ตอนที่ 5: ภายใต้เงาของความปรารถนา

ตอนที่ 5: ภายใต้เงาของความปรารถนา

เส้นคั่นบางๆ ระหว่างคำว่า ‘เจ้านาย’ กับ ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ พร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นนับตั้งแต่คืนนั้น... คืนที่แรงอารมณ์พาเราข้ามเขตแดนไปสู่ความลึกซึ้งที่ต่างคนต่างจงใจทิ้งให้มันไร้ชื่อเรียก อาจเพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่าหากฝืนตั้งชื่อให้มัน ความจริงที่ว่าเรื่องนี้ ‘ผิดที่ผิดทาง’ แค่ไหนจะปรากฏชัดขึ้นมาทันที

สำหรับผม... ยิ่งสัมผัสจากเขามันหอมหวานเท่าไหร่ รสขมระคายคอของความหวาดกลัวก็ยิ่งติดแน่นอยู่ที่ปลายลิ้นมากเท่านั้น

พักหลังมานี้ ห้องพักขนาดกะทัดรัดของผมกลายเป็นเพียงที่เก็บฝุ่น เพราะเจ้าของห้องอย่างผมแทบไม่ได้กลับไปเหยียบเหยียบมันเลย ทุกครั้งหลังสิ้นสุดตารางงานอันยาวเหยียด ทิวเขา มักจะใช้ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยอำนาจเผด็จการทว่านุ่มนวลอย่างประหลาดฉุดรั้งผมไว้เสมอ

“กลับพร้อมกัน”

“คืนนี้ค้างนี่นะ...”

หรือบางครั้งเขาก็แค่ทิ้งตัวลงข้างๆ แล้วเปรยเบาๆ เหมือนเด็กขี้เหงา “กูไม่อยากอยู่คนเดียว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นคลอนปราการใจของผมจนพังยับเยิน ผมรู้ดีว่าเขากำลัง ‘ติด’ สัมผัสจากผม เหมือนที่ผมเองก็เสพติดตัวตนของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

แสงไฟสลัวภายในคอนโดหรูโอบล้อมเราไว้ด้วยความเงียบสงบ ผมนั่งขดตัวอยู่บนเตียงกว้าง พยายามจดจ่อกับคิวงานในแท็บเล็ต ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินออกมาจากห้องน้ำกลับดึงความสนใจไปเสียสิ้น ทิวเขาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำตัวบางที่ปลดกระดุมทิ้งไว้ ดูอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

จู่ๆ อ้อมกอดอุ่นจัดก็ทาบลงมาจากด้านหลัง กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาลอยมาปะทะจมูก

“ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ” กระแสเสียงพร่าดังชิดใบหูจนผมต้องหดคอหนีด้วยความขัดเขิน

“ผม... ต้องรีบจัดคิวพรุ่งนี้ให้จบครับ” ผมบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่ความร้อนจากแผ่นอกกว้างซึมลึกผ่านแผ่นหลังเข้ามา

“ค่อยทำก็ได้” เขาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของผม สูดดมราวกับต้องการตักตวงพลังงานเอาเสียดื้อๆ

“เดี๋ยวไม่ทันนะครับคุณทิวเขา”

“แต่ตอนนี้กูอยากกอดมึงมากกว่า”

มันเป็นเพียงประโยคเรียบง่ายที่ไร้คำบอกรัก ทว่ารุนแรงยิ่งกว่าพันธนาการใดๆ ผมวางมือจากงานทุกอย่างทันที หัวใจพ่ายแพ้ต่อความต้องการของเขาอย่างราบคาบ

ความสัมพันธ์ที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้น ทิวเขาเริ่มแสดงออกถึงความโหยหาผ่านการสัมผัสที่ดูแนบเนียนจนน่ากลัว ไม่ว่าจะเป็นการกุมมือผมไว้เงียบๆ ระหว่างพักกอง หรือการซบลงบนไหล่ในรถตู้ส่วนตัวยามที่เขาล้าจากบทบาทการแสดง

เขามันคนเห็นแก่ตัว... ที่ใช้ความอ่อนโยนเป็นอาวุธล่ามผมไว้ ในบางคืนที่ความเงียบปกคลุมห้อง ผมมักจะลอบมองใบหน้ายามหลับใหลของเขา ใบหน้าที่คนทั้งประเทศต่างหลงใหล แต่กลับมีเพียงผมที่ได้รับอนุญาตให้เห็นมุมที่เปราะบางที่สุด

แต่แล้วความจริงก็ปลุกผมให้ตื่นจากฝันกลางวัน...

