로그인공유
EP 4/4 ชู้รัก
게시일:
2025-04-06 11:44:11“วันนี้กลับเร็วจัง” ท้วงถามแล้วสอดแขนกอดหล่อนจากด้านหลัง ใช้จมูกคมๆ สูดดมซอกคอภรรยาชาวบ้านจนชื่นปอด
“ต้องไปสปา เดี๋ยวเขาสงสัยว่าไปจริงไหม”
“คุณมันร้าย”
“แล้วชอบไหมล่ะ” ถามออกไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้ว่าจีรวัฒน์ไม่ได้รักเธอหรอก เขามีคนรักอยู่แล้ว และเธอไม่ปรารถนาจะรับรู้ว่าเจ้าหล่อนคือใคร
“ที่สุดครับ ว่าแต่...อาทิตย์หน้าผมว่าง ไปเที่ยวกันไหม ใกล้ๆ ก็ได้”
ราตรีมุ่นคิ้ว “สามีฉันเพิ่งเริ่มงานใหม่ อะไรๆ ยังไม่ลงตัว ที่สำคัญคือฉันต้องช่วยเขาเซฟค่าใช้จ่าย” เธออธิบาย
“โอเค งั้นเอาไว้คราวหน้า แล้วคุณจะมาที่นี่อีกเมื่อไหร่” เขาถามต่อ นึกถึงรสรักของราตรีแล้วอยากให้นอนรออยู่บนเตียงทุกคืนเลยล่ะ
“ยังไม่รู้เลย แล้วจะโทรมาแล้วกัน ไปแล้วนะ” สั่งลาแล้วทำท่าจะก้าวออกไป แต่ถูกจีรวัฒน์ดึงแขนไว้ เขาดึงร่างเธอเข้าไปหาอีกรอบ แล้วโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตเสียดูดดื่ม ประหนึ่งว่ามิเคยจุมพิตกันเสียอย่างนั้น
“เมื่อไหร่จะเลิกกับเขาแล้วมาสนุกด้วยกันอย่างถาวรนะ ชักติดใจคุณซะแล้วสิ”
ราตรียิ้มเยาะใบหน้าหล่อเหลาของชู้รัก
“ไม่มีทางหรอกย่ะ ฉันรักเขามาก ไม่มีวันเลิกกับเขาแน่นอน”
“แล้วคุณคิดว่าจะปิดเรื่องของเราได้นานสักแค่ไหนล่ะ”
“นานจนกว่าคุณจะลุกมาเปิดโปงนั่นแหละ ถ้ายังอยากสนุกกับฉันก็เหยียบความลับนี้ให้จมดินซะจีรวัฒน์ ฉันไม่ยอมให้ชีวิตฉันต้องพังเพราะคุณหรอก”
“ก็ลองดู หึๆๆ”
จีรวัฒน์ทิ้งท้ายแล้วส่งราตรีออกนอกประตูไป เขายิ้มเยาะน้อยๆ ราตรีไม่มีทางไปจากเขาได้หรอกในเมื่อหล่อนโหยหาเซ็กซ์เสียขนาดนั้น คนไม่รู้จักพอทำอย่างไรก็ไม่มีวันเต็มอิ่มหรอก ราตรีก็เหมือนลูกไก่ในดำมือดีๆ นี่เอง จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด อยู่ที่ว่าเขาจะบีบหล่อนเมื่อไร ให้หล่อนมีทรัพย์สมบัติมากกว่าที่มีอยู่ก่อนเถอะ รับรอง เขาบีบแน่!
หลังจากราตรีกลับไป จีรวัฒน์ก็ต้องทำความสะอาดห้องยกใหญ่ ก็จริงที่เทียนหยดจะมาหาเขาเฉพาะวันอาทิตย์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ แต่ของอย่างนี้ปลอดภัยเอาไว้ดีกว่า และพอเขาจัดห้องเสร็จ อาบน้ำแต่งตัวเตรียมหันหน้าเข้าโต๊ะทำงาน ประตูห้องของเขาก็ถูกเคาะแล้วถูกเปิดเข้ามาด้วยคีย์การ์ดอีกใบ
“เทียน?”
