บทที่ 4 ลาก่อนนะ... สุดที่รัก

ในห้องนอนกว้างขวางที่แสนจะเดียวดาย กลิ่นอายของวัยเด็กกำลังจางหายไปแทนที่ด้วยความหรูหราแบบผู้ใหญ่ ข้าวฟ่างในวัยที่เพิ่งเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อเป็น 'นางสาว' นั่งอยู่บนขอบเตียง จ้องมองกระเป๋าเดินทางของระริน... เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดตั้งแต่วัยเยาว์

"ฟ่าง... รินต้องไปจริงๆ นะ พ่อบอกว่าต้องย้ายไปดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศพรุ่งนี้แล้ว"

ระรินพูดด้วยเสียงสั่นเครือพลางก้มหน้าเดินเข้ามาข้าวฟ่างไม่ได้ตอบเป็นคำพูด ความสับสนในใจของเธอพุ่งพล่าน ระหว่างความใจหายที่เพื่อนจะจากไป กับความหวาดกลัวที่แหล่งพลังงานหนึ่งเดียวของเธอในตอนนี้จะหายไป...ก่อนที่เธอจะขึ้นชั้น ม.ปลาย ซึ่งนั่นจะเป็นช่วงที่พ่อเริ่มมอบหมายงานบริหารที่หนักขึ้นให้เธอรับผิดชอบ

"ริน... ก่อนจะไป... ช่วยฟ่างอีกครั้งได้ไหม?"

ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอดูลุ่มลึกอย่างที่เด็กสาววัยเดียวกันไม่ควรจะมี

"ครั้งสุดท้ายนะ... ให้ฟ่างได้จดจำรสชาติของรินไว้..นานแสนนาน..."

.....

ค่ำคืนนั้น การร่วมรักเพื่อสั่งลาเริ่มต้นขึ้นด้วยความอ่อนหวานละมุน แต่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆและยาวนาน เริ่มตั้งแต่บ่ายคล้อยจนถึงค่ำมืด ข้าวฟ่างโถมเข้าหาระรินราวกับคนหิวกระหาย เธอสำรวจทุกอณูบนร่างกายของเพื่อนสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ระรินเองก็ตอบรับด้วยความรักทั้งหมดที่มี เธอปรนเปรอข้าวฟ่างด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เพราะรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้กอดผู้หญิงที่เธอรักสุดหัวใจ...

ในขณะที่ร่างกายกำลังสอดประสานกันไม่หยุดหย่อนนั้นเอง ข้าวฟ่างกลับพบการเปลี่ยนแปลงในตัวเองที่ทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ เธอพบว่าความตื่นเต้นและความเสียวซ่านที่เคยได้รับจากระรินเริ่มอิ่มตัว.. แม้เธอจะพยายามทำแรงแค่ไหน หรือเปลี่ยนท่วงท่าอย่างไร ระดับพลังงานในสมองของเธอก็พุ่งไปไม่ถึงจุดพีคเหมือนครั้งแรก...ในห้องนาฏศิลป์...

ในระหว่างที่ระรินกำลังครวญครางด้วยความรัก ข้าวฟ่างกลับพบว่าตัวเองกำลัง "วิเคราะห์" จังหวะการหายใจและปฏิกิริยาตอบสนองของระรินเหมือนเป็นข้อมูลดิบ เธอเริ่มมองไม่เห็น "เพื่อน" แต่เห็นเพียง "เครื่องมือ" ที่กำลังจะหมดอายุการใช้งาน

ข้าวฟ่างพยายามค้นหาคำว่า 'รัก' ในก้นบึ้งของหัวใจเพื่อตอบแทนความภักดีของระริน แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความโหยหาในพลังพิเศษที่กำลังจะจากไปพร้อมกับตัวระริน

"ริน... ฟ่างขอโทษ..."

