามมาตลอดภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายซ้ำในมโนนึกราวกับฟิล์มหนังที่ตัดต่อผิดพลาด ทิวเขานิ่วหน้าด้วยความร้าวรานเมื่อภาพแววตาของธาราที่สะท้อนผ่านกระจกเงาวูบเข้ามาในหัวความเสียใจมันหนักหนาเพียงใด ถึงทำให้คนที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ยิ่งกว่าใครอย่างเขาเ
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 14 : ในรอยฝน 🌧️
ตอนที่ 14 : ในรอยฝน 🌧️ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่เคยทำหน้าที่เป็นป้อมปราการความทรงจำ บัดนี้ความเงียบเชียบในเวลาตีสามกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ธาราทิ้งร่างที่อ่อนล้าลงบนผืนเตียงอันเย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากร่างกายของคนที่เพิ่งพานางเอกสาวคนนั้นขึ้นคอนโดไปต่อหน้าต่อตายังคงวนเวียนอยู่ตรงปลายจมูก ยิ่งพยายามสลัดทิ้ง ภาพความใกล้ชิดเหล่านั้นกลับยิ่งแจ่มชัดจนขอบตาร้อนผ่าวเครื่องมือถือในมือสั่นประท้วงไม่จบสิ้น ชื่อ ‘ทิวเขา’ ปรากฏซ้ำๆ บนหน้าจอราวกับจะตอกย้ำตัวตน แต่สำหรับธารา มันกลับเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงลงบนแผลสด คนที่กำลังเพียรพยายามตามหาเขาในตอนนี้ คือคนเดียวกับที่เพิ่งโยนความไว้ใจของเขาลงเหวอย่างไม่ใยดี“สุดท้าย... ผมก็เป็นได้แค่จุดพักสายตาในวันที่คุณเหนื่อยสินะ”ไร้เสียงตอบคำถาม มีเพียงความสงัดที่โอบล้อมร่างที่สั่นเทา ธาราขดตัวเข้าหาตัวเองท่ามกลางแสงไฟสลัวจากท้องถนนที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ปล่อยให้เสียงสะอื้นที่กักขังไว้พังทลายลงมาในคืนที่ความหวังมอดดับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้ความหม่นหมองเจือจางลง ธาราหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าเพียงแค่ขยับตัว
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 13: เห็นกับตา
ตอนที่ 13: เห็นกับตาท่ามกลางความโกลาหลช่วงเลิกกอง เสียงเก็บล้อดอลลี่และเสียงตะโกนประสานงานของเหล่าทีมงานดังเซ็งแซ่จนน่าเวียนหัว ทว่าในโสตประสาทของ ‘ธารา’ กลับคล้ายถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงประโยคสั้นๆ จากปากของพระเอกหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลต่อหัวใจที่ยังดังก้องวนเวียนอยู่ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง“คืนนี้มีเรื่องสำคัญจะบอก”มันเป็นเพียงประโยคราบเรียบ แต่กลับสั่นคลอนปราการความเข้มแข็งที่เขาสู้ตระเตรียมมาตลอดหลายปีให้พังครืนลงอย่างง่ายดาย ทั้งที่เตือนตัวเองอยู่ทุกค่ำคืนว่าความหวังก็คือยาพิษรสหวาน แต่ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนตรวจเช็กตารางงานวันรุ่งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตกลับสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ตลอดทั้งวันที่หน้าที่ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ ดำเนินไปอย่างแนบเนียน เขายังคงรับโทรศัพท์ ประสานงานกองถ่าย และดูแลความเรียบร้อยรอบกายทิวเขาได้อย่างไร้ที่ติ หากแต่ลึกสิ่ลงไปในห้วงความคิด ธารากลับเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เดินลงไปในกับดักแห่งความปรารถนา... หรือครั้งนี้ทิวเขาจะตัดสินใจจบความสัมพันธ์ที่คาราคาซังกับนับดาวลงจริงๆ หรืออย่างน้อยที่สุด ขอเพียงแค่เศษเสี้ยวของ ‘สถานะ’ ที่ชัดเจนกว่าที่เป็นอยู่... แค่นั้นเขาก็พร้อมจ
พระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม ตอนที่ 12: มื้อสุดท้าย 🌧️
ตอนที่ 12: มื้อสุดท้าย 🌧️ท่ามกลางความหรูหราของห้องโดยสารรถยนต์คันเดิม บรรยากาศกลับถูกเคลือบแฝงด้วยความเงียบเชียบที่หนักอึ้ง ทิวเขาทอดสายตามองแสงไฟจากอาคารบ้านเรือนที่วูบไหวผ่านกระจกหน้าต่าง ภาพเหล่านั้นพร่าเลือนพอๆ กับความรู้สึกสับสนที่บัดนี้เริ่มตกตะกอนจนเห็นความสัตย์จริงเบื้องลึกประโยคสั้นๆ อย่าง “เมื่อไหร่จะกลับ” ที่เขาเคยเอ่ยผ่านสายโทรศัพท์เมื่อคืนก่อน ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในมโนนึก มันไม่ใช่เพียงคำถามถามไถ่ตามมารยาทของเจ้านายที่มีต่อผู้จัดการ แต่มันคือเสียงเพรียกหาจากก้นบึ้งของคนที่เพิ่งตระหนักว่า พื้นที่ว่างข้างกายที่เคยชินมานานปีนั้น หากไร้ซึ่งร่างโปร่งของอีกฝ่ายยืนอยู่ ความอ้างว้างรอบตัวก็ดูจะขยายตัวรวดเร็วจนน่าใจหายทิวเขารู้ดีว่าเขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป คนที่เขาโหยหาอยากพบเป็นหน้าแรกยามเปิดประตูบ้าน คนที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเพียงแค่ได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ ลอยวนอยู่ใกล้ตัว ไม่ใช่นับดาวผู้หญิงที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าคู่ควรกับเขาที่สุดแต่กลับเป็นธารา... คนที่เปรียบเสมือนลมใต้ปีกซึ่งคอยประคับประคองชีวิตเขามาตลอดทางเขาตระหนักว่าตนเองรักธาราเข้าแล้วจริงๆ รักจนไม่อยากปล
You May Also Like
ดลรวีที่รัก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.8K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.8K viewsเดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?
ชอบคนผมแดง1.8K viewsWhat is a divorce? [Mpreg]
ดองกี้7.8K viewsภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย
พิมพ์ใจ103 viewsหวนคืนรักคำสาปมาร
Naiyana695 viewsแฝดสามจอมป่วนกับภารกิจกอบกู้วันสิ้นโลก
LittleGhost427 viewsโคตรหวงเมียเด็ก
A'vigetor1.1K views