“คะ? ทำไมคะ มาหาวันศุกร์นี่แปลกนักเหรอ” คนสวยประชดทันทีที่เจอหน้าชายคนรัก เธอหอบหิ้วข้าวของหลายอย่างเข้าไปในส่วนของครัวเล็กๆ เหมือนที่เคยปฏิบัติมา มีอาหารกระป๋อง ของสดบ้างเล็กน้อย เน้นหนักไปทางขนมขบเคี้ยวกับน้ำอัดลม เธอกองทุกอย่างไว้บนโต๊ะกลางครัวนั้น
“ก็เปล่า แบบว่าแค่ประหลาดใจน่ะ” เขาแก้ต่าง แอบผ่อนลมออกจากปากเมื่อกวาดตามองรอบๆ แล้วเห็นว่ามันสะอาดเรียบร้อยดี
เทียนหยดอมยิ้ม ทำตัวอย่างปกติที่สุด
“เทียนออกจากบริษัทก่อนเวลา มาพบลูกค้าน่ะ ขับรถผ่านห้างเห็นเขาโฆษณาว่าขนมมันลดราคา เลยแวะซื้อเข้ามาให้ เดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ”
จีรวัฒน์ยิ้มจนตาหยี เดินเข้าไปหาแฟนสาว โอบร่างน้อยไว้หลวมๆ แล้วจุมพิตที่ข้างแก้มนวลแรงๆ
“รักเทียนที่สุด”
“ขอให้จริง”
“หือ? ทำไมจะไม่จริงล่ะ ก็รักเทียนคนเดียว” เขายังจ้อคำหวาน ชักงงในคำพูดแปลกๆ ของหล่อน
“จะทำอะไรก็ไปทำเถอะค่ะ เทียนจะได้เก็บของ”
“โอเค...งั้นจีไปทำงานต่อนะ งานเร่งน่ะ”
“จ้า...” ขานพร้อมยิ้มหวาน พลางหยิบจับข้าวของเข้าชั้นวาง เข้าตู้เย็น ดังเช่นปกติ
จีรวัฒน์เข้าไปในห้องนอนอันกว้างขวาง นั่งลงหน้าโต๊ะเขียนแบบแล้วเริ่มทำงานของตัวเองอีกครั้ง ไม่ได้รู้สึกผิดเลยที่ราตรีเพิ่งออกไปจากห้อง สวนกับเทียนหยดไม่กี่นาที เขานั่งทำงานไปสักพัก เทียนหยดก็มาเคาะบานประตูก๊อกๆ ทั้งที่เขาไม่ได้ปิด
“อะไรครับ”
“เหมือนหลอดไฟตรงโซฟาจะเสียค่ะ” เธอว่า จีรวัฒน์ทำหน้างง
“เมื่อคืนมันใช้ได้” เขาเถียง
“แต่ตอนนี้มันพังแล้ว” หญิงสาวยืนยัน
จีรวัฒน์มุ่นคิ้วหนักๆ แต่ไม่ได้ลุกจากโต๊ะเขียนแบบไปดู
“พรุ่งนี้จะให้ช่างมาดูแล้วกัน ขอบคุณนะ” บอกแล้วยิ้มให้แฟนสาว ก่อนจะหันหน้าเข้าหางานที่รัก
“โธ่จี แค่เปลี่ยนหลอดไฟ เทียนทำให้ก็ได้”
คราวนี้จีรวัฒน์หันหน้ากลับมาอย่างทึ่งๆ “ได้เหรอ”
เธอพยักหน้ายิ้มๆ “เป็นผู้หญิงยุคใหม่ต้องสตรองค่ะ ว่าที่สามีจะได้รักได้หลง ไม่มีคนอื่น”
จีรวัฒน์สะอึกไปเมื่อได้ยิน หน้าเจื่อนชั่วครู่ แต่ก็รีบปรับให้มันกลับสู่โหมดปกติ “จ้ะ เอ่อ...หลอดไฟน่าจะอยู่ในตู้ข้างล่าง ในครัวน่ะ เทียนทำได้แน่นะ”
“แน่นอนค่า เชิญทำงานให้สบายใจเลยจ้า”
