ก็ถ้าไม่ฟัง

บทที่ 8

ก็ถ้าไม่ฟัง

หลังจากถ่ายทำงานที่เหลือจนเสร็จก็ได้เวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้อินฟลูสาวสวยได้ความรู้เกี่ยวกับสนามแข่งเพิ่มขึ้นเยอะมาก ปกติเห็นในมุมของผู้ชมไม่คิดว่าจะมีรายละเอียดยิบย่อยขนาดนี้

ถือว่าเป็นการทำงานที่แฝงไปด้วยความรู้และประสบการณ์อย่างมากเลยทีเดียว ต่อไปเธอคงต้องรันวงการอื่นบ้างแล้วสินะ

“ลาแล้วนะคะพี่ตฤน ขอบคุณมากนะคะที่เห็นความสามารถของดาว”พิมพ์ดาวเอ่ยลาพร้อมยกมือไหว้คนอายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม หลังจากนั่งพักเหนื่อยพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันมาได้กสักระยะ

“ยินดีมากๆ เลยครับ ยังไงเราต้องได้ร่วมงานกันอีกแน่นอน” หนุ่มเจ้าของสนามยืนยันเช่นนั้น ทำเอาอินฟลูสาวถึงกับตั้งตารอ เพราะการได้ร่วมงานกับสนามแข่งรถแห่งนี้ให้ค่าตอบแทนเธอสูงมาก และคนขี้งกอย่างเธอต้องไม่พลาดโอกาสดีๆ อย่างแน่นอน

“หืม ดาวรอเลยนะคะ” รอยยิ้มกว้างฉายชัดบนใบหน้าสวย พาลให้ใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนักรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก

ตาแก่นี่ก็ขยันชวนคุยจัง

นักแข่งหนุ่มบ่นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องในใจ

เหมือนเจ้าของสนามแข่งจะรู้ว่าถูกลูกชายของน้าแอบด่าในใจ จึงหันหน้าไปถามคนหน้านิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะเห็นว่าอคิณลุกขึ้นยืนตามสองสาวเช่นกัน

“แล้วมึงจะกลับแล้ว?” ถามดีๆ แต่ไอ้เด็กเวรกลับตอบกลับมาได้กวนประสาทอวัยวะเบื้องล่าสุดๆ

“จะให้อยู่ทำไร?” นอกจากหน้าตาที่เรียบนิ่งแล้ว น้ำเสียงที่ตอบกลับมาก็ราบเรียบเช่นกัน มันจะกวนประสาทหน้าตายไปถึงไหนกันวะ ตฤนได้แต่บ่นในใจ

“ไม่คิดจะอยู่คุยกับพี่มึงเลย?” คนเป็นพี่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะชวนน้องคุย แต่เหมือนน้องจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่

“รำคาญ” น้ำเสียงที่แสดงถึงความเหนื่อยหน่ายชัดเจน ทำเอาเจ้าของสนามถึงกับกัดฟันกรอด

“เอ้า ไอ้เด็กเวรนี่” ตัดพ้อออกมาอย่างสุดจะทน เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมลูกชายของน้าถึงได้พูดน้อยต่อยหนักขนาดนี้ จะคีพลุคไปถึงไหนกันพ่อคุณเอ๊ย

สองสาวที่เห็นสองหนุ่มลุกพี่ลูกน้องเย้าแหย่กันตามประสาผู้ชายก็ได้แต่อมยิ้มตาม เพราะถ้าหากใครไม่รู้ก็จะคิดว่าทั้งสองคนทะเลาะกัน แต่จริงๆ แล้วมันเป็นการแสดงความรักในแบบฉบับผู้ชายพูดน้อยและผู้ชายช่างพูดต่างหากล่ะ

เหมือนเหตุการณ์จะสงบลงแล้ว นัทเลยหันไปพยักหน้าบอกเพื่อนสาวก่อนจะหันไปร่ำลาเจ้าของสนาม

