บทที่ 9 ดวงตาสวรรค์

คืนต่อมา ณ โกดังร้างริมแม่น้ำที่ถูกดัดแปลงเป็นเซฟเฮ้าส์ของเรน รุ่นพี่สารเลวสองคนถูกมัดอยู่บนเก้าอี้เหล็ก สภาพใบหน้าบวมช้ำจากการโดนจัดการโดยลูกน้องของเรน ข้าวฟ่างยืนอยู่กลางแสงไฟสลัว ดวงตาสีทองของเธอวาวโรจน์ด้วยพลังมืดที่ได้รับมาใหม่ เธอไม่ได้มองพวกเขาเป็นคน แต่มองเป็นเพียงหนูสกปรกที่ต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกมันทำลงไป

"อยากลองโดนกระทำบ้างไหมคะรุ่นพี่..."

ข้าวฟ่างกระซิบพลางพยักหน้าให้เรน

เรนยิ้มอย่างกระหาย เธอเดินเข้าไปหารุ่นพี่คนแรกที่กำลังสั่นงันงก เธอไม่ได้ใช้มีดหรือปืน แต่ใช้การดูดกลืนพลังชีวิตผ่านกามารมณ์ที่บิดเบี้ยว เรนจัดการพันธนาการรุ่นพี่คนแรกไว้กับแท่นเหล็ก ก่อนจะสั่งการให้ผู้หญิงในองค์กรของเธอที่ได้รับพลังพิเศษจากข้าวฟ่างมา ก้าวขึ้นไปขย่มร่างของรุ่นพี่ทั้งสองอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จังหวะที่พวกเธอขยับกายไม่ได้เพื่อมอบความสุข แต่เพื่อสร้างช่องว่างในจิตวิญญาณเพื่อสูบเอาพลังงานชีวิตออกมา

ในขณะเดียวกัน... สตรีทั้งสองในองค์กรที่สวมหน้ากากสีดำโน้มตัวลงไปหาหน้าของรุ่นพี่ที่ถูกมัดอยู่ เธอประกบปากจูบเขาอย่างดุดัน ลิ้นของเธอทำหน้าที่เหมือนท่อที่ดูดเอาความทรงจำ สติปัญญา และความนึกคิดออกมาจากลำคอของเขาอย่างตะกรุมตะกราม

[ Siphoning Process: Life Energy Transferring ]

เสียงกรีดร้องที่ไร้เสียงดังขึ้นในลำคอของรุ่นพี่ทั้งสอง ดวงตาของพวกเขาเหลือกค้าง แสงแห่งปัญญาในแววตาค่อยๆ มอดดับลง ข้าวฟ่างยืนมองภาพนั้นด้วยความสะใจอย่างประหลาด เธอเห็นเส้นแสงแห่งพลังงานสีเทาหม่นไหลออกจากร่างของพวกเขาไปสู่สตรีทั้งสองคน แล้วร่างกายพวกนั้นก็เริ่มซูบซีด ผิวหนังเหี่ยวแห้งลงราวกับคนแก่ในชั่วพริบตา

"พอแล้ว... เหลือไว้ให้มันมีลมหายใจพอ"

ข้าวฟ่างสั่งเมื่อเห็นว่าระดับพลังชีวิตของพวกเขาลดลงจนเหลือเพียง 1%

สตรีทั้งสองผละออกอย่างช้าๆ เช็ดริมฝีปากที่เปื้อนคราบน้ำลายและเหงื่อ เธอหันมามองข้าวฟ่างด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานที่เพิ่งสูบมา

"เรียบร้อย... ตอนนี้พวกมันก็ไม่ต่างจากผัก สติปัญญาหายเกลี้ยง เหลือแค่สัญชาตญาณการหายใจไปวันๆ เท่านั้น"

รุ่นพี่ทั้งสองคอพับคออ่อน น้ำลายไหลยืด ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย พวกเขาไม่ได้ตาย... แต่ตัวตน และจิตวิญญณของพวกเขาถูกลบหายไปตลอดกาล กลายเป็นคนปัญญาอ่อนที่ต้องอยู่อย่างทรมานในโลกที่พวกเขาจะไม่มีวันไม่เข้าใจอีกต่อไป

ข้าวฟ่างเดินเข้าไปตบแก้มรุ่นพี่ทั้งสองคนเบาๆ

"ขอบคุณสำหรับ 'บทเรียน' นะคะ... จากนี้ไปชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกคุณ คือของขวัญจากฉัน"

.....