แล้วเทียนหยดก็กลับไปทำอย่างที่บอก จีรวัฒน์ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากด้านนอก โคมไฟเหนือหัวในห้องรับแขกมันไม่ได้สูงมากนัก ยืนบนเก้าอี้ตัวสูงที่มีอยู่ก็น่าจะเอื้อมถึง เขาเลิกใส่ใจเทียนหยดแล้วหันมาทำงานตรงหน้า เขาต้องรีบทำงานให้เสร็จ จะได้ส่งลูกค้าได้ตรงเวลา และไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เทียนหยดก็เข้ามาร่ำลา หล่อนยังจุมพิตที่ข้างแก้มเขาอย่างที่เคยทำ แต่มันคงดีกว่านี้ ถ้าหล่อนทำมากกว่านั้น
“กลับแล้วนะคะ”
“อะไรกัน เพิ่งมาเอง”
“ก็แค่แวะมานี่นา วันอาทิตย์เจอกันนะ มีหนังเข้าใหม่ เอาไว้เราไปดูกัน”
“โอเคจ้ะ เทียนขับรถดีๆ นะจีห่วง”
“จ้า...” รับคำชายคนรักแล้วเดินจากมา โดยไม่รอให้เขามาส่ง ก่อนเปิดประตูห้องเขาออกไป ก็ไม่ลืมมองไปยังโคมไฟเหนือโซฟา หวังว่ามันจะส่องสว่างกระจ่างชัดละนะ เธอจะได้เห็นธาตุแท้ของชายคนรักอย่างแจ่มแจ้งเสียที
최신 챕터
พรางพิษ บทส่งท้าย -2
“เดี๋ยวก็เบื่อไปเองมั้งคะ”“ไม่...โอบว่าไม่เบื่อง่ายๆ หรอก พี่ต้องมีอีกสักโหลอ่า จริงๆ”“โอบ...” เทียนหยดครางเสียงต่ำ โหลหนึ่งเลยหรือ ไม่ไหวหรอก“แหะๆ โอบไปรอที่รถดีกว่า หิวแล้ว แม่ครับย่าครับ ไปขึ้นรถเร็วเข้า”โอบนิธิรีบเผ่นก่อนถูกพี่สาวเขกหัว มื้อค่ำวันนี้รอเขาอยู่ ก่อนที่สมาชิกทุกคนของบ้านจะทยอยกันไปขึ้นรถเพื่อไปฉลองงานวันเกิดให้กับเด็กหญิงตัวน้อยเด็กหญิงมัชฌาวี โสภณวิชญ์__________ทฤษฎีโลกกลมยังใช้ได้เสมอในทุกยุคทุกสมัย ในระหว่างที่ครอบครัวโสภณวิชญ์กำลังเลี้ยงฉลองอยู่นั้น ภายในร้านอาหารเดียวกันก็มีหนึ่งสตรีเฝ้ามองความอบอุ่นของพวกเขาด้วยสายตาแสนเสียดาย แม้ข้างกายมีหนุ่มใหญ่เคียงข้าง ทว่ามิใช่ในแบบปกตินานมากแล้วที่ราตรีมิได้เห็นสมัตถ์ มิได้เห็นคนที่อยู่ในหัวใจ มันทรมานยามเห็นพวกเขามีความสุข พอทนไม่ไหวก็รีบบอกให้คนข้างกายลุกกลับ เธอขอย้ายร้านด้วยไม่อยากทนมองความสุขของพวกเขาให้มันร้าวรานใจราตรีเดินออกจากร้านเงียบๆ พร้อมกับลูกค้าของตัวเอง ไม่ทันได้
พรางพิษ บทส่งท้าย -1
