9

“พิษ... พิษร้ายแรงซึมลึกเข้ากระดูก เป็นพิษกระดูกชาดไม่ผิดแน่ ข้าได้ยินว่าพิษชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากแคว้นเป่ยเยี่ยน ไร้หนทางแก้ไข นึกไม่ถึงเลยว่าทักษะและฝีมือการฝังเข็มของเจ้านับว่าเป็นเลิศยิ่งนัก” แพทย์อาวุโสร้องอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ หันขวับไปทางหญิงสาว “ศิษย์รัก! ไม่เสียแรงเลยที่เป็นศิษย์ของข้า เจ้า... เจ้ารู้จักพิษร้ายชนิดนี้ได้อย่างไรกัน แม้แต่ตัวอาจารย์เองยังต้องใช้เวลาพิจารณาเทียบยาอย่างยากลำบากจนแทบสิ้นหวัง เจ้ากลับฝังเข็มลงจุดลมปราณสกัดพิษป่าเถื่อนนี่ได้อย่างแม่นยำ”

หมิงอวี้ลดสายตาลงต่ำ แสร้งระบายลมหายใจแผ่วเบาด้วยความหม่นหมอง ก่อนจะเอ่ยข้ออ้างที่นางตระเตรียมไว้ในหัว

“เรียนท่านอาจารย์... เป็นเพราะความโง่เขลาของศิษย์ในอดีตเจ้าค่ะ ศิษย์เคยดันทุรังเดินทางไกลไปยังแถบชายแดนแคว้นเป่ยเยี่ยนครั้งหนึ่ง เพียงเพื่อต้องการแสวงหาหยกโลหิตล้ำค่ามาทำเป็นพู่ห้อยกระบี่มอบให้คนรัก...” นางเว้นจังหวะพลางลอบเหลือบมองบิดาที่เริ่มหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที “ทว่าพอนำกลับมาประเคนให้ เขากลับมองว่ามันเป็นขยะไร้ค่า ซ้ำยังเขวี้ยงหยกชิ้นนั้นทิ้งลงแม่น้ำต่อหน้าต่อตาข้าอย่างไม่ไยดี”

“ไอ้คนสารเลวนั่น ข้าจะต้องจัดการกับมันแน่!”

เหวินชางสบถลั่นห้องด้วยความเดือดดาลจนร่างทั้งร่างสั่นเทา เพลิงโทสะในอกของคนเป็นพ่อปะทุพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอกใหญ่เมื่อได้ยินความอัปยศอดสูที่บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนได้รับในอดีต

หมิงอวี้ใช้ผ้าเช็ดหน้าไหมชั้นดีซับหยาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงแผ่วเบา นางเล่าต่อด้วยท่าทางน่าเวทนา “ศิษย์ไปพำนักอยู่ที่ชายแดนครานั้น บังเอิญได้พบกับแม่เฒ่าผู้หนึ่งที่ติดพิษประหลาดนี้เข้า ทีแรกศิษย์ได้แต่สงสัยอยู่ว่าเป็นพิษอะไร กว่าจะค้นพบว่าเป็นพิษกระดูกชาด ศิษย์ทำการศึกษาอยู่นาน แอบบันทึกวิธีฝังเข็มสกัดจุดปิดกั้นเส้นลมปราณเอาไว้ในตำราส่วนตัว แม่เฒ่านางนั้นบอกว่ารู้จักต้นกำเนิดของพิษร้ายชนิดนี้ด้วย นางเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพรโบราณมาก จึงมอบเทียบยาถอนพิษให้ศิษย์ได้จดบันทึกเก็บไว้”

สิ้นคำบอกเล่าของดรุณีน้อย บุรุษร่างกำยำที่นอนฟังประโยคเหล่านั้นอยู่บนเตียงพลันเกิดอาการสั่นสะท้านขึ้นมา จอมทัพผู้เกรียงไกรพยายามจะยันกายลุกขึ้นเพื่อมองหน้าหมอหญิงผู้มีพระคุณให้ชัด ทว่าพิษร้ายแรงที่ยังคงหลงเหลือตกค้างอยู่ในกระแสโลหิตกลับแล่นตีกลับบีบคั้นให้เขาต้องโก่งคออาเจียนเป็นลิ่มเลือดสีดำคล้ำ โชยกลิ่นคาวจัดออกมาอีกคำโต

ร่างหนาทั้งร่างทรุดฮวบกลับลงไปแนบสนิทกับฟูกนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนกายได้อีก “จะ... เจ้ารักษาข้าได้หรือ...?”

แม่ทัพใหญ่พึมพำอย่างมีหวัง ดวงตาคมปลาบยังคงเบิกลืม มีสติรับรู้ทุกถ้อยคำ หยาดเหงื่อที่ผุดซึมเต็มดวงหน้าและลมหายใจที่ติดขัดกระชั้นถี่ เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าชีวิตของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นต้าหลี่ยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย

แน่นอนว่าที่ผ่านมานั้น ท่านแม่ทัพเว่ยไม่เคยยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ตัวเลยแม้แต่ผู้เดียว เขาปิดบังเรื่องที่ตนเองถูกพิษร้ายเอาไว้อย่างมิดชิด แม้แต่หลักฐานโลหิตพิษเหล่านั้นเขาก็เป็นผู้ลงมือเผาทิ้งด้วยตนเองทั้งหมด

ตลอดเวลาที่ปักหลักอยู่ชายแดน ร่างกายอันแข็งแกร่งถึงจะทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ เขาก็ยังคงฝืนทนออกไปตรากตรำทำงานเพื่อแผ่นดิน