“ลาค่ะ พี่ตฤน” ยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท ทว่าสีหน้าและแววตาของเธอกลับไม่ได้แสดงความอ่อนน้อมต่อเพื่อนสนิทของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย

ยัยตัวแสบ ดื้อเข้าไปเถอะ

ตฤนได้แต่คาดโทษยัยเด็กแสบเอาไว้ในใจ ก่อนจะยกยิ้มเข้าเล่ห์ส่งสายตาแพรวพราวใส่น้องสาวเพื่อนไปหนึ่งกรุบ “ครับน้องนัท” แต่นัทกลับเบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้

ท่าทีพ่อแง่แม่งอนของทั้งคู่อยู่ในสายตาของพิมพืดาวตลอดเวลา ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้าสองคนนี้เป็นแฟนกันขึ้นมามันจะน่ารักขนาดไหน

สองสาเดินพูดคุยกันออกมาที่ลานจอดรถของสนามโดยที่มีนักแข่งหนุ่มเดินตามมาด้วย สายตาคมถูกวางไว้บนแผ่นหลังบางของอินฟลูสาวไม่ละไปไหน ราวกับว่าไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ตรงไหนของสนามเลยเอามาพักไว้ที่เธอซะเลย

จนกระทั่งพิมพ์ดาวและนัทจะเดินมาหยุดที่หน้ารถของพวกเธอ ทำให้คนที่เดินตามมาเงียบๆ หยุดชะงักตามไปด้วย

“ดาวพอดีฉันมีงานด่วนว่ะแก” นัทเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปส่งเพื่อนตามที่เคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้

“อื้ม ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันเรียกแกร็ป” พิมพ์ดาวเข้าใจดีว่างานของเพื่อนนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ เธอไม่ได้งอนหรือโกรธแม้แต่น้อยเพราะทุกวันนี้แค่มีมือถือเครื่องเดียวก็สามารถเรียกรถให้มารับได้ถึงที่

แต่เหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ได้คิดแบบนั้น

“จะเรียกทำไมเล่า น้องคิณก็อยู่” บุ้ยหน้าไปหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังที่ฟังบทสนทนาของพวกเธอตั้งแต่ต้น เมื่อหันไปเจอสายตาคมที่มองเธออยู่ก่อนแล้วพิมพ์ดาวถึงกับทำตัวไม่ถูก

“จะไปกวนน้องทำไม” เธอหันไปบ่นนัทที่ยืนยิ้มแฉ่งให้อคิณอยู่ และทันทีที่จบประโยคน้ำเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นทันที “ผมบอกเหรอว่ากวน?”

น้ำเสียงของอคิณเคลือบความไม่พอใจเอาไว้อย่างชัดเจน แต่จะไม่พอใจเรื่องอะไรกันล่ะ พิมพ์ดาวได้แต่สงสัยกับท่าทีของคนตัวโต ที่ยืนทำหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นทว่าสายตากลับสะท้อนคลื่นความไม่พอใจเอาไว้บางๆ

“นั่นไง น้องคิณก็ดูเต็มใจ”

เต็มใจกับผีอะไรล่ะ อินฟลูสาวตะโกนเถียงเพื่อนในใจ คนเต็มใจที่ไหนจะยืนหน้าตึงขนาดนั้น และเหมือนอคิณจะอ่านความคิดของเธอออก

“พักที่เดียวกัน ไปกลับด้วยกันประหยัดดีนะครับ” แววตาคู่นั้นของหนุ่มนักแข่งแปรเปลี่ยนสะท้อนคลื่นความเจ้าเล่ห์ออกมาเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม

“งั้นพี่ฝากด้วยนะคะน้องคิณ พี่ไปก่อนนะ” เมื่อเห็นท่าทางยินดีเป็นสารถีขับรถให้อย่างเต็มใจของหนุ่มลุกครึ่งญี่ปุ่น นัทก็รีบเปิดประตูรถขับออกไปด้วยความเร่งรีบ ปล่อยให้พิมพ์ดาวยืนอ้าปากค้าง