-+- บทส่งท้าย -+-____________งานวิวาห์แสนหวานถูกจัดขึ้นในอีกสองอาทิตย์ถัดมา งานเล็กๆ แต่อบอุ่น สองสามีภรรยาหมาดๆ เลือกทะเลที่ไม่ไกลจากเมืองกรุงฯ เป็นสถานที่ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ ด้วยภาวะตั้งครรภ์ของเทียนหยดไม่ชวนให้สมัตถ์อยากนั่งเครื่องบินออกนอกประเทศ ทริปฮันนีมูนสั้นๆ ไม่กี่วันของทั้งสอง เลยสรุปที่ชายทะเลที่สมัตถ์เคยมาคราวก่อน คลื่นลมยังแรงด้วยเข้าสู่ฤดูฝนพรำ คู่สามีภรรยาเดินจับมือกันเดินไปตามชายหาดที่ทอดยาว กลุ่มนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตาทั้งไทยและเทศ เดินกันขวักไขว่ ครึกครื้นไม่น้อย“ลมแรงจัง กลับโรงแรมดีไหม ฝนจะตกแล้วด้วย” สมัตถ์ว่าเทียนหยดส่ายหน้าดิก ซบศีรษะลงกับบ่าของสามี สองมือของทั้งสองจับกันไว้มั่น มีแหวนแต่งงานสวมไว้คนละวง“เดินต่ออีกนิดนะคะ สัก...ต้นมะพร้าวต้นนู้น...ค่อยกลับ” ว่าที่คุณแม่ชี้ไปข้างหน้า เจ้าเล่ห์น้อยๆ เพราะต้นมะพร้าวที่ว่าอยู่ไกลโข“ไม่เหนื่อยหรือไง เดินมาตั้งไกลแล้วนะ”“ไม่ค่ะ ถ้าเหนื่อย จะขึ้นหลังคุณแล้วกัน”“หึๆๆ
พรางพิษ EP 21/2 พรางรัก
“ฉันรู้ และขอโทษที่มัวแต่ทำใจในเรื่องนี้จนละเลยสิ่งที่ควรปฏิบัติต่อเธอ ฉันเสียใจที่แม่ต้องตาย แต่มันเสียใจมากกว่าเดิมที่รู้ว่าคนที่ทำให้ท่านต้องตาย...คือเธอ” เขาเอ่ยด้วยเสียงเหมือนผิดหวังระคนน้อยใจ ทำไมต้องเป็นเทียนหยดด้วยเล่า ทำไม“ขอโทษ ฉันขอโทษนะคุณสมัตถ์ ขอโทษจริงๆ”“ชู่ว์...เราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะ พูดไปก็มีแต่เจ็บปวด ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ อุบัติเหตุน่ะ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดหรอก เราลืมเรื่องร้ายๆ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กันเถอะนะ ลืมมันให้หมด ลืมว่าเราเคยเกลียดกัน ลืมว่าเราเคยทุกข์ทรมานเพราะความสูญเสีย เรามาอยู่กับปัจจุบันดีกว่า ยังมีอีกหลายอย่างที่เราต้องทำไม่ใช่เหรอ เรามาทำมันไปพร้อมกันเถอะนะ”เทียนหยดน้ำตาซึม ถูกสมัตถ์ดึงตัวไปกอด และมันช่างอบอุ่นนัก นี่คืออ้อมกอดที่เธอโหยหา ช่างควรค่าแก่การเฝ้ารอเหลือเกิน“ฉันว่าเรากินมื้อค่ำดีกว่า ฉันมีอะไรอยากให้เธอดู”“อะไรคะ”“ไม่บอก เธอต้องรอดึกๆ และควรกินมื้อค่ำแล้วหลับสักงีบ ดึกๆ เดี๋ยวฉันปลุก”“แน่นะคะ&rd
พรางพิษ EP 21/1 พรางรัก
