Masukตอนที่ 4: ผู้จัดการหรือเจ้าของชีวิต 🌙
ความเงียบมักทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดีในยามที่เราต้องการซ่อนเร้นความลับ แต่สำหรับ ‘ธารา’ ความเงียบที่ปกคลุมรอบตัวเขาในพักหลังกลับไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเป็นเสมือนเชื้อไฟที่ทำให้อารมณ์คุกรุ่นภายใต้ท่าทีนิ่งสนิทของ ‘ทิวเขา’ นั้นเด่นชัดจนน่าใจหาย นับจากคืนนั้น... คืนที่เส้นขนานระหว่าง ‘เจ้านาย’ กับ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ ถูกหลอมละลายด้วยไฟราคะเพียงชั่ววูบ สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงไม่ใช่ตัวธาราที่พยายามหดตัวให้เล็กลง หากแต่เป็นซูเปอร์สตาร์หนุ่มผู้เคยสุขุมเยือกเย็น ทิวเขากลายเป็นคนที่อ่านยากขึ้นทวีคูณ และมีสายตาที่คล้ายจะตีตรวนเขาไว้ตลอดเวลา บรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายภาพอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นมืออาชีพ เสียงชัตเตอร์รัวสลับกับเสียงกำกับทิศทางดังก้องสะท้อนผนัง ทิวเขาโดดเด่นอยู่กลางแสงไฟสปอตไลท์ ร่างสูงสง่าในชุดแบรนด์หรูดูนิ่งสงบราวกับรูปสลักชั้นยอดที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในความจริง ธารารู้ดีกว่าใคร... เขายืนหลบอยู่ในมุมมืดที่แสงส่องไม่ถึง ในมือกระชับแก้วกาแฟที่อุณหภูมิกำลังพอดีสำหรับคนบนเซ็ต ทุกจังหวะที่ทิวเขาขยับกายเปลี่ยนท่าทาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะตวัดกลับมามองยังมุมที่เขายืนอยู่เสมอ มันไม่ใช่แค่การเช็กความเรียบร้อย แต่มันคือการ ‘มองหาที่พักพิง’ และเมื่อใดที่สบเข้ากับดวงตาเรียวรีของคนดูแลที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอยหยักลึกระหว่างคิ้วของพระเอกหนุ่มจะคลายตัวลงเพียงเสี้ยววินาที มันเป็นความผ่อนคลายที่เบาบางราวกับอากาศธาตุ หากแต่คนโดนมองอย่างธารากลับสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ปนเปไปกับความวูบวาบในอกจนแทบยืนไม่อยู่ “พี่ธาราใช่ไหมครับ?” เสียงทักทายสดใสพังทลายกำแพงความคิดของเขากะทันหัน สไตลิสต์หนุ่มหน้าใหม่ส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ เป็นยิ้มที่ปราศจากความนัยซ่อนเร้นจนธาราต้องยิ้มตอบกลับไปตามมารยาท “ครับ มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า” “เปล่าครับ ผมแค่ทึ่ง... พี่ดูแลคุณทิวเขาดีมาก ดีจนผมแอบคิดว่า ความใส่ใจนี้มันดู ‘พิเศษ’ เกินกว่าหน้าที่ผู้จัดการทั่วไปเขาทำกันเสียอีก” คำหยั่งเชิงนั้นทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ ธาราทำเพียงคลี่ยิ้มบางที่ดูเหนื่อยอ่อน “มันเป็นหน้าที่ที่ผมทำมานานจนชินมือน่ะครับ อย่าคิดมากเลย” “ไม่ใช่แค่หน้าที่หรอกมั้งครับ สายตาพี่มันฟ้อง...” อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลง “ถ้าผมอยากจะฝากตัวเป็นลูกศิษย์ หรืออยากชวน ‘พี่’ ไปหาอะไรทานหลังจบงานวันนี้ พอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ?” อากาศรอบกายพลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งอย่างฉับพลัน