บทที่ 3 ค้นพบพลังพิเศษ

ข้าวฟ่าง...ฟารีดา... ต้องการพลังสีทองอย่างนั้นอีกเธอเชื่อว่า... มันต้องมีอะไรสักอย่างเกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของเธอ วันนี้...เธอชวนระรินไปที่เดิม...

ในซอกหลังตู้เครื่องประดับของห้องนาฏศิลป์...

ท่ามกลางความสลัวหลังตู้ ข้าวฟ่างไม่ได้ปล่อยให้ระรินได้พักหายใจ ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังพลังวูบหายไปในวันนั้นทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง คราวนี้เธอโถมกายเข้าหาระริน บดริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนลมหายใจที่ร้อนผ่าวจนแทบจะเผาไหม้กันและกัน

มือของทั้งคู่ไม่ได้ว่างเว้น ข้าวฟ่างสอดนิ้วเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเพื่อนสาว ขณะที่ระรินเองก็ตอบโต้ด้วยจังหวะที่รุนแรงและดิบเถื่อนไม่แพ้กัน ราวกับกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปตามปลายนิ้วที่ชุ่มฉ่ำ

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้กระดานด้านนอกดังแว่วมาแตไกล จังหวะการเดินที่สม่ำเสมอและหนักแน่นนั้นไม่มีใครในโรงเรียนจำไม่ได้... ครูมาลี... วันนี้เป็นเวรของครูเวรจอมเฮี้ยบที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและกฎระเบียบที่ไร้ความปรานี

"มีใครอยู่บนนี้มั้ย..!"

เสียงตะโกนของครูมาลีดังขึ้นใกล้ๆ มีเพียงแผ่นไม้บางๆ ที่กั้นขวางพวกเธอกับครูมาลี ทั้งสองเอามือปิดปากกลั้นเสียงเสียวซ่านที่กำลังจะระเบิดออกมา แสงไฟฉายอันเล็กๆส่องลอดช่องประตูที่ดูเหมือนจะล็อคจากด้านใน เธอขยับแว่นตาเพื่อจะจ้องมองตามแสงไฟเข้าไป ไฟฉายสาดส่องผ่านร่องประตูไม้ไปหาพวกเธอทั้งสองคนพอดี ข้าวฟ่างและระรินตกใจสะดุ้งทันทีที่แสงไฟกระทบร่างพวกเธอ ตายแน่ๆถ้าถูกจับได้...

ระรินสะดุ้งสุดตัว พยายามจะถอนมือออกด้วยความกลัวลนลาน

"ฟ่าง... หยุดก่อน แย่แน่ๆ้าโดนครูมาลีจับได้..."

"อย่าหยุดนะริน..."

ข้าวฟ่างกระซิบสั่งเสียงพร่า ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพันจางๆ ความกลัวที่จะถูกจับได้ไม่ได้ทำให้เธอคิดจะหนี แต่มันกลับไปกระตุ้นสารเคมีในสมองให้พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

"ทำต่อไป... ริน... แรงอีก...ถ้าการถูกจับได้มันแลกมาด้วยสิ่งที่ฟ่างกำลังจะได้เจอนี่ ฟ่างก็ยอม โอยย..."

เสียงฝีเท้าที่หยุดกึกเดินต่อไป ห่างจากห้องนาฏศิลป์ไปเรื่อยๆ ครูมาลีสายตาสั้น เมื่อถอดแว่นจ้องเข้าไปในความมืดที่มีแค่แสงจากไฟฉายอันเล็กๆเธอก็มองแทบจะไม่เห็นอะไร พอเธอเขย่ากลอนประตูสั่นกึกกักเห็นว่าล็อคจากด้านในแน่นหนาดี เธอก็เดินจากไป

ข้าวฟ่างหลับตาแน่น จิกนิ้วลงบนไหล่ของพิมพ์จนห้อเลือด ในวินาทีนั้นความเสียวสยิวแล่นปราดไปถึงกระดูกสันหลังพร้อมกับความตื่นเต้นที่หัวใจแทบจะหยุดเต้น...

"โอยยย..อูววว..ระรินจ๋า.."

เสียงฝีเท้าครูมาลีหยุดลงอีกครั้ง ระรินรีบเอามืออุดปากข้าวฟ่าง ครูมาลีพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ได้ยินด้วยความประหลาดใจ แล้วพูดเบาๆ...

"สงสัยไอ้พวกเด็กที่ห้องดนตรี แอบมาเล่นซนกันแน่ๆ ต้องรีบไปจัดการเสียหน่อย..หนอย..ไม่รู้จักฤทธิ์แม่มาลีคนนึ้เสียแล้ว"

เสียงฝีเท้าครูมาลีหายไป... พร้อมกับการระเบิดออกมาของน้ำรักข้าวฟ่างกับระริน

ข้าวฟ่างและระรินกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงในอ้อมกอดของกันและกัน ร่างกายทั้งคู่บิดเร่าๆด้วยความสุขสมที่พุ่งทะยานทะลุเพดาน ข้าวฟ่างต้องฝังใบหน้าลงกับซอกคอของพิมพ์เพื่อกลืนเสียงกรีดร้องแห่งความสุขไม่ให้เล็ดลอดออกมา ในขณะที่น้ำรักเอ่อล้นจนเปียกโชกมือของกันและกัน

วูบ!