[21]พรางรัก___________รุ่งเช้าเสียงกุกกักดังขึ้นที่ข้างเตียง เทียนหยดลืมตาขึ้นช้าๆ สมองหนักอึ้ง โพรงปากรสชาติฝืดเฝื่อน พอขยับลุกขึ้นนั่ง มืออุ่นๆ ของสมัตถ์ก็ช่วยพยุงให้เธอนั่งดีๆ“เป็นยังไงบ้าง อยากอ้วกไหม”หญิงสาวพยักหน้าเมื่อถูกถาม และพอเขาเอาถุงพลาสติกมารอใต้ปาก เธอก็โก่งคออาเจียน มันทรมานเมื่อไม่มีสิ่งใดออกมากับการสำรอกนอกจากน้ำลายเปรี้ยวๆ สมัตถ์ไม่ได้นึกรังเกียจ เขายังช่วยลูบหลัง ช่วยเก็บถุงอาเจียนไปทิ้ง“ฉันจะไปทำงานแล้วนะ เอารถเธอไป”“เอ้า แล้วฉันล่ะ” เธอท้วง ถ้าให้นั่งแท็กซี่ช่วงนี้มีหวังได้อ้วกบนรถแท็กซี่แน่ๆ“เธอไม่มีรถก็ไม่ต้องไปสิ”“ได้ไง ฉันจะไป”“ฮื่อ...พูดไม่รู้ฟัง แพ้ท้องแทบจะยืนไม่ขึ้น ยังจะหาเรื่องอีก แล้วถ้าไปทำงานเผลอไปพะอืดพะอมให้พนักงานเห็น เดี๋ยวลูกน้องก็ได้นินทาพอดี” สมัตถ์หาทางเลี่ยงไม่ให้เทียนหยดไปทำงาน แต่เทียนหยดกลับคิดเป็นอื่น“ช่างสิ นินทาหรือ
พรางพิษ EP 20/5 กว่าเราจะเข้าใจ
สมัตถ์อมยิ้ม ยักไหล่ใส่คนที่ร้องขอ “ทำไมล่ะ”“กลัวลูกได้ยินมั้ง ฉันนี่ร้ายกาจจริงๆ”“ถึงร้ายก็รักนะ”“คะ?” ประโยคที่ออกจากปากสมัตถ์ทำเอาเทียนหยดตื่นตะลึง นี่เธอหูฝาดหรือเปล่า “อะไร ฉันไม่ได้ยิน”“เธอได้ยิน ฉันรู้”“ก็มันไม่แน่ใจนี่นา พูดอีกทีซิ”“ไม่”“น่านะ พูดอีกที” คนสวยร้องขอสมัตถ์เบะปากน้อยๆ ตั้งหน้าตั้งตาขับรถแต่ก็แอบมองเทียนหยดเป็นครั้งคราว เรียวปากคลี่ยิ้มบางๆ บางเสียจนเทียนหยดไม่ทันสังเกต“คุณจะพาฉันไปไหน” เธอถาม“ก็หาอะไรกิน แล้วพากลับบ้าน”“ไม่กลับ ฉันจะกลับคอนโดฯ ถ้าไม่ไปส่งฉันที่นั่น ก็เชิญคุณลงไปโบกแท็กซี่กลับเอง” เธอยืนยัน แล้วสมัตถ์จะทำอะไรได้ นอกจากทำตามที่แม่ของลูกบัญชา_________เวลา 21:30 นาฬิกากลิ่นนมหอมๆ ลอยอวลทั่วห้อง เทียนหยดผลักประตูเข้าไปแล้วสูดกลิ่นนั้นจนเต็มปอด ผู้ช่วยคนเก่งของเธอยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าเตา เจ้า
พรางพิษ EP 20/4 กว่าเราจะเข้าใจ
เธอพยักหน้า จีรวัฒน์เคลื่อนกายออกจากโต๊ะตัวสูงมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาเขามีหยาดน้ำตารื้นอยู่ในนั้น“โชคดีนะจี ขอโทษสำหรับทุกอย่าง”จีรวัฒน์มองเทียนหยดอย่างอาลัยอาวรณ์“ขอกอดสักทีได้ไหม ครั้งสุดท้าย...”เทียนหยดยิ้มน้อยๆ ดวงตามีหยาดน้ำใสไม่แพ้จีรวัฒน์ การจากกันด้วยดีย่อมน่าพิศสมัยกว่าการลาจากแบบโกรธเคือง อ้อมกอดของจีรวัฒน์อบอุ่นเสมอ ทว่าเธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว หากมิได้อ้อมกอดของสมัตถ์มาครอบครอง เธอก็ขอแค่กอดตัวเองตลอดไปหวืด! โครม!