เมื่อข้าวฟ่างเริ่มเข้าใจว่าพลังพิเศษไม่ได้มาจากแค่ความเก่งกาจหรือความดิบเถื่อน แต่อาจมาจากความพิเศษของจิตวิญญาณก็เป็นไปได้ เธอจึงเริ่มมองหาบุคคลที่มีประสาทสัมผัสแตกต่างจากคนทั่วไป จนกระทั่งเธอได้พบกับดารา นักศึกษาคณะวิจิตรศิลป์ซึ่งผู้พิการทางสายตา...

ดาราเป็นหญิงสาวที่เงียบขรึมแต่มีเสน่ห์ลึกลับ ใบหน้าที่เรียวงามคมเข้มใต้แว่นสีดำชวนมอง เธอมีพรสวรรค์ในการปั้นดินเผาที่ดูมีชีวิตชีวาจนน่าทึ่ง ข้าวฟ่างสนใจในตัวดาราเพราะอยากรู้ว่า คนที่มองไม่เห็นโลกเลยแต่สามารถสร้างผลงานระดับนั่นได้ จะส่งต่อพลังงานแบบไหนผ่านสัมพันธ์สวาทกับเธอ

ข้าวฟ่างนัดดารามาที่สตูดิโอส่วนตัวในคฤหาสน์ของเธอ โดยอ้างว่าอยากให้ช่วยสอนงานปั้น แต่ความตั้งใจจริงคือการสำรวจความพิเศษในโลกของดารา ข้าวฟ่างยอมปิดตาตัวเองลงด้วยผ้าสีดำ เพื่อลดทอนการมองเห็นและเปิดรับประสาทสัมผัสอื่นตามแบบดารา

"คุณข้าวฟ่างคะ... ในโลกของฉัน เราไม่ได้มองเห็นด้วยตา แต่เรามองเห็นด้วยอุณหภูมิ แรงสั่นสะเทือน และผิวสัมผัส"

ดารากระซิบพลางใช้ปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มลูบไล้ไปตามโครงหน้าของข้าวฟ่าง

"สวยเหลือเกิน สวยจริงๆ"

ดาราเอ่ยรำพึงรำพันไม่ขาดปาก เมื่อได้ลูบไล้ใบหน้าที่งดงามของข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างจับมือเรียวงามนั้นมาสัมผัสที่หน้าอกเธอ ดาราถึงกับผงะไปทันที มือเธอสั่นระริก หน้าอกสมส่วนความหยุ่นตึงพอดี ขนาดก็งดงาม ดารารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ทั้งไหลเวียน และสงบนิ่ง อยู่กลางทรวงอกนั้น

"อยากสัมผัสมากกว่านี้มั้ย ดารา..."

เธอพยักหน้าเบาๆ แก้มระเรื่อแดงขึ้นใต้แว่นตาสีดำ

การร่วมรักกับดาราในครั้งนี้ เริ่มต้นอย่างแช่มช้าแผ่วเบา จากสัมผัสทางหน้าอกเปลือยเปล่าที่ข้าวฟ่างแอ่นให้ดาราบีบคลำ สองเม็ดชมพูอมแดงบนปลายเต้าอวบอิ่มถูกดาราบีบบี้เบาๆ เคล้าคลึงด้วยสองปลายนิ้วมือ ดาราอดทไม่ไกว กระซิบบอกข้าวฟ่างเสียวแผ่วเบา เหมือนจะเอียงอาย

"ขอฉันชิมมันหน่อยได้มั่ยคะ..."

"ด้วยความยินดี"

หน้าของดาราซุกลงที่เนินหน้าอก จูบเคล้าเคลียสูดดมกลิ่นหอม แก้มเธอแนบเต้าอวบอิ่ม เหมือนพยายามรับรสสัมผัสของเต้างามให้เต็มที่ จวบจนเธออ้าปากอมดูดที่หัวนมของข้าวฟ่าง เธอถึงกับตะลึงงันทันที...

"โอวววว... นี่มันอะไรกัน "

ดาราสัมผัสถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวข้าวฟ่างได้ เธอเห็นแสงสีทองสุกสว่าง เป็นพลังที่เธอพร้อมยอมพลีกายให้เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพลังนั้น

ดารายิ้มกว้าง..บอกข้าวฟ่างให้เตรียมพร้อมรับพลังงานที่เธอยินดีและเต็มใจจะมอบให้ ดาราลุกขึ้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออก ร่างสูงระหงผิวงามละเอียดยืนเปลือยต่อหน้าข้าวฟ่างราวกับรูปปั้น เธอดึงข้าวฟ่างเข้ามาซุกกอดแนบแน่น

