3

หมิงอวี้ฟังคำพูดเจื้อยแจ้วของสาวใช้แล้วมุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลุ่มลึก

ใช่... วิชาแพทย์และศาสตร์กุลสตรีที่นางร้ายผู้นี้เพียรพยายามเรียนมา มันเลิศเลอเกินกว่าจะเอาไปประเคนให้ไอ้คนโง่เง่าตาบอดนั่น!

“ชิงชิง เจ้าพูดได้ดีมาก” หมิงอวี้ตบหลังมือสาวใช้เบา ๆ นางเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกลั้วหัวเราะ “ในเมื่อเขาชอบก้อนกรวด ข้าก็จะยกก้อนกรวดให้เขาได้สมใจ... ส่วนข้า จะไปคว้าภูเขาลูกใหญ่ที่สุดในจวนแม่ทัพมาแทน”

“ภูเขา? คุณหนูหมายถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ?” ชิงชิงเบิกตาโตด้วยความฉงนงุนงง

หมิงอวี้ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับทอประกายเด็ดเดี่ยวล้ำลึก ทิศทางที่สองเท้าของนางกำลังมุ่งหน้าไปในยามนี้ คือห้องหนังสือของบิดา...

 -------------

“ท่านพ่อ! ฮือ...”

เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องหนังสือถูกผลักออก ร่างระหงในอาภรณ์งดงามดั่งคุณหนูผู้สูงศักดิ์ถลันกายเข้าไปคุกเข่า ซบหน้าลงบนตักของบิดา

‘กู้เหวินชาง’ เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้กุมอำนาจครึ่งราชสำนัก บัดนี้จิตใจอ่อนยวบสั่นไหว มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก เพียงเห็นหยาดน้ำตาไหลรินจากดวงตาคู่สวยแดงก่ำของบุตรสาวที่ตนเฝ้าประคบประหงมมาเป็นอย่างดีตลอดสิบแปดปี แม้แต่ยุงสักตัวก็มิเคยได้กล้ำกรายมาไต่ตอมแก้วตาดวงใจของเขาเลยสักครา!

“เหมี่ยวเหมี่ยว ลูกรักของพ่อ เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดจึงร้องไห้เจียนตายเช่นนี้...”

ท่านเสนาบดีละมือจากพู่กัน รีบประคองร่างบางขึ้นมากอดปลอบ เขาพาบุตรสาวไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวให้นางสะดวกสบาย สองมือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา ก่อนจะยกปลายขึ้นซับหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนด้วยความสงสารยิ่งนัก

“ไหนบอกพ่อมาซิ ไอ้อวี่เจ๋อมันรังแกเจ้าอีกแล้วใช่ไหม? พ่อจะไปจัดการให้”

“ท่านพ่อ... ลูกไม่แต่งแล้วเจ้าค่ะ ลูกไม่แต่งงานกับอวี่เจ๋อแล้ว ฮือ...”

หมิงอวี้ช้อนดวงตาคู่สวยที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาขึ้น ขณะที่ยังซุกซบอยู่ในอ้อมแขนของบิดา นางเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “เขาทำร้ายจิตใจลูกเกินไป... หยามเกียรติลูกจนไม่เหลือชิ้นดี ลูกไม่อยากแต่งงานกับเขาแล้ว ลูกอยากถอนหมั้นเจ้าค่ะ ลูกไม่ต้องการเขาแล้ว ท่านพ่อได้โปรดช่วยลูกไปถอนหมั้นกับบุตรชายสกุลเว่ยด้วยนะเจ้าคะ...”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ไอ้สารเลวอวี่เจ๋อมันทำอะไรเจ้า!” แววตาของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายพลันวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะอันน่ากลัว เมื่อบุตรสาวยังคงร้องไห้อย่างหนัก ปากว่าจะถอนหมั้นลูกเดียว นางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาทั้งหมดนั้น

“วันก่อน... เขาแย่งชิงถุงผ้าปักที่ลูกอุตส่าห์ตั้งใจเย็บตลอดทั้งคืนเพื่อจะมอบให้เขา นำไปโยนทิ้งลงบนพื้นแล้วเหยียบย่ำมันลงโคลนตมต่อหน้าต่อตา วันนี้นางบำเรอของเขายังบุกเข้ามาหาเรื่องลูกถึงในจวน จะมาขอแต่งเป็นภรรยาเท่าเทียมกับลูกที่เป็นถึงบุตรสาวเสนาบดี พออวี่เจ๋อตามมา แทนที่เขาจะปกป้องคู่หมั้นเช่นลูก เขากลับตวาดถ้อยคำหยาบช้าใส่ลูก...”