ความโกลาหลเกิดขึ้นชั่วขณะ อะไรสักอย่างพุ่งมาทางด้านหลังเทียนหยดแล้วจับแยกหญิงสาวกับจีรวัฒน์ออกจากกัน จีรวัฒน์ถูกผลักจนล้มหงายหลัง ชนเข้ากับโต๊ะเก้าอี้โครมคราม แต่คนต้นเหตุยังไม่สาแก่ใจ ตามไปประเคนหมัดใส่จีรวัฒน์อีกสามทีซ้อนพลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!“คุณสมัตถ์!? หยุดนะ! คุณสมัตถ์ฉันบอกให้หยุด!”พลั่ก!หมัดสุดท้ายกระแทกใบหน้าจีรวัฒน์จนเลือดกบปาก ด้วยว่าไม่นิยมออกกำลังกาย ร่างกายจึงมิใช่หุ่นนักกีฬา ไม่มีลวดลายพอจะต่อกรกับหมัดแกร่งของอีกฝ่ายสมัตถ์ลุกจ
พรางพิษ EP 10/1 แด่คนสารเลว
[10]แด่คนสารเลว____________สมัตถ์มองวงหน้าน้อยอย่างพิจารณา ดูเอาเถิด หล่อนร้องไห้น่าสงสารนัก ตาหล่อนแดงก่ำ ปลายจมูกหล่อนแดงไปหมด มีแต่ซีกแก้มข้างที่เขาประคองอยู่นี้ที่มันมีสีม่วงอ่อนแซมจางๆ ผิวหล่อนเนียนนุ่มมือ
พรางพิษ EP 6/4 ยั่ว
หนุ่มสาวเดินทางมาถึงที่ทำงานในเวลาต่อมา งานเอกสารมากองเต็มโต๊ะสมัตถ์เหมือนวิดีโอเก่าที่เอามาฉายซ้ำ เขานั่งทำงานงกๆ มุ่นคิ้วจนมันจะเป็นเลขแปดยามทบทวนเนื้อหาที่อยู่ในแฟ้ม ในขณะที่สตรีที่เพิ่งถูกหักอก นั่งเอนหลังสบายๆ มีถุงชาอุ่นๆ แปะไว้ที่ตาทั้งสองข้าง และเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนในทุก
พรางพิษ EP 5/8 ความจริงอันแสนเจ็บปวด
“แน่นะคะ ถ้าผิดคำสาบานล่ะ”“ขอให้...ขอให้เทียนลงโทษอย่างสาสม พอใจหรือยังครับ”จีรวัฒน์เอ่ยทีเล่นทีจริง แต่เทียนหยดถือว่าสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาคือคำสาบานที่เขาได้ลั่นวาจาออกมาแล้ว และหญิงสาวขอให้มันเป็นไปตามนั้น และเธอ...จะขอเริ่มบทลงโทษเขาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!
พรางพิษ EP 5/7 ความจริงอันแสนเจ็บปวด
“โธ่เทียน...ก็...ที่ตรงนั้นมันไม่ใช่แค่ห้าหกล้าน ถ้าขายจริงๆ มันอาจได้มากกว่านั้นเท่าตัวเลยก็ได้” จีรวัฒน์เริ่มหัวเสีย เทียนหยดปาดน้ำตา“งั้นจีเอาเงินมาคืนเทียนสิคะ เทียนจะได้เอาไปหมุน จีพูดอย่างนี้เทียนเสียใจนะ เทียนช่วยเหลือจีมาตลอด แต่พอเทียนลำบาก จีกลับไม่อยากช่วย ถาม