“ท่านแม่ทัพเว่ย อาเจียนอีกแล้ว ๆ” หัวหน้ากรมแพทย์หลวงอุทานด้วยความร้อนใจ ก่อนจะหันไปสั่งการทุกคนรอบกายให้ตระเตรียมของในการรักษาต่อไป ให้จัดการคราบเลือดเหล่านี้อย่างระมัดระวังด้วย ผู้เป็นอาจารย์กล่าวต่อ “การฝังเข็มเมื่อครู่เป็นเพียงการสกัดกั้นมิให้พิษแล่นเข้าสู่หัวใจชั่วคราวเท่านั้น ร่างกายของท่านแม่ทัพยังไม่หายดี พิษชาดซึมลึกเข้ากระดูกและเส้นลมปราณหลัก เขาน่าจะติดพิษมาสักระยะแล้วด้วย หากปล่อยปละละเลยหลังจากนี้เพียงชั่วครู่เดียว อาการจะกำเริบหนักจนถึงขั้นสิ้นใจได้”

“ท่านแม่ทัพต้องได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง ดื่มเทียบยาพิเศษที่ข้าปรุง จึงจะสามารถถอนพิษร้ายนี้ให้สิ้นซาก... ท่านอาจารย์มีความเห็นอย่างไรเจ้าคะ?”

หมิงอวี้เจรจากับท่านอาจารย์ด้วยสีหน้าท่าทางเป็นห่วงคนเจ็บวิกฤตตรงหน้า ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับซ่อนเล่ห์กลเอาไว้อย่างมิดชิด

การโยนหินถามทางของนางในครั้งนี้ เพื่อหวังจะบีบให้หัวหน้ากรมแพทย์หลวงเอ่ยปากมอบสิทธิ์ขาดในการดูแลรักษาเว่ยเสวียเฉิงให้แก่นางเพียงผู้เดียวอย่างเป็นทางการ ต่อหน้าธารกำนัลในห้องพักรับรอง

“เจ้าก็รับหน้าที่ดูแลรักษาเขาต่อเนื่องไปเถิด งานในกรมแพทย์หลวงของข้าล้นมือนัก ทั้งต้องคอยจัดการเรื่องไข้ป่าระบาดที่ชายแดนแคว้นต้าหลี่ ทั้งต้องตรวจเทียบยาบำรุงของเหล่าพระสนมฝ่ายใน หากต้องเจียดเวลาอันน้อยนิดมาเฝ้าไข้ท่านแม่ทัพใหญ่เกรงว่าจะทำได้ไม่เต็มกำลัง ในเมื่อเจ้ามีความกระจ่างแจ้ง มีความรู้เรื่องพิษชนิดนี้ดียิ่งกว่าผู้ใด ย่อมต้องเป็นเจ้าที่ลงมือดูแลชุบชีวิตเขา”

หัวหน้ากรมแพทย์หลวงโบกไม้โบกมือตัดบท แสร้งทำเป็นเอ่ยถึงภาระหน้าที่อันหนักอึ้งหน้าตาเฉย ทั้งที่แท้จริงแล้วในอกแอบลอบโล่งใจระคนชื่นชมที่ศิษย์เอกคนโปรด ดันช่วยยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอกซะได้ เขาคงไม่มีเวลาไปรักษาท่านแม่ทัพหรอก!

หมิงอวี้ทอดถอนใจคล้ายเหนื่อยหน่ายระคนตัดพ้อเบา ๆ “โธ่... ท่านอาจารย์ ท่านก็ใช้วิชาเซียนของท่าน แยกร่างสิเจ้าคะ แยกสิบร่างไปเลย”

ท่านอาจารย์หัวเราะออกมา เพราะความช่างพูดช่างเจรจาของศิษย์รัก เช่นเดียวกับบิดาที่ก้าวเท้าเข้ามาลูบศีรษะบุตรสาวแผ่วเบาด้วยความรักใคร่เอ็นดู

เสวียเฉิงที่นอนมองภาพเหล่านั้นอยู่บนเตียงรับรอง พลันผุดกระแสความรู้สึกผิดขึ้นมา เขาต้องมารบกวนแม่หญิงตัวเล็ก ๆ เช่นนาง ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจของจอมทัพแคว้นต้าหลี่ก็เปี่ยมไปด้วยความตื้นตัน...

ตลอดระยะเวลาหกเดือนมานี้ ตัวเขาพยายามเสาะหาหนทางเยียวยารักษา ผ่านทางองครักษ์คนสนิทที่คอยเชิญตัวหมอชราฝีมือดีมาถึงกระโจมแม่ทัพนับหลายสิบคนแล้ว แต่ก็หาได้มีหมอคนใดล่วงรู้ถึงหนทางถอนพิษร้ายชนิดนี้ไม่ จนเขาจำต้องถอดใจ ทำได้เพียงนับถอยหลังรอความตายไปวัน ๆ

ในใจเขาคิดเพียงว่าตนเองคงต้องลาโลกในเร็ววัน ถึงได้เร่งเดินทางกลับเมืองหลวง เพื่อจะได้พบพระพักตร์ของฝ่าบาทอีกสักครา ยังได้ถือโอกาสนี้กลับมาร่ำลาครอบครัวเสียด้วย ไม่คิดเลยว่าเบื้องบนจะยังเมตตาประทานโอกาสให้เขาได้พบคุณหนูหมิงอวี้... บุตรสาวของสหายคนสนิท