“เห้ยนัท” จัดแจงกันเองเสร็จสรรพไม่ถามเธอกันสักคำ ให้มันได้อย่างนี้สินะ

“กลับเลยมั้ยครับ?” เสียงทุ้มถามขึ้นหลังจากเหลือกันเพียงแค่สองคน

ในเมื่อเลี่ยงได้ก็ต้องเข้าร่วมสินะ เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงตอบกลับเขาไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ “อื้ม”

เพียงแค่นั้นก็เรียกให้นัยย์ตาคู่คมทอประกายความพึงพอใจขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเดินไปยังรถของตนที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

พิมพ์ดาวเดินตามเพื่อนสนิทน้องชายไปขึ้นรถอย่างจำใจ เพราะว่าตอนนี้ก็เย็นมากแล้วถึงเรียกแกร็ปไปก็ต้องใช้เวลานานอยู่เพราะช่วงเวลาเลิกงานรถมักจะติดยาวเป็นชั่วโมงสองชั่วโมง การเดินทางไปด้วยกันมันก็ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ลำบากใจขนาดนั้น

หรอกมั้ง......

ตลอดทางจากสนามแข่งจนถึงคอนโดไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นเลยระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงแค่เสียงเพลงสากลที่คลอเบาๆ มาตลอดทางเพื่อไม่ให้บรรยากาศในรถมันอึดอัดมากเกินไป

จะว่าไปตลอดทางที่ขับรถ อคิณก็แอบลอบมองคนตัวเล็กข้างๆ อยู่เป็นระยะ ถึงใบหน้าของเธอจะไม่ได้บูดบึ้งหรือแสดงความไม่พอใจออกมา แต่ก็รับรู้ได้ถึงความประหม่าที่แผ่กำจายอยู่รอบตัว

ดูจากมือเล็กที่จับกันไว้แน่น ราวกับกำลังสะกดความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

และใช่....

เขาเดาถูก

ตอนนี้พิมพ์ดาวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่อยู่ภายในรถกับเขาสองต่อสอง เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงมีอาการแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเจอผู้ชายหล่อกว่านี้สักหน่อย

แต่กับเพื่อนสนิทน้องชายของเธอคนนี้มันดูมีความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะอธิบาย แตกต่างจากฟ็อกซ์เพื่อนของน้องชายอีกคนที่ดูจะเป็นความรู้สึกแบบน้องชายจริงๆ เพราะรายนั้นคิดยังไงก็แสดงออกมาแบบนั้น แตกต่างจากรายนี้ที่หน้านิ่งจนคาดเดาอะไรไม่ได้เลย

รถยนต์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดภายในลานจอดรถของคอนโด ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จะดับลงทำให้พิมพ์ดาวพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ถ้านี่ไม่ใช่การนั่งรถที่อึดอัดที่สุดในพศ.นี้

“อย่าใส่กระโปรงสั้นแบบนี้อีก” จู่ๆ ก็ท้วงขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำไมคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงง

“ทำไม?” เธอหันหน้าไปหาคนขับ สบตาเข้ากับนัยย์ตาคู่คมที่จ้องมองเธออยู่ก่อนหน้านั้นพอดิบพอดี

“ก็มันอันตราย”

อันตรายที่เขาพูดถึงมันหมายถึงอะไร สายตานิ่งๆ แต่สะท้อนความร้ายกาจเอาไว้บางๆ ของเขาแบบนั้นรึเปล่า ที่เรียกว่าอันตราย

พิมพ์ดาวได้แต่มองเข้าไปในนัยย์ตาสีน้ำตาลเข้มของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“มันทำให้คนขับไม่มีสมาธิ” คำเฉลยที่มาปลดล็อคข้อสงสัยทั้งหมดก่อนหน้าให้มลายหายไปได้ทันท่วงที

แล้วมันความผิดเธอเหรอ?