ความกดดันมหาศาลจู่โจมเข้ามาจากด้านหลังโดยไม่มีคำเตือน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่เข้มข้นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายของทิวเขา บ่งบอกว่าพระเอกหนุ่มมายืนซ้อนหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทิวเขาหยุดยืนในระยะที่แทบจะใช้คำว่าเบียดเสียด ความร้อนจากแผ่นอกแกร่งแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้ามาถึงแผ่นหลังของธารา เขาวางมือลงบนไหล่ของผู้จัดการส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ “งานกู... เสร็จหรือยัง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเรียบสนิท แต่มันกลับก้องกังวานด้วยอำนาจการสั่งการที่ทำให้คนทั้งกองถ่ายต้องเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ “ตารางเรียบร้อยแล้วครับ ทิวจะพักเลยไหม หรือว่า...” “กูไม่ได้ถามเรื่องตารางงาน” ทิวเขาพูดขัดขึ้น สายตายังคงจับจ้องไปที่สไตลิสต์หนุ่มที่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับโดนวิญญาณร้ายเข้าสิง “กูถามว่างานของมึงกับมัน... เสร็จหรือยัง” ไม่มีคำด่าทอ ไม่มีกิริยาก้าวร้าว แต่สายตาเชือดเฉือนนั้นกลับเป็นคำสั่งไล่ที่ชัดเจนที่สุด เมื่อสไตลิสต์คนนั้นรีบขอตัวลาไปพร้อมกับความกลัวที่ฝังลึก ทิวเขาก็สะบัดหน้าเดินกลับเข้าห้องพักไปทันที ทิ้งให้แก้วกาแฟในมือธาราเย็นชืดไม่ต่างจากหัวใจของเขาในยามนี้ ภายในพื้นที่จำกัดของรถตู้ แสงไฟจากท้องถนนยามค่ำคืนพาดผ่านใบหน้าคมคายที่นั่งกอดอกพิงเบาะด้วยท่าทีอึดอัด ทิวเขานิ่งเงียบมาตลอดทาง... เป็นความนิ่งที่ชวนให้หายใจไม่ออก “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นเงียบมาตั้งแต่ที่สตูดิโอแล้ว” ธาราเป็นฝ่ายรวบรวมความกล้าทำลายความเงียบ “ไม่ชอบ” คำตอบสั้น ๆ ถูกโยนออกมาอย่างไม่ใยดี “ครับ?” ทิวเขาขยับตัวหันมาเผชิญหน้า สายตาที่เคยสุขุมบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่เกินจะกักเก็บ “ไม่ชอบเวลาที่มีใครมายุ่งกับมึง ไม่ชอบสายตามันที่มองเหมือนจะกลืนกินมึงเข้าไป... แล้วมึงก็เสือกยิ้มตอบมันด้วย” “เขาแค่เข้ามาทักทายตามมารยาท...” “มันจะจีบมึง!” ทิวเขาคำรามเสียงต่ำ “มึงดูไม่ออก หรือมึงจงใจจะเปิดทางให้มันกันแน่ ธารา?” คำถามนั้นราวกับปลายเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ ธาราจุกจนพูดไม่ออก ทั้งที่สถานะของเรามันเป็นเพียง ‘ความลับ’ ที่ไม่มีชื่อเรียก ทั้งที่เขายังมี ‘นับดาว’ ยืนเคียงข้างในที่แจ้ง แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ทำตัวราวกับเขาเป็นสมบัติส่วนตัวที่ใครก็ห้ามแตะต้องแบบนี้ เมื่อรถจอดสนิทหน้าคอนโดหรู ธาราเตรียมจะหลบหนีจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ แต่ข้อมือของเขากลับถูกพันธนาการไว้ด้วยฝ่ามือหนา “ธารา” “ครับ...” “ถ้าวันหนึ่งมีคนที่ดีกว่ากูเข้ามา...” ทิวเขาผ่อนลมหายใจหนักหน่วง แรงบีบที่ข้อมือคลายลงเปลี่ยนเป็นการเกี่ยวกระหวัดปลายนิ้วอย่างโหยหา “มึงจะไปจากกูไหม” แววตาของซูเปอร์สตาร์ผู้หยิ่งทะนงหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น... หวาดกลัวว่า ‘ของรัก’ ที่เขาไม่เคยกล้าประกาศความเป็นเจ้าของจะถูกพรากไป ธารามองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่เขารักสุดหัวใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียอยู่ในอก... เขาสมควรตอบอย่างไร? ในเมื่อความลับที่หนักหนากว่าความสัมพันธ์นี้ คือชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังก่อกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความรักที่ไม่มีทางออกเขากำลัง 'ท้อง' กับผู้ชายที่ชื่อทิวเขา ผู้ชายที่ไม่เคยให้สถานะอะไรเขาเลยนอกจากคำว่า... ผู้จัดการส่วนตัวตอนที่ 17: ความจริงที่สั่นสะเทือนหัวใจ 🫀ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเป็นเสมือนเกราะคุ้มกันความลับ บัดนี้กลับถูกความเงียบเข้าปกคลุมจนอึดอัด มีเพียงเสียงครางต่ำของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอ ทว่ากลับสวนทางกับอัตราการเต้นของหัวใจสองดวงที่กำลังรวนเรอย่างหนัก ธารา ยืนห่อไหล่เข้าหากัน มือเรียวทั้งสองข้างกอดกระชับร่างตัวเองไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก ร่างทั้งร่างจะแตกสลายลงตรงนั้น แผ่นหลังบางพิงอยู่กับขอบโต๊ะไม้ราคาแพงที่เย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววสดใสและซื่อตรงอยู่เสมอ บัดนี้กลับบวมช้ำจากการผ่านบทเรียนความเสียใจมาอย่างแสนสาหัส“ผมอยากหายไปจากชีวิตคุณ...”ประโยคสั้นๆ ที่กลั่นออกมาจากความเหนื่อยล้าทำหน้าที่ไม่ต่างจากใบมีดโกนที่กรีดลงบนความมั่นคงของ ทิวเขา จนขาดสะบั้น พระเอกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมวางตัวเป็นน้ำแข็งต่อหน้าสื่อเสมอมา กลับยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจที่เคยหนักแน่นเริ่มติดขัด ทิวเขาเพิ่งประจักษ์แจ้งในวินาทีนี้เองว่า ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่การสูญเสียชื่อเสียงที่สร้างมานับสิบปี แต่มันคือการที่คนตรงหน้า... คนที่เป็นโลกทั้งใบของเขา กำลังจะเดิน
ตอนที่ 16: ลาออก 💔ความมืดที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว ธาราปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกินพื้นที่รอบกายมานานเกือบสองวันเต็ม กระทั่งปลายนิ้วที่ยังสั่นระริกตัดสินใจกดเปิดเครื่องมือสื่อสารที่ปิดสนิทไปนาน ทันทีที่แสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้นมาท่ามกลางความสลัว แรงสั่นสะเทือนจากข้อความที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสายก็ฉุดกระชากความหนักอึ้งกลับมาสู่หัวใจอีกครั้งรายชื่อที่ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนหน้าจอ... ‘ทิวเขา’เขากวาดสายตามองถ้อยคำเหล่านั้นช้า ๆ ราวกับจะใช้มันตอกย้ำแผลเดิมให้ลึกกว่าเก่า“อยู่ไหน”“รับสายกูหน่อย”“ธารา... กูเป็นห่วง ตอบกูที”คำว่า ‘ห่วง’ ที่อีกฝ่ายพร่ำบอก ช่างดูเบาหวิวและเปราะบางเหลือเกินในความรู้สึกของธาราตอนนี้ หากความห่วงใยนั้นคือของจริง เหตุใดพื้นที่ข้างกายที่ทิวเขาเลือกยืนจึงยังมี ‘นับดาว’ เสมอมา ความย้อนแย้งที่เกิดขึ้นมันเหมือนกำแพงหนาที่เขามองเห็นมาตลอด แต่ทิวเขากลับทำเพียงแค่หลับตาซ่อนความจริงนั้นไว้ข้างหลังตลอดคืนที่ผ่านมา ธาราไม่ได้ฟูมฟายจนเสียสติ หากแต่เป็นการนั่งจ้องมองความพังพินาศที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ เขาไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป ในกา
