ครั้งแรก

บทที่ 7

ครั้งแรก?

“ก็ว่างๆ” นักแข่งหนุ่มตอบกลับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ทว่าสายตากลับวางอยู่ที่ใบหน้าสวยของใครบางคนก่อนที่เธอจะมองเขากลับมา ทำให้อคิณจำเป็นต้องเลื่อนสายตามามองหน้าเจ้าของสนามแทน

“แต่วันนั้นมึงบอกเฮียว่าไม่ว่าง” คนถูกเทถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ก็วันนั้นมันยืนยันเองแท้ๆ ว่าไม่มา ไหงวันนี้มายืนหัวโด่อยู่นี่

ไอ้เด็กเวรนี่แม่งเดาใจยากฉิบหาย

ตฤนได้แต่บ่นลูกชายน้าในใจ

“ก็ตอนนี้ว่าง รึจะไม่ให้ช่วย?” คนรู้ตัวว่าถือไพ่เหนือกว่ายักคิ้วขึ้นถาม

“ช่วยสิวะ พูดไม่คิด”

“ว่าแต่ สองสาวรู้จักไอ้คิณด้วยเหรอ”

แต่จริงๆ ก็ไม่แปลกสักเท่าไหร่ เพราะน้องชายของเขามักจะเป็นที่รู้จักในหมู่สาวๆ ที่สนใจด้านสายสปอร์ตอยู่พอตัว

“พอดีคิณเป็นเพื่อนของน้องชายดาวค่ะ” พิมพ์ดาวตอบเจ้าของสนามพร้อมรอยยิ้มบางบนหน้า ทำเอานักแข่งหนุ่มที่ยืนข้างๆ คันยุบยิบในใจกับท่าทีของทั้งคู่ที่ดูจะ

แค่ตอบคำถามจำเป็นต้องยิ้มขนาดนั้นเลยรึไง

อคิณได้แต่นึกสงสัยในใจ

“โลกกลมจังเลยนะ เพราะคิณก็เป็นลูกของน้าพี่เอง เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะ” คนอายุมากที่สุดในวงสนทนาอธิบายเพิ่มเติม ทำให้สองสาวเข้าใจถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างแจ่มแจ้ง

“ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” นัทพยักหน้าพลางพูดตามสิ่งที่คิด เพราะตอนแรกก็คิดว่าทำไมอคิณกับเจ้าของสนามถึงพูดจากันไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้องเลยสักนิด

“นัทต้องรู้ทุกเรื่องเลยดิ?” แต่ความยียวนกวนประสาทของเพื่อนสนิทพี่สาวของเธอก็ทำเอาเธออดที่จะแหวกลับไม่ได้ “พี่ตฤน!” นัทค้อนใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด

“ครับ” คนขี้แกล้งยังคงตอบกลับพร้อมกับแววตาล้อเลียนปนขบขันที่ทำให้อีกคนอารมณ์เสียได้ และเมื่อมวยถูกคู่มาเจอกันสงครามครั้งนี้จึงยังไม่จบลงง่ายๆ

“ความหล่อของน้องคิณคงได้มาจากฝั่งคุณพ่อสินะคะเนี่ย”จงใจชมอีกคนเพื่อเหยียดอีกคน ทำเอาอคิณที่ลุ้นการลับฝีปากตั้งแต่ต้นเลือกที่จะเข้าข้างได้ถูก

“คงงั้นครับ” น้อมรับความจริง ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้พี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำเอาคนที่ไม่มีพวกถึงกับเซ็ง

“ไปทำงานเลยมึง” ไล่ไอ้น้องชายตัวดีให้ไปพ้นหน้า เพราะความกวนตีนหน้าตายของมัน

“แล้วให้ทำไรบ้างล่ะ?” น้ำเสียงจริงจังถามขึ้น สายตาคมมองหน้าพี่ชายผู้พี่อย่างรอคำตอบ อคิณในโหมดจริงจังทำเอาตฤนปรับตัวแทบไม่ทัน

“พาน้องดาวขับรถถ่ายvlog”

“แค่นั้น?” คิ้วหนายกขึ้นถาม คะยั้นคะยอให้เขามาทั้งที ให้มาขับรถแค่นี้เองเหรอ

“แล้วมึงอยากทำอะไรมากกว่านั้น?” เจ้าของสนามถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าไอ้น้องชายของเขามันอยากทำอะไรอีกนอกจากขับรถ

“ก็ไม่รู้ เผื่อพี่ดาวอยากทำ” จู่ๆ ก็ดึงบุคคลที่สามเข้ามาในบทสนทนาแบบไม่ปรึกษากันสักคำ ทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับอุอทานขึ้นด้วยความตกใจ

“ห๊ะ” สายตาคมเฉี่ยวตวัดมองหน้านักแข่งหนุ่มด้วยความขุ่นเคือง อยู่ๆ มาหาว่าเธออยากทำอะไรงั้นเหรอ

คนอะไรกวนประสาทหน้าตายที่สุด

เหมือนจะรู้ว่าอินฟลูสาวบ่นตนเองในใจ หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นเลยเอ่ยชวนขึ้น “พร้อมรึยังครับ?”

