บทที่ 2 ยินดีต้อนรับ...นางสาวฟารีดา

หลังจากบ่ายวันนั้นในห้องชมรมดนตรี โลกของข้าวฟ่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านระเบียงไม้ของอาคารเรียนเก่า เสียงฝีเท้าของนักเรียนหญิงนับร้อยกลายเป็นเพียงเสียงที่อยู่ไกลออกไป สายตาของเธอจะคอยมองหาแต่..ระริน เพื่อนสาวที่กุมความลับอันเร่าร้อนของเธอเอาไว้

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้จบลงแค่ครั้งเดียว แต่มันกลับกลายเป็นเสมือนยาที่ช่วยชโลมจิตใจอันอ่อนล้าของข้าวฟ่าง

ในห้องน้ำหลังอาคารเรียนที่มักจะไร้ผู้คนช่วงพักเที่ยง... กลิ่นสบู่เหลวที่ใช้ล้างมือของโรงเรียนผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากคาบพละกลายเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ชั้นดี ข้าวฟ่างมักจะดึงระรินเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ ล็อกกลอนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะรุกรานด้วยจูบที่เริ่มทวีความรุนแรงและโหยหาขึ้นเรื่อยๆ

"ฟ่าง... วันนี้เธอดู 'ดุ' จังนะ"

ระรินกระซิบแนบชิดใบหูเธอ แต่มือซุกซนก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของข้าวฟ่างออกทีละเม็ด

ข้าวฟ่างไม่ได้ขัดขืน ตรงกันข้าม... เธอชอบเสียอีกที่ได้เป็นฝ่าย 'ถูกกระทำ' ภายใต้พันธนาการของเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาที่ดูสุภาพเรียบร้อยนั้น ร่างกายของเธอเรียกร้องหาสัมผัสที่หยาบโลนกว่าเดิม ความกดดันจากงานบริษัทที่เธอต้องแบกไว้ ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านเสียงครางแผ่วเบาที่พยายามกักเก็บไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกนอกห้องน้ำ

ระรินเริ่มเรียนรู้จุดอ่อนของข้าวฟ่าง เธอรู้ว่าผิวขาวๆ บริเวณซอกคอและลาดไหล่ของข้าวฟ่างไวต่อสัมผัสเพียงใด เมื่อริมฝีปากของระรินพรมจูบไปทั่วเนินอกที่กำลังกระเพื่อมไหว ข้าวฟ่างถึงกับต้องหลับตาแน่น มือเรียวสวยคว้าบ่าเพื่อนสาวไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว

"ริน... ตรงนั้น... แรงอีกหน่อย"

ข้าวฟ่างครางกระเส่า ความเป็น 'ฟารีดา' ผู้ทรนงหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวที่กำลังมัวเมาในรสสวาทที่เพื่อนสาวมอบให้

การสลับกันปรนเปรอด้วยปลายนิ้วและปลายลิ้นที่ช่ำชองขึ้นตามกาลเวลา ทำให้ข้าวฟ่างเข้าสู่โลกอีกใบที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ โลกที่ความเครียดถูกเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิว และความโดดเดี่ยวถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มของร่างกายที่เบียดเสียดกันในที่แคบ

การระเบิดของความสุขสุดยอดที่ต้องกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้อาจจะทำให้เหมือนมันระเบิดออกมาไม่สุดพลัง แต่นี่ก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าวฟ่างกับระรินไปถึงสวรรค์...

"อึ้ยยยย... ฟ่างแตกแล้ว..รินจ๋า.."

"รอรินด้วย... รินก็... ออกๆๆ ออกแล้ว..."

อ้อมกอดของกันและกันเป็นเหมือนพื้นที่แห่งความสุขที่มีเฉพาะคนสองคนเท่านั้นที่จะเข้าใจ

ก่อนจะออกจากห้องน้ำ ข้าวฟ่างจัดแจงเสื้อผ้าและทรงผมให้กลับมาดู เรียบร้อยสมบูรณ์แบบเหมือนเดิมเสมอ เธอจะเดินกลับเข้าห้องเรียนด้วยท่าทีที่สง่างามและเยือกเย็น จนไม่มีใครสงสัยเลยว่า... ภายใต้กระโปรงสีกรมท่าและเสื้อนักเรียนที่รีดเรียบกริบนั้น ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านและเปียกชื้นจากรสสัมผัสที่เพิ่งจบลงไป

.....

เย็นวันพฤหัสบดีที่ท้องฟ้าครึ้มฝน ห้องชมรมนาฏศิลป์ที่อยู่ชั้นบนสุดของอาคารไม้เก่าแก่เงียบสงัด กลิ่นธูปจางๆ และแป้งร่ำผสมกับกลิ่นอับของชุดรำโบราณสร้างบรรยากาศที่ชวนให้ใจสั่น ข้าวฟ่าง นั่งกอดเข่าอยู่บนเสื่อน้ำมัน ความเครียดจากการต้องอ่านเอกสารสัญญาที่พ่อส่งมาให้ทางอีเมลทำให้ขมับของเธอเต้นตุบ

"ฟ่าง... ดูนี่สิ รินไปแอบหยิบมาจากชั้นหนังสือ"