เธอกระซิบพลางซบหน้าลงกับหน้าอกเพื่อนสาว ในวินาทีที่ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันเป็นครั้งสุดท้าย

แสงสีทองวาบขึ้นในดวงตาของข้าวฟ่าง แต่มันเป็นสีทองที่หม่นหมองและเต็มไปด้วยความเศร้า เธอได้รับพลังพิเศษเพื่อไปสู้กับโลกธุรกิจในวันพรุ่งนี้... แต่เธอรู้ดีว่าเธอได้สูญเสียความสามารถในการรักใครสักคนด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ไปเสียแล้ว

เมื่อระรินหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ข้าวฟ่างลุกขึ้นมายืนที่หน้าต่าง มองออกไปในความมืด เธอรู้แล้วว่านับจากนี้ไป เธอต้องหาใครสักคนที่จะมาเป็นแหล่งพลังงานใหม่ที่ทรงพลังกว่าเดิม และเธอต้องกลายเป็น "นางสาวฟารีดา" ที่เข้มแข็งและเลือดเย็นกว่าเดิม เพื่อปกป้องทุกอย่างที่เธอมี

...

ข้าวฟ่างนั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานที่บริษัท เธอไม่อนุญาตให้ใครเข้ามารบกวนในเวลานี้ เธออยากพัก.. ห้วงเวลาของความสุขครั้งสุดท้ายของเธอและระรินลอยมาในสมอง และหัวใของเธอ..

.....

ในห้องนอนที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดทับร่างของสองสาวจนกลายเป็นสีน้ำผึ้ง ข้าวฟ่าง ในวัยแรกแย้มที่เพิ่งเปลี่ยนคำนำหน้าเป็น "นางสาว" บรรจงถอดเสื้อนักเรียนของระริน ออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวสล้างที่สั่นระริกตามจังหวะหายใจ ข้าวฟ่างโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากกับเพื่อนสนิทอย่างดุดัน จูบสั่งลานี้เต็มไปด้วยความกระหายและความใจหายที่ปนเปกันจนแยกไม่ออก ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดตอบโต้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร รสสัมผัสที่คุ้นเคยกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อรู้ว่าเวลาของพวกเธอเหลือเพียงไม่กี่ชั่วโมง

มือเรียวของข้าวฟ่างเลื่อนต่ำลง สัมผัสกับความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบา ระรินครางฮือในลำคอพลางแอ่นกายรับสัมผัสจากนิ้วเรียวที่เริ่มรุกรานเข้าไปในจุดอ่อนไหว ข้าวฟ่างขยับจังหวะอย่างช่ำชอง ทุกการสอดใส่คือการตอกย้ำความทรงจำที่หยั่งรากลึก ระรินหลับตาพริ้ม หยาดน้ำตาแห่งความรักและความเศร้าไหลอาบแก้มขณะที่เธอใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดรั้งต้นคอของข้าวฟ่างให้ลงมาซบที่ทรวงอก ความร้อนจากกายสาวสองร่างหลอมรวมกันจนอากาศในห้องดูอึดอัด ข้าวฟ่างไม่ได้เพียงแค่ปรนเปรอเพื่อน แต่เธอกำลังสูบฉีดทุกความรู้สึกสุดท้ายเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังงานในสมอง

"รินจ๋า... แรงอีก... อย่าหยุด..."

ข้าวฟ่างกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ขณะที่เธอเปลี่ยนท่วงท่าให้ระรินขึ้นมาอยู่ด้านบน ระรินใช้ความรักทั้งหมดที่มีปรนเปรอข้าวฟ่างกลับคืนด้วยริมฝีปากและปลายนิ้วที่สั่นเทา จังหวะที่ทั้งคู่สอดประสานกันนั้นดิบเถื่อนและละเอียดอ่อนในคราวเดียวกัน เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความเงียบสงัด ข้าวฟ่างรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่เริ่มแล่นพล่านจากจุดสัมผัสลามไปถึงแกนสมอง พลังงานสีทองเริ่มหมุนวนอยู่ในดวงตาที่พร่ามัว เธอเห็นภาพความทรงจำตั้งแต่เด็กจนโตไหลย้อนกลับมาเหมือนแผ่นฟิล์มที่กำลังถูกเผาไหม้