“อื้ม ไปสิ” พิมพ์ดาวปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินตามร่างสูงออกไปยังสนามที่มีรถแข่งจอดรออยู่

เจ้าของรถเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งแล้วเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับเปิดประตูเข้ามานั่งข้างๆ กัน ก่อนจะเอ่ยถามประโยคที่ทำให้อินฟลูคนสวยคิดดีไม่ได้เลย

“ครั้งแรกรึเปล่า?” คำถามกำกวมทำเอาคนถูกถามถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม

“อะไรนะ?” ครั้งแรกอะไรกัน มันใช่เวลามาถามเรื่องแบบนี้รึไงกัน พิมพ์ดาวได้แต่บ่นเพื่อนน้องชายในใจ และเหมือนอคิณจะอ่านสีหน้าและแววตาของเธอออกจึงรีบแก้ไขคำพูดก่อนที่เธอจะมองว่าเขาเป็นไอ้โรคจิตหื่นกาม

“มานั่งในรถแข่งแบบนี้ครั้งแรกรึเปล่า?” น้ำเสียงจริงจัง พร้อมสายตาที่ฉายแววความขบขันเอาไว้ ทำเอาพิมพ์ดาวเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอเผลอคิดเรื่องไม่ดีไป

พิมพ์ดาวแกมันคนใจบาป

คนที่เข้าใจผิดก่นด่าตัวเองในใจ

“อ่อ ครั้งแรกน่ะ รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย” ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถของนักแข่งและกำลังจะได้สัมผัสบรรยากาศภายในสนามอย่างฟลูเอชดี

“งั้นก็ต้องป้องกัน เดี๋ยวจะพลาดได้” คำพูดกำกวมครั้งที่สองเกิดขึ้นอีกครั้ง ทำเอาคนใจบาปคิดดีไม่ได้เลย

“ดะ เดี๋ยว หมายถึงอะไร?” ใบหน้าสวยขึ้นซับสีระเรื่อจางๆ เมื่อถูกสายตาคู่คมจ้องมองมาไม่วางตา

“ใส่หมวกกันน็อคป้องกันไง พี่คิดอะไรอยู่?” อคิณไม่เข้าใจเลยว่าภาษาไทยของเขาไม่แข็งแรง หรือว่าพี่ดาวคนสวยคิดแต่เรื่องสิบแปดบวกกันแน่

“เปล่าสักหน่อย” หรือนี่จะเป็นบททดสบด้านมืดในจิตใจเธอกันแน่นนะ

“หึ” อคิณแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะยื่นหมวกกันน็อคมาวางไว้บนตักคนตัวเล็ก เธอใช้สองมือรับเอาไว้ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แล้วมันใส่ยังไง?” มองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างต้องการความช่วยเหลือ

“เดี๋ยวผมใส่ให้” ก่อนที่หมวกกันเน็อคจะถูกครบลงบนศรีษะเล็กอย่างเบามือ การกระทำที่ดูใส่ใจ กับสายตาที่คาดเดาไม่ได้ของเพื่อนน้องชายทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ โดยเฉพาะกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากร่างสูงตรงหน้ายิ่งกระตุ้นให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมา

ดีที่ว่าตอนนี้สวมหมวกกันน็อคไว้อยู่ ไม่งั้นอคิณคงได้รู้แน่ๆ ว่าเธอกำลังหน้าแดงอยู่

“ขอบคุณนะ” เอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว ทว่าก็ดังพอที่คนตัวโตข้างๆ จะได้ยินมันทุกคำ

“ต้องตั้งกล้องรึเปล่าครับ?” อคิณหันมาถามคนข้างอีกครั้ง เพราะนึกขึ้นมาได้ว่าเธอจะต้องถ่ายคลิป

“อ่า..จริงสิ” คนถูกท้วงขึ้นเพิ่งจะนึกได้ เลยหยิบหล้องที่อยู่ข้างๆ เบาะนั่งขึ้นมาจัดมุม แต่ก็เหมือนจะไม่ถูกใจเธอสักที

จนในที่สุดอคิณก็ทนดูไม่ไหว

“มุมนี้ละกัน” จัดแจงมุมการติดตั้งให้เสร็จสรร ก็โน้มตัวไปใกล้คนตัวเล็กเพื่อทำการคาดเข็มขัดให้อินฟลูคนสวย จนหมวกกันน็อคของทั้งสองคนชนกันเบาๆ

หลังจากกลับมานั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว อคิณก็ตรวจเช็คระบบเซฟตี้ของเขาและเธออีกครั้ง

“ผมจะเริ่มแล้วนะ กดถ่ายเลยมั้ย?” หันไปถามความพร้อมของคนข้างๆ ที่ดูเหมือนจะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ ทำให้พิมพ์ดาวพยักหน้าแทนคำตอบ