ระรินยื่นหนังสือนิยายปกแข็งเล่มเก่าที่มีภาพประกอบแนวอีโรติกโบราณมาให้

ทั้งสองคนนั่งเบียดกันอยู่หลังตู้เก็บเครื่องประดับ แสงรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ทำให้บรรยากาศดูสลัว ข้าวฟ่างเริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พวงแก้มเมื่อนิ้วของพิมพ์เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามต้นขาและล้วงเข้าไปใต้กระโปรงนักเรียนสีกรมท่า

"ฟ่างอยากลองไหม... รินว่ามันจะช่วยให้เราได้ลองอะไรแปลกใหม่นะ"

ความรู้สึกประหลาดๆ ความอยากลองอะไรแปลกใหม่ น่าจะทำให้รสสัมผัสรักจากปลายลิ้นของระรินมีรสชาติที่น่าเอร็ดอร่อยขึ้น ท่าทางแปลกๆจากหนังสือที่ระรินลองทำตามทำให้สมองของข้าวฟ่างขาวโพลน รินเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนขาวสะอาดออกทีละเม็ด ความเย็นของอากาศในห้องกระทบผิวสาวสะพรั่ง ข้าวฟ่างไม่ได้ขัดขืน แต่กลับแอ่นอกรับสัมผัสจากปลายหน้าอกระรินที่แตะเสียดสีกันแผ่วๆ แต่เหมือนมีไฟฟ้าวิ่งแปล๊บแล่นเข้าหาร่างกายเธอ

และแล้ว... ในจังหวะที่เธอเข้าสู่จุดสุดยอดนั้น...

เปรี้ยง!!...

เสียงไฟฟ้าลัดวงจรของหม้อแปลงโรงเรียน ทำให้เกิดการระเบิดเสียงดังสนั่น พอดีกับวินาทีที่ร่างกายของข้าวฟ่างเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ประกายแสงสีทองวาบขึ้นในดวงตาทั้งสองข้างของเธอจนระรินถึงกับผงะถอยหลัง

"ฟ่าง... ตาเธอ... ตาเธอเป็นอะไร..!"

ในเสี้ยววินาทีนั้น สมองของข้าวฟ่างประมวลผลสัญญาธุรกิจที่เธอเคยอ่านไม่เข้าใจให้กลายเป็นภาพที่ชัดเจนแจ่มแจ้ง เธอเห็นกลโกงที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวเลข เห็นแผนผังของอาคารนี้ทะลุผ่านผนังไม้ไปถึงสนามหญ้า พลังมหาศาลพุ่งพล่านจนเธอรู้สึกเหมือนจะระเบิดออก

แต่ทว่า... พลังนั้นหายวับไปรวดเร็วพอๆกับที่มันมา

ร่างกายของข้าวฟ่างทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง ราวกับมีคนดึงปลั๊กพลังงานชีวิตออกไปจนหมดสิ้น เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปจนแม้แต่จะขยับปลายนิ้วยังทำไม่ได้ ผิวพรรณที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดเซียว และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ในสมองเธอมีแต่ความว่างเปล่าที่มาแทนที่อัจฉริยภาพเมื่อครู่

"ริน... เกิดอะไรขึ้นกับฟ่างน่ะ ริน...ฟ่างเหมือนจะไม่มีแรงเลย ฟ่างอยากทำอีก... ทำให้ฟ่างหน่อย..."

ข้าวฟ่างครวญครางเสียงแผ่วสั่นพร่า น้ำตาไหลพรากด้วยความทรมาน

"ฟ่าง... เราเพิ่งทำกันไปเองนะ เธอจะไหวเหรอ?"

ระรินตกใจกับท่าทางแปลกๆของฟ่างที่ดูน่ากลัว

"ไม่รู้... แต่มัน... มันหายไปหมดเลย ความรู้สึกเมื่อตะกี้... มันหายไป..."

ข้าวฟ่างดิ้นรนเข้าหาอ้อมกอดของเพื่อนสาวด้วยสัญชาตญาณแห่งความใคร่ เธอโหยหาความเสียวซ่านนั้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เพื่อความสุขเท่านั้น แต่เพื่ออะไรบางอย่างที่เธอสัมผัสได้เมื่อสักครู่...

พลังพิเศษ..เหนือมนุษย์

แต่ข้าวฟ่างก็ไม่ได้เจอมันอีกในวันนั้น เพราะเธอหมดแรงจนหลับไปในเวลาต่อมา ระรินกอดเธอไว้...แต่งตัวให้เธอ เฝ้ามองและรอจนเธอตื่นขึ้นมา ต่างคนต่างก็ไม่ได้พูดอะไร.. พากันจูงมือเดินออกจากห้องนาฏศิลป์เงียบๆ แต่ในใจมีเสียงมากมายดังกึกก้อง...

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

.....

วันต่อมา... ข้าวฟ่างก็พบว่า...เธอเริ่มมีประจำเดือน เป็นการแสดงความเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริงของร่างกายตามธรรมชาติ ตอนนี้เธอเป็นนางสาวทางกายเต็มตัว แม้ว่าจะยังใช้คำว่าเด็กหญิงบนบัตรนักเรียนก็ตาม...

หรือเหตุการณ์เมื่อวันวานจะเปืดประตูบานแรกที่พาเธอไปสู่อีกโลกหนึ่ง โลกแห่งพลังพิเศษที่มีแต่เธอที่เติบโตผู้ใหญ่แล้วจะผ่านเข้าไแได้...

"โลกแห่งพลังพิเศษ..ยินดีต้อนรับนางสาวฟารีดา"

พลังแห่งอัจฉริะภาพ...!!!

.....