ในช่วงนาทีสุดท้ายก่อนที่พายุอารมณ์จะพัดพาไปถึงฝั่ง ข้าวฟ่างเกร็งกระตุกร่างอย่างรุนแรง จิกเล็บลงบนแผ่นหลังของระรินจนห้อเลือด ระรินเองก็กรีดร้องออกมาเบาๆ ขณะที่ความสุขสมทะลักทลายออกมาจนเปียกโชกไปทั้งเตียง แสงสีทองเจิดจ้าปะทุออกจากดวงตาของข้าวฟ่างจนสว่างไปทั่วห้อง มันคือความสุขสุดยอดที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะรับไหว พลังอัจฉริยะตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัดเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับหัวใจที่ค่อยๆ เย็นเยียบลง ข้าวฟ่างนอนหอบหายใจมองเพดาน รู้ดีว่ารสสัมผัสที่รัญจวนใจนี้จะถูกฝังกลบไปพร้อมกับการจากลา เพื่อกำเนิดใหม่เป็น นางสาว...ฟารีดา สาวอัจฉริยะผู้ไร้หัวใจในโลกแห่งความเป็นจริง

.....

ท่ามกลางความเงียบงันหลังพายุอารมณ์สงบลง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งเบาๆ และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาบนเตียงที่ยับย่น ข้าวฟ่างนอนมองเพดานด้วยดวงตาที่กลับเป็นสีน้ำตาลปกติ ทว่าในหัวของเธอกลับแจ่มชัดด้วยแผนการใช้ชีวิตในเวลาข้างหน้า พลังที่ได้รับจากระรินเมื่อสักครู่ช่างมหาศาล แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอรู้สึกเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก

ระรินค่อยๆ ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอหันกลับมามองเพื่อนรักที่นอนนิ่งอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงแล้วลูบผมยาวสลวยของข้าวฟ่างอย่างทะนุถนอมเป็นครั้งสุดท้าย

"ฟ่าง..."

ระรินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เข้มแข็งที่สุด

"รินต้องไปแล้วนะ"

ข้าวฟ่างตะแคงกายมามอง พลางคว้ามือของระรินมาแนบแก้ม

"รินจะลืมฟ่างมั้ย... ลืมเรื่อง... ของเรา"

ระรินยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับแฝงไปด้วยความร้าวราน

"รินลืมไม่ได้หรอกฟ่าง... ต่อให้รินต้องตายไปกลับมาเกิดใหม่ รินก็จะเก็บความทรงจำที่นี่ไว้เป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณริน ขอบคุณนะที่ให้รินเป็นเสี้ยวหนึ่งในชีวิตฟ่าง"

ข้าวฟ่างชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำนั้น... เสี้ยวหนึ่งในชีวิต... ระรินรู้ดีมาตลอดว่าเธอไม่ได้รักระรินจริงๆเลย แต่ระรินก็ยังเต็มใจที่จะให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่เธอ

"ฟ่างขอโทษที่ฟ่างรักรินได้ไม่เท่าที่รินรักฟ่าง"

ข้าวฟ่างเอ่ยออกมาจากความสัตย์จริงที่เจ็บปวดที่สุด

"ไม่เป็นไรเลยฟ่าง..."

ระรินก้มลงจูบหน้าผากข้าวฟ่างอย่างแผ่วเบา... แค่ได้รู้ว่าในวันหนึ่งฟ่างจะขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ พลังพิเศษที่ฟ่างใช้... มันเริ่มมาจากหัวใจของริน แค่นั้นรินก็สุขใจที่สุดแล้ว"

รินลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กแล้วเดินไปที่ประตู ก่อนจะเปิดออก เธอหันกลับมามองข้าวฟ่างเป็นครั้งสุดท้ายด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"ลาก่อนนะ... สุดที่รักของริน..."

เสียงประตูที่ปิดลงเบาๆ กระทบความรู้สึกของข้าวฟ่างอย่างรุนแรง เธอซุกหน้าลงกับหมอนที่ยังมีกลิ่นกายของระรินหลงเหลืออยู่ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลซึมลงบนเนื้อผ้า ข้าวฟ่างรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุดที่ต้องเสียเพื่อนเพียงคนเดียวไป แต่ในความเจ็บปวดนั้น เธอก็ยังมีความสุขแอบแฝงอยู่... สุขที่อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตมนุษย์ที่จะต้องกร้าวแกร่งต่อไปอย่างเธอ... ก็เคยถูกรักด้วยความบริสุทธิ์ใจถึงเพียงนี้

คืนนั้น ข้าวฟ่างหลับไปพร้อมกับพลังที่เต็มเปี่ยมและหัวใจที่ถูกปิดตายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อรอวันที่จะเติบโตเป็น 'ฟารีดา' อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต

.....