ผมลืมไปได้อย่างไรว่าในโลกที่มีแสงสว่าง เขามี ‘นับดาว’ ยืนอยู่เคียงข้างอย่างสง่างาม

เขาคู่ควรกับเสียงปรบมือและการอวยพรจากทุกคน

ส่วนผม... เป็นเพียงความลับที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักลึกสุด และจะถูกเปิดออกเฉพาะในตอนที่แสงไฟดับลงเท่านั้น

เช้าวันต่อมา กลิ่นอายความอบอุ่นบนเตียงมลายหายไปเหมือนหมอกควัน ทิวเขามีงานเปิดตัวแบรนด์ใหญ่ และหน้าที่ของผมคือการส่งเขาไปยืนในจุดที่สว่างที่สุด

ผมจัดการตรวจเช็คความเรียบร้อยของสูทสั่งตัด ไปจนถึงทวนบทสัมภาษณ์ให้เขาอย่างไม่มีตกหล่น มือของผมยังสั่นน้อยๆ ตอนที่ช่วยกลัดกระดุมข้อมือให้เขา ทิวเขาจ้องมองผมผ่านเงาในกระจก ก่อนจะรวบเอวผมเข้าไปชิดอีกครั้ง

“เย็นนี้รอกูกลับบ้านนะ” เขาพูดพลางก้มลงประทับจุมพิตที่ข้างแก้มอย่างแผ่วเบา “คืนนี้กูอยากนอนกอดมึงจริงๆ”

คำว่า ‘บ้าน’ ที่หลุดออกมาจากปากเขา ทำให้ใจที่พยายามแข็งขืนกลับอ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ แต่ความสุขนั้นช่างสั้นนัก...

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผมนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบในรถตู้ทีมงาน เสียงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของคนข้างๆ กำลังถ่ายทอดสดงานอีเวนต์ที่เพิ่งเริ่มขึ้น

“คู่รักแห่งปี! คุณทิวเขาและคุณนับดาว วันนี้ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเลยนะคะ!”

ภาพบนจอคือทิวเขาในชุดสูทที่ผมเป็นคนเลือกให้ เขากำลังกุมมือนับดาวอย่างสุภาพ ใบหน้าคมคายเปื้อนยิ้มที่ดู ‘สมบูรณ์แบบ’ เสียจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในชีวิตเขา แสงแฟลชที่สว่างวาบสะท้อนถึงความสำเร็จที่ผมไม่มีวันได้ยืนเคียงข้าง

“มีข่าวลือว่าทั้งคู่กำลังซุ่มดูฤกษ์แต่งงาน เรื่องนี้จริงไหมคะ?”

คำถามนั้นทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุน ผมจ้องมองปฏิกิริยาของคนบนจออย่างลืมหายใจ นับดาวหัวเราะอย่างขัดเขินตามประสาผู้หญิงที่มีความสุข ส่วนทิวเขา... เขาไม่ได้ปฏิเสธ

เขายิ้มบางๆ แบบที่ใช้รับมือนักข่าวเป็นประจำ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ถ้ามีข่าวดี ผมไม่ปิดบังแน่นอนครับ”

มันเป็นคำตอบที่ดูเป็นมืออาชีพ แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในใจของผมเหมือนคมมีด เมื่อคืนเขายังใช้คำว่าบ้านกับผมอยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับกำลังสร้างวิมานในอากาศกับผู้หญิงอีกคนต่อหน้าคนนับล้าน

ดึกสงัด... ทิวเขากลับมาถึงคอนโดด้วยท่าทางอิดโรย เขาเปิดประตูเข้ามาพบผมที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนโซฟา โดยมีเสียงทีวีที่ยังคงรายงานข่าวงานวันนี้วนซ้ำไปมา ภาพบนจอค้างอยู่ที่จังหวะที่เขากุมมือผู้หญิงคนนั้น

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง สายตาคมกริบเลื่อนมาสบตาผมที่แดงก่ำ... ไม่ใช่แค่เพราะความง่วง แต่เพราะน้ำตาที่แอบไหลทิ้งไปก่อนหน้านี้

“กลับมาแล้วเหรอครับ” ผมเค้นยิ้ม พยายามทำตัวเป็นผู้จัดการที่แสนดีให้แนบเนียนที่สุด

ทิวเขาไม่พูดอะไร เขาเดินเข้ามาโอบกอดผมจากด้านหลังเหมือนอย่างที่ชอบทำ สัมผัสอุ่นจากแผ่นอกเขาทำให้ผมอยากจะหันไปถามเหลือเกินว่าความจริงมันคืออะไรกันแน่... แต่ผมก็ทำได้เพียงหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไป

ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเสียใจ

เพราะสถานะ ‘ความลับ’ นี้ ผมเองไม่ใช่เหรอที่ยอมรับมันมาตั้งแต่ต้น... และที่น่ากลัวกว่านั้น คือแรงสะอื้นที่ต้องกดเอาไว้ไม่ให้เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในร่างกายของผม