ตอนที่ 15: สุญญากาศ 🌧เพดานห้องชุดสุดหรูที่เคยมอบความรู้สึกโปร่งสบาย บัดนี้กลับดูเหมือนจะถล่มลงมาเป็นกรอบสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่บีบอัดมวลอากาศรอบตัว ทิวเขา ให้เจือจางลงจนหายใจลำบากเขาตื่นขึ้นมาพบกับความเงียบงันที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศ สิ่งแรกที่มือหนาไขว่คว้ากลับไม่ใช่ความสดชื่นของเช้าวันใหม่ แต่เป็นสมาร์ทโฟนที่หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชตเดิม ข้อความสั้นๆ ที่เขาส่งทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่า “ขึ้นมาหากูนะ” ยังคงนิ่งสนิท ไร้การตอบรับ ไร้แม้แต่เครื่องหมายว่าอ่านแล้วความมั่นใจที่สะสมมาทั้งชีวิตเริ่มถูกสั่นคลอนด้วยความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาตามเข็มนาฬิกาที่เดินผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่ามันเป็นความรู้สึกที่ซูเปอร์สตาร์แถวหน้าอย่างเขาหลงลืมไปนานแล้ว ความกลัวที่ไม่ได้เกิดจากชื่อเสียงที่สั่นคลอน แต่เกิดจากความเงียบของคนเพียงคนเดียวที่เขามองข้ามมาตลอดภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายซ้ำในมโนนึกราวกับฟิล์มหนังที่ตัดต่อผิดพลาด ทิวเขานิ่วหน้าด้วยความร้าวรานเมื่อภาพแววตาของธาราที่สะท้อนผ่านกระจกเงาวูบเข้ามาในหัวความเสียใจมันหนักหนาเพียงใด ถึงทำให้คนที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ยิ่งกว่าใครอย่างเขาเ
ตอนที่ 14 : ในรอยฝน 🌧️ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่เคยทำหน้าที่เป็นป้อมปราการความทรงจำ บัดนี้ความเงียบเชียบในเวลาตีสามกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ธาราทิ้งร่างที่อ่อนล้าลงบนผืนเตียงอันเย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากร่างกายของคนที่เพิ่งพานางเอกสาวคนนั้นขึ้นคอนโดไปต่อหน้าต่อตายังคงวนเวียนอยู่ตรงปลายจมูก ยิ่งพยายามสลัดทิ้ง ภาพความใกล้ชิดเหล่านั้นกลับยิ่งแจ่มชัดจนขอบตาร้อนผ่าวเครื่องมือถือในมือสั่นประท้วงไม่จบสิ้น ชื่อ ‘ทิวเขา’ ปรากฏซ้ำๆ บนหน้าจอราวกับจะตอกย้ำตัวตน แต่สำหรับธารา มันกลับเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงลงบนแผลสด คนที่กำลังเพียรพยายามตามหาเขาในตอนนี้ คือคนเดียวกับที่เพิ่งโยนความไว้ใจของเขาลงเหวอย่างไม่ใยดี“สุดท้าย... ผมก็เป็นได้แค่จุดพักสายตาในวันที่คุณเหนื่อยสินะ”ไร้เสียงตอบคำถาม มีเพียงความสงัดที่โอบล้อมร่างที่สั่นเทา ธาราขดตัวเข้าหาตัวเองท่ามกลางแสงไฟสลัวจากท้องถนนที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ปล่อยให้เสียงสะอื้นที่กักขังไว้พังทลายลงมาในคืนที่ความหวังมอดดับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้ความหม่นหมองเจือจางลง ธาราหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าเพียงแค่ขยับตัว