ละครฉากใหญ่ที่คุณหนูจงใจเสแสร้งทำ ทำเอาสาวใช้ที่แอบยืนฟังอยู่หน้าห้องถึงกับต้องสูดหายใจลึกด้วยความทึ่ง ร่างระหงสะอื้นไห้จนตัวโยน นางท่าทางเหมือนคนใจสลาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

“เขาบอกว่าผ้าปักฝีมือลูกไร้ค่า... น่ารังเกียจ สตรีเอาแต่ใจเช่นลูกต่อให้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ เขาก็จะปล่อยให้ลูกนอนแห้งเหี่ยวอยู่ในเรือนร้าง เขาตั้งใจจะแต่งสตรีผู้นั้นเป็นภรรยาเท่าเทียม เมื่อใดที่ลูกหมดอำนาจวาสนา คลอดบุตรให้เขาสักคนแล้ว... เขาจะส่งลูกไปเป็นโสเภณีทหารในกองทัพแทน เขาบอกว่าสตรีเช่นลูกไม่คู่ควรเป็นฮูหยินของใครทั้งสิ้น ท่านพ่อ... ลูกรักเขามาก แต่เขากลับเหยียบย่ำน้ำใจลูก ล่วงเกินศักดิ์ศรีตระกูลกู้ถึงเพียงนี้”

“บังอาจนัก ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม มันกล้าดูถูกลูกสาวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

กู้เหวินชางทุบโต๊ะเก้าอี้ไม้ดังปัง ใบหน้าหล่อเหลาตามวัยสี่สิบแปดปีแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ตระกูลกู้ของข้ามีเงินทองหนุนหลังท้องพระคลังอยู่ครึ่งค่อนแผ่นดิน ตัวข้ากู้เหวินชางกุมอำนาจขุนนางนับร้อยในราชสำนัก ไยต้องยอมให้บุตรชายแม่ทัพพรรค์นั้นมาดูแคลนย่ำยีแก้วตาดวงใจของข้าถึงเพียงนี้ ถอนหมั้น! พ่อจะส่งคนนำเทียบถอนหมั้นไปโยนใส่หน้าพวกมันเดี๋ยวนี้!”

เสนาบดีกู้ร่ายยาวถึงหนหลัง พลางพ่นลมหายใจเอ่ยโทษว่าเป็นความผิดของตนเองทั้งหมด นับแต่วันที่เขาปล่อยปละละเลยให้บุตรสาวสุดที่รักดึงดันเดินทางลุยป่าฝ่าดง เพื่อนำเสบียงและทรัพย์สินเงินทองล้ำค่าไปคอยหนุนหลังกองทัพของไอ้คนเนรคุณถึงชายแดนเป่ยเยียนอันหนาวเหน็บ

หากไม่มีหมิงอวี้คอยส่งเงินทองของมีค่าและสมุนไพรอยู่เบื้องหลัง คอยช่วยซื้อใจทหารในกองทัพรวมถึงพวกผู้ใหญ่ในราชสำนัก มีหรือที่อวี่เจ๋อจะได้เลื่อนขั้นเป็นรองแม่ทัพกองหน้าฝ่ายซ้ายตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี!

ครั้นพอมันสร้างผลงานศึกจนเสร็จสิ้น ได้รับเกียรติยศชื่อเสียงแล้วแทนที่จะเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อเตรียมพิธีตบแต่ง กลับอุ้มชูหญิงชู้กลับมาด้วยกัน นำพาความอัปยศมาตอบแทนตระกูลกู้จนหมดสิ้น!