EP 3/3 พิษรัก

EP 3/3 พิษรัก

เทียนหยดยังเงียบ จ้องหน้าเขาราวกับอยากจะถามให้ชัดว่าลิปสติกที่เธอเจอใต้โซฟาเป็นของใคร ทว่าสิ่งที่เอ่ยออกมากลับมีแค่…

“ห้องรกค่ะ”

“ขอโทษครับ...แม่บ้านที่เคยโทรเรียกไม่ว่างมาทำให้น่ะ ไปต่างจังหวัดสองสามวันแล้ว” จีรวัฒน์แก้ต่าง เขาลุกมานั่งพิงหลังกับหัวเตียง ลูบหน้าลูบตาแรงๆ อย่างต้องการเรียกหาความสดชื่น

“ก็อย่าทำรกสิคะ”

“โธ่เทียน...มันรกเอง จริงๆ” ว่าแล้วดึงเทียนหยดลงมานั่งด้วยกัน กอดร่างบางไว้ชั่วอึดใจก่อนที่เจ้าของจะดึงมือเขาออก “โอย...กอดก็ไม่ได้” ท้วงอย่างงอนๆ

“แต่งเมื่อไหร่จะให้กอดค่ะ ตอนนี้เก็บค่าสินสอดไปก่อนนะคะ” คนสวยว่าแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้แต่งงานกับจีรวัฒน์ไหม เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่าเงินค่าสินสอดของเธอนั้นจะไม่งอกเงยขึ้นมาเลย มีแต่เงินที่จีรวัฒน์หยิบยืมไปต่างหากที่มันเพิ่มขึ้นๆ พวกเธอรู้จักกันตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฐานะของจีรวัฒน์ไม่ค่อยดีนัก แต่เธอไม่ได้เอาส่วนนั้นมาเป็นข้อแม้ในการคบหา เขารักเธอ และคอยดูแลเธอมา พวกเราดูแลกันและกันในฐานะคนรัก คนรักจริงๆ เพราะไม่ได้มีเรื่องอย่างว่าเข้ามาเกี่ยวข้องเลย เธอรู้ว่าจีรวัฒน์เองก็ต้องการ แต่มันเหมือนมีบางอย่างให้เธอไม่อาจยอมเขา เหมือนมีอะไรบางอย่างที่กั้นกลางไว้มิให้เธอเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

“โห...คงอีกนานอ่า ยังใช้หนี้เทียนไม่หมดเลย” บอกแล้วทำหน้ามุ่ย ขยับกายลุกจากเตียง

เทียนหยดเมินหน้าหนี เพราะเดาได้ว่าใต้ผ้านวมนั้นแฟนหนุ่มมิได้สวมสิ่งใด เขาตั้งใจยั่วเธอ รู้ทันหรอก

“เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกันเถอะค่ะ ตอนนี้ไปอาบน้ำก่อนดีไหมคะ เทียนหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกัน” บอกแล้วเดินออกไปรอข้างนอก แว่วเสียงโทรศัพท์มือถือของจีรวัฒน์ดังขึ้นแต่เธอไม่ใส่ใจ เธอเดินเข้าไปส่วนของครัวแบบตะวันตกของเขา จัดการต้มน้ำเพื่อชงกาแฟให้ตัวเอง จิบกาแฟช้าๆ พลางคิดไปว่าใครกันที่เป็นเจ้าของลิปสติกสีดำแท่งนี้

ไม่ถึงสิบนาทีจีรวัฒน์ก็ออกมา เขาแต่งตัวสบายๆ พร้อมสำหรับวันพักผ่อน พวกเธอไม่มีเวลามากพอจะไปตากอากาศที่ต่างจังหวัด เต็มที่ก็แค่ไปดูหนังฟังเพลงตามประสา

ชายหนุ่มเดินมาก้มๆ เงยๆ แถวโซฟาสีขาว เทียนหยดจ้องเขา แต่มือสาละวนอยู่กับแก้วกาแฟในอ่างล้างจาน

“หายไปไหนนะ” เจ้าของห้องบ่นเบาๆ แต่เทียนหยดได้ยินชัดเจน

“หาอะไรอยู่คะ”

“อ้อ...เอ่อ...ปากกาวาดแบบน่ะ เพื่อนมันมาเที่ยวแล้วทำหล่นไว้ มันบอกให้ช่วยหา” บอกแฟนสาวอย่างไร้ข้อพิรุธ

เทียนหยดยิ้มทั้งตาทั้งปาก แต่มือที่ไขว้อยู่ข้างหลังกำแน่นอย่างระงับความไม่พอใจ

“หรือคะ งั้นเทียนไปรอที่รถนะคะ ไปคนละคันจะได้ไม่ต้องกลับมาส่งกันให้วุ่นวาย”