ตอนที่ 13: เห็นกับตาท่ามกลางความโกลาหลช่วงเลิกกอง เสียงเก็บล้อดอลลี่และเสียงตะโกนประสานงานของเหล่าทีมงานดังเซ็งแซ่จนน่าเวียนหัว ทว่าในโสตประสาทของ ‘ธารา’ กลับคล้ายถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงประโยคสั้นๆ จากปากของพระเอกหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลต่อหัวใจที่ยังดังก้องวนเวียนอยู่ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง“คืนนี้มีเรื่องสำคัญจะบอก”มันเป็นเพียงประโยคราบเรียบ แต่กลับสั่นคลอนปราการความเข้มแข็งที่เขาสู้ตระเตรียมมาตลอดหลายปีให้พังครืนลงอย่างง่ายดาย ทั้งที่เตือนตัวเองอยู่ทุกค่ำคืนว่าความหวังก็คือยาพิษรสหวาน แต่ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนตรวจเช็กตารางงานวันรุ่งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตกลับสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ตลอดทั้งวันที่หน้าที่ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ ดำเนินไปอย่างแนบเนียน เขายังคงรับโทรศัพท์ ประสานงานกองถ่าย และดูแลความเรียบร้อยรอบกายทิวเขาได้อย่างไร้ที่ติ หากแต่ลึกสิ่ลงไปในห้วงความคิด ธารากลับเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เดินลงไปในกับดักแห่งความปรารถนา... หรือครั้งนี้ทิวเขาจะตัดสินใจจบความสัมพันธ์ที่คาราคาซังกับนับดาวลงจริงๆ หรืออย่างน้อยที่สุด ขอเพียงแค่เศษเสี้ยวของ ‘สถานะ’ ที่ชัดเจนกว่าที่เป็นอยู่... แค่นั้นเขาก็พร้อมจ
ตอนที่ 12: มื้อสุดท้าย 🌧️ท่ามกลางความหรูหราของห้องโดยสารรถยนต์คันเดิม บรรยากาศกลับถูกเคลือบแฝงด้วยความเงียบเชียบที่หนักอึ้ง ทิวเขาทอดสายตามองแสงไฟจากอาคารบ้านเรือนที่วูบไหวผ่านกระจกหน้าต่าง ภาพเหล่านั้นพร่าเลือนพอๆ กับความรู้สึกสับสนที่บัดนี้เริ่มตกตะกอนจนเห็นความสัตย์จริงเบื้องลึกประโยคสั้นๆ อย่าง “เมื่อไหร่จะกลับ” ที่เขาเคยเอ่ยผ่านสายโทรศัพท์เมื่อคืนก่อน ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในมโนนึก มันไม่ใช่เพียงคำถามถามไถ่ตามมารยาทของเจ้านายที่มีต่อผู้จัดการ แต่มันคือเสียงเพรียกหาจากก้นบึ้งของคนที่เพิ่งตระหนักว่า พื้นที่ว่างข้างกายที่เคยชินมานานปีนั้น หากไร้ซึ่งร่างโปร่งของอีกฝ่ายยืนอยู่ ความอ้างว้างรอบตัวก็ดูจะขยายตัวรวดเร็วจนน่าใจหายทิวเขารู้ดีว่าเขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป คนที่เขาโหยหาอยากพบเป็นหน้าแรกยามเปิดประตูบ้าน คนที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเพียงแค่ได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ ลอยวนอยู่ใกล้ตัว ไม่ใช่นับดาวผู้หญิงที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าคู่ควรกับเขาที่สุดแต่กลับเป็นธารา... คนที่เปรียบเสมือนลมใต้ปีกซึ่งคอยประคับประคองชีวิตเขามาตลอดทางเขาตระหนักว่าตนเองรักธาราเข้าแล้วจริงๆ รักจนไม่อยากปล

![สถานะลับ(รับ)สถานะรัก [เมะxเมะ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