หลังจากวอร์มเครื่องยนต์อยู่ครู่หนึ่ง หนุ่มนักแข่งก็ทำการเหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์ที่หน้าปัดชี้ไปที่เลขสูงสุด ทำเอาพิมพ์ดาวกรี๊ดลั่นห้องโดยสาร เพราะความเร็วและแรงที่ไม่คิดว่าจะกระชากวิญญาณขนาดนี้ เธอไม่สนแล้วว่าจะมีกล้องบันทึกวีดีโออยู่หรือไม่ นาทีนี้ไม่มีเวลามีคีพลุคกันแล้ว

กรี๊ดเท่านั้นคือทางออก

เสียงกรี๊ดดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าทุกครั้งที่ท้ายรถสะบัดไปมาตามจังหวะการเข้าโค้งจนล้อยางเสียดสีพื้นถนนจนเกิดกลุ่มควันสีขาวขโมงตามพื้นลอยขึ้นสู่ชั้นอากาศ

บางจังหวะนักแข่งหนุ่มก็ชะลอให้เธอได้พักหายใจ แต่เหมือนจะเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น เมื่อคนหน้านิ่งยังคงสนุกกับการได้แกล้งให้เธอปลดปล่อยเสียงกรี๊ดออกมาจนแทบอยากจะชงน้ำผึ้งมะนาวให้สักแก้วหลังจากนี้

พิมพ์ดาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก หลังจากสิงห์ความเร็วจอดนิ่งสนิทอยู่กับที่หลังจากที่ก่อนหน้านี้กระชากวิญญาณเธอแทบออกจากร่างด้วยความเร็ว

เธอส่งสายตาค้อนๆ ให้คนที่นั่งข้างๆ ผ่านกระจกหมวกกันน็อค ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มหยุดบันทึกวีดีโอ

ร้ายกาจที่สุด

อินฟลูสาวบ่นเพื่อนน้องชายในใจ ทว่ามือก็คลำหมวกกันน็อคที่สวมอยู่เพื่อหาวิธีถอดมันออกด้วยตัวเองดูก่อน

“ให้ผมถอดให้มั้ย?” ความเก้ๆ กังๆ ของเธอทำเอาคนมากประสบการณ์กว่าเรื่องสนามอดไม่ได้ที่จะยื่นมือให้ความช่วยเหลือ

“ก็ดีนะ” จำยอมโดยดีเพราะตนเองไม่ได้ชำนาญด้านนี้มากนัก ‘ใครทำได้ก็ให้เค้าทำไป’ คำนี้ไม่เกินจริง

แต่เหมือนผู้หวังดีจะไม่ได้ดีเหมือนที่คิด

“ครั้งแรกก็จะเสียวแบบนี้แหละ ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน” คำพูดสองแง่สองง่ามที่ได้ยินทำเอาอินฟลูสาวถึงกับนั่งนิ่ง เพราะสมองเธอกำลังคิดตามคำพูดของเขา

ก่อนที่จะถูกเสียงทุ้มดึงสติที่กำลังมุ่งคิดเรื่องใต้สะดือกลับมาได้ทันท่วงที

“เงียบแบบนี้คงไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับผมหรอกนะ” ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใด ทว่าสายตากลับฉายแววความล้อเลียนเอาไว้บางๆ

“ใครจะคิดแบบนั้น ไม่มี๊” คนถูกจับได้ค้านขึ้นเสียงสูงอย่างมีพิรุธ ท่าทีประหม่าของเธอมันกระตุ้นให้คนหน้านิ่งอยากแกล้งเธอขึ้นไปอีก

“นึกว่าคิดเหมือนกันซะอีก” ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเปิดประตูลงไปจากรถ ปล่อยให้พี่สาวเพื่อนสนิทนั่งหน้าร้อนผ่าวอยู่คนเดียว

“เด็กบ้านี่มัน” พิมพ์ดาวได้แต่บ่นตามหลังเพราะคิดว่าอีกคนคงเดินไปไกลแล้ว แต่ทว่า.......

“อยากทำอีกรอบเหรอครับ?” ตัวต้นเหตุกลับเปิดประตูรถฝั่งคนขับโผล่หน้าเข้ามาหาเธอ คิ้วหนายกขึ้นเชิงถาม นัยย์ตาคู่คมนั้นสะท้อนคลื่นความเจ้าเล่ห์ออกมาเพียงเสี้ยววิก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งจนยากจะคาดเดา

“พอแล้วๆ” ใบหน้าสวยที่กำลังขึ้นซับสีระเรื่อที่ไม่รู้สาเหตุมาจากความร้อนของอากาศหรือว่าสายตาของคนตรงหน้ากันแน่ส่ายไปมาเพื่อบอกความต้องการ

ท่าทีน่ารักของพิมพ์ดาวเรียกให้ใบหน้าเรียบนิ่งเกิดรอยกดตรงมุมปากหยักบางๆ เพราะความเอ็นดู

อคิณลอบมองเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวยเพราะความร้อนภายในและนอกตัวรถ จึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงคนตัวเล็ก “มาครับ เข้าไปข้างในกัน”