“โอเคครับ แล้วจะรีบลงไปนะ”

“จ้า”

เทียนหยดลงมารอที่รถซึ่งจอดอยู่ใต้ถุนคอนโดมิเนียมที่จีรวัฒน์พักอยู่ เธอดึงลิปสติกแท่งนั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดออกดูก็เห็นสีที่คุ้นตาชอบกล ลิปสติกสีเลือดเจิดจรัสยังอยู่ในสภาพที่เหมือนเพิ่งเปิดใช้

หัวใจเธอเต้นโครมๆ พอๆ กับกระแสโลหิตที่สูบฉีดเร็วแรง...นี่สินะ รสชาติของการถูกหักหลัง มันช่างทรมานสิ้นดี มันเจ็บ...ใช่ แต่เธอยังเผื่อใจ เธออาจแค่คิดมาก มันดูไร้สติเกินไปหากปรักปรำว่าจีรวัฒน์นอกใจกันเพียงแค่ลิปสติกแท่งเดียว ของอย่างนี้มันต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา และน่าดีใจนักที่เธอยังไม่หลวมตัวมีสัมพันธ์กับเขาฉันสามีภรรยา น่าขอบคุณความเป็นกุลสตรีของตัวเองจริงๆ

“เจ็บจริงๆ เทียนหยด” บอกตัวเองแล้วกำลิปสติกแท่งนั้นแน่นหนึบ โดยนิสัยแล้วเธอไม่ใช่คนที่จะลุกขึ้นมาโวยวาย เธอจะเก็บมันไว้ เอาให้มันระเบิดออกมาทีเดียว “อย่าหักหลังกันนะจีรวัฒน์ อย่า!”

กึกๆๆ

เสียงเคาะกระจกทำให้เทียนหยดสะดุ้งโหยง รีบสอดลิปสติกเข้าไว้ในกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม เธอกดสวิตซ์เลื่อนกระจกรถลง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่มันคงไม่มากพอกระมัง

“เทียน? เป็นอะไร” จีรวัฒน์ถาม

“ปะ...เปล่า เปล่านี่ สงสัยจะร้อน ยังไม่ได้สตาร์ตเครื่องน่ะ” เธอบอก จีรวัฒน์ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่เธอไม่สน จัดการสตาร์ตเครื่องทันที “เจอกันที่ห้างนะ หิวแล้ว รีบไปเถอะ” กล่าวจบก็เลื่อนกระจกรถขึ้น แล้วบังคับพวงมาลัยให้พารถเคลื่อนตัวไปตามทางที่ทอดสู่ถนนสายหลัก

________

ตลอดเวลาที่หนุ่มสาวกินเที่ยวตามประสาคนรักกันนั้น เทียนหยดมิได้มีความสุขเลย มันทุกข์ในเรื่องที่ยังค้างคาใจ และรู้ด้วยว่าหากเอ่ยปากคาดคั้นเอากับจีรวัฒน์ก็คงไม่ได้ความจริง และสิ่งที่คิดไปเองนั้น มันก็ช่วยสำทับความคิดที่ว่าจีรวัฒน์กำลังนอกใจเธอจริงๆ

“เทียนกินน้อยนะ” จีรวัฒน์ท้วงตอนเดินออกมาจากร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้า พวกเขากำลังจะดูหนังต่ออีกสักรอบ มันเป็นโปรแกรมที่ถูกจัดไว้เป็นระบบระเบียบมานานแล้ว อาจตั้งแต่เริ่มคบหากันเลยก็ว่าได้

“ไม่หิวน่ะ ช่วงนี้เทียนงานยุ่ง”

“ให้จีช่วยไหม” ถามแล้วยิ้มหวาน เอื้อมมือมาโอบเอวบางของแฟนสาว

เทียนหยดนิ่วหน้า ปกติเธอไม่เคยคิดรังเกียจสองมือเขาหรอกนะยามโอบกอดที่ไม่มากเกินไป แต่ตอนนี้สิ รู้สึกขยะแขยงชอบกล แต่ถึงอย่างไร ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ตัวนะว่ายังรักจีรวัฒน์อยู่

“โธ่...กอดก็ไม่ได้ ไม่ใช่เพิ่งคบกันนะคนสวย”

“ใช่ไงคะ คบกันนานแล้ว เมื่อไหร่จะได้แต่งงานซะที”

“ยังไม่มีตังค์ครับ” บอกแล้วยิ้มทะเล้น เอื้อมมือไปกอบกุมมือบางข้างซ้าย เทียนหยดไม่ได้ดึงมือเขาออก