คราวนี้พลังที่ระเบิดออกมานั้นรุนแรงกว่าครั้งแรกหลายเท่า แสงสีทองเจิดจ้าสว่างโร่จนทะลุผ่านตู้เครื่องประดับออกไปชั่วขณะ ข้าวฟ่างรู้สึกเหมือนสมองของเธอถูกอัปเกรดเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เธอไม่ได้แค่เห็นสัญญาธุรกิจ แต่เธอ "ได้ยิน" เสียงหัวใจของครูมาลีที่เต้นอยู่อีกชั้นหนึ่ง รู้แม้กระทั่งว่าครูมีกุญแจอยู่กี่ดอกในกระเป๋า และรู้ว่าครูเดินจากไปเพราะคิดว่าเสียงที่ได้ยินนั้นเป็นเพียงเสียงจากห้องดนตรีในอีกชั้นหนึ่ง...

ข้าวฟ่างนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันของพลังงาน ผิวพรรณของเธอมีออร่าสีทองจางๆ ปกคลุมราวกับเทพธิดา

เธอมองมือที่สั่นเทาของตัวเองแล้วยิ้มออกมา... รอยยิ้มของเด็กสาววัย 14 ที่เพิ่งค้นพบว่า "ความสาวเต็มตัวของเธอ" คือกุญแจสำคัญที่ทำให้เธอค้นพบพลังที่เหนือกว่าใครในโลกใบนี้

.....

เช้าวันต่อมาหลังเหตุการณ์ที่ห้องนาฏศิลป์ บรรยากาศในโรงเรียนหญิงล้วนดูจะเงียบสงบในสายตาคนอื่น แต่สำหรับสองสาวที่นั่งอยู่หลังพุ่มเข็มในสวนหย่อมลับตาคน โลกของพวกเธอพังทลายและสร้างใหม่ไปแล้วหลายตลบ

"ฟ่าง... กินนี่หน่อยนะ รินซื้อน้ำหวานกับขนมที่ฟ่างชอบมาให้"

ระรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาที่มองข้าวฟ่างนั้นเต็มไปด้วยความรักและห่วงใย มือของระรินที่ยื่นขนมมาให้ยังคงสั่นน้อยๆ เธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่สั่นเพราะความรู้สึกที่เอ่อล้น ระรินตกหลุมรักเพื่อนสนิทคนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นไปแล้ว

สำหรับระริน... สัมผัสสวาทที่มอบให้ข้าวฟ่างคือการมอบกายถวายชีวิต เธอพร้อมจะเป็น "ความลับ" และเป็น "ที่พักพิง" ให้ข้าวฟ่างตลอดไป

"ขอบใจนะริน"

ข้าวฟ่างรับมาทานเพียงนิดเดียว ดวงตาของเธอไม่ได้มองขนม แต่กลับมองเหม่อไปที่ท้องฟ้า ในหัวของเธอตอนนี้ไม่ได้มีภาพความทรงจำที่อ่อนหวานของจูบที่อ่อนโยนของระริน... แต่มันเต็มไปด้วยกราฟสถิติ ข้อมูลการตลาด และกลโกงของบอร์ดบริหารที่เธอมองเห็น...ได้อย่างชัดแจ้งเมื่อวานนี้ พลังที่ระเบิดออกมา ทำให้เธอรู้ถึงพลังความอัจฉริยะ และเธอต้องเริ่มที่จะเรีบนรู้วิธีใช้มัน

"ฟ่าง... เมื่อวานรุนแรงไปไหม รินเจ็บตรงบ่านิดหน่อย แต่ก็โอเคนะ... ถ้าฟ่างเครียดอีก รินยินดีช่วยฟ่างเสมอนะ"

ระรินขยับเข้าไปใกล้ คว้ามือข้าวฟ่างมากุมไว้

"รินรักฟ่างนะ"

คำว่า 'รัก' ทำให้ข้าวฟ่างชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองมือของระรินที่กุมมือเธอไว้... มันเป็นมือคู่เดิมที่ปรนเปรอเธอจนเธอเข้าสู่สภาวะใกล้เคียงอัจฉริยะบุคคล

‘รักเหรอ...' ข้าวฟ่างตั้งคำถามในใจ ‘ฉันแค่อยากให้ระรินทำแบบนั้นอีก เพื่อให้สมองฉันแล่น... ถ้าฉันรักริน... ฉันควรจะถนอมเธอ ไม่ใช่บังคับให้เธอทำต่อตอนที่ครูมาลีอยู่หน้าประตูแบบนั้น...’

ความสับสนเริ่มก่อตัวเป็นพายุเล็กๆ ในใจ ข้าวฟ่างรู้สึกผิดที่เริ่มเห็นระรินเป็น 'เครื่องชาร์จพลังงาน' แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่าภาระของตระกูลที่แบกอยู่บนบ่านั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะใช้เพียงสติปัญญาเด็ก 14 ทั่วไปจัดการได้

"ฟ่างก็... ดีใจที่มีรินนะ" ข้าวฟ่างตอบเลี่ยงๆ พร้อมกับบีบมือเพื่อนสาวกลับเบาๆ

เธอยังแยกไม่ออกว่านั่นคือความรัก หรือคือการ 'รักษาสัมพันธไมตรีกับแหล่งพลังงาน' เพื่อให้ระรินไม่จากไปไหน ข้าวฟ่างเริ่มเรียนรู้ที่จะสวมหน้ากากเป็นครั้งแรก เธอส่งยิ้มที่ระรินคิดว่ามันคือความรัก แต่ในใจของข้าวฟ่างกลับเริ่มคำนวณว่า...

‘ถ้าทำสัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง พลังจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน... และถ้าพิมพ์เริ่มเหนื่อย ฉันจะหาใครมาแทนที่ได้รึเปล่า...’

รอยร้าวเล็กๆ ในความเป็นมนุษย์ของข้าวฟ่างเริ่มขยายใหญ่ขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางเสียงนกร้องในสวนสวยของโรงเรียนหญิงล้วนที่แสนสงบสุข...

.....