บทรักเริ่มขึ้นโดยที่ข้าวฟ่างยังผูกปิดดวงตาเอาไว้ บรรยากาศดูแผ่วเบา... ทว่าหนักหน่วงในแง่ของอารมณ์ เมื่อข้าวฟ่างมองไม่เห็น เธอจึงรับรู้ถึงทุกลมหายใจ ทุกกลิ่นกาย ทุกรอยสัมผัสของดาราได้ชัดเจนกว่าปกติเป็นทวีคูณ ดาราใช้มือที่ช่ำชองจากการปั้นงาน สำรวจร่างกายของข้าวฟ่างเหมือนกำลังขึ้นรูปดินเหนียวที่ล้ำค่า

ดาราไม่ได้รุกรานด้วยความรุนแรง แต่เธอใช้การเต้นของชีพจรเป็นตัวนำทาง เธอสอดแทรกนิ้วและริมฝีปากในจุดที่ข้าวฟ่างไม่เคยคิดว่ามันจะไวต่อความรู้สึกได้ขนาดนี้ ทุกครั้งที่ดาราสัมผัส... ข้าวฟ่างรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในความมืดมิด

"กรี๊ดดด!!!..."

ข้าวฟ่างร้องออกมาสุดเสียงเมื่อดาราค้นพบจุดกระตุ้นลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด สัมผัสของผู้พิการนั้นละเอียดอ่อนจนสามารถดึงเอาความเสียวซ่านที่ข้าวฟ่างไม่เคยเข้าถึงออกมาได้ทั้งหมด

[ NEW POWER UNLOCKED: 'Hyper-Spatial Perception' (380%) ]

ในวินาทีที่ถึงจุดสุดยอด ข้าวฟ่างไม่ได้เห็นแสงสีทองเหมือนทุกครั้ง แต่เธอมองเห็นโครงสร้างของอะตอมรอบตัว เห็นการสั่นสะเทือนของโมเลกุลอากาศ และเห็นแผนผังของตึกทั้งตึกได้โดยไม่ต้องลืมตา เธอได้รับพลังในการรับรู้รอบทิศทาง 360 องศา และความสามารถในการอ่านภาษากายของคนอื่นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แม้คนคนนั้นจะซ่อนสีหน้าไว้ก็ตาม

.....

ในโลกของคนที่มีประสาทสัมผัสพิเศษอย่างดารา พลังที่เธอแสดงออกมาในตอนแรกเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น ความจริงแล้วดารายังมีความสามารถในการจูนคลื่นสมอง ผ่านการสัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อ ซึ่งจะทำให้คนสองคนเห็นนิมิตเดียวกันได้ในสภาวะที่ถึงจุดสุดยอด

สตูดิโอเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำ ข้าวฟ่างหันกลับมาหาดาราอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้ต้องการเป็นฝ่ายรับ เธอต้องการรุก รุกเข้าไปขุดรากถอนโคนพลังที่ซ่อนอยู่ ดารายิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน เธอคว้าข้อมือข้าวฟ่างแล้วลากขึ้นไปบนจุดซ่อนเร้นของเธอ ที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อนๆ

"คุณฟ่างอยากเห็น... ในสิ่งที่ฉันเห็นไหมคะ?"

ดารากระซิบพลางเริ่มปลุกจินตนาการของข้าวฟ่างขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดาราใช้กลิ่นหอมชนิดพิเศษที่เธอสกัดเองที่อบร่ำในซอกหลืบเป็นประจำ เล้าโลมบดถูบนผิวกายของข้าวฟ่าง สัมผัสที่ลื่นไหล หอมกรุ่น และอุ่นร้อนจากเนินเนื้อของดาราทำให้ประสาทรับรู้ของข้าวฟ่างตื่นตัวจนถึงขีดสุด

บทรักเริ่มต้นด้วยความพลิ้วไหวราวกับการร่ายรำในโลกมืด ดาราใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นวาดน้ำลายไปตามร่างกายของข้าวฟ่างอย่างพิถีพิถัน เธอไม่ได้จู่โจมจุดยุทธศาสตร์ในทันที แต่ค่อยๆ สร้างกระแสไฟฟ้าสถิตสะสมไปทั่วผิวหนัง ข้าวฟ่างครางกระเส่า ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อดาราโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผาก พร้อมกับสอดแทรกนิ้วเรียวเข้าสู่กึ่งกลางความสาวอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น

จากที่ตั้งใจมารุก... กลายเป็นตั้งรับเต็มตัวอีกครั้ง

[ Synchronization Initiated: Merging Visual Fields ]

ในนาทีที่ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ข้าวฟ่างถูกดาราลดตัวลงใช้ริมฝีปากประกบปากทางสวรรค์ของเธอแล้วเริ่มดูดเลียติ่งเนื้อและร่องรูอย่างรุนแรง ความสุขเสียวจากเรียวลิ้นของดาราระเบิดตูมทันที..

เธอมองเห็นทุกสิ่งอย่างในความมืด เธอปิดตาลงเพื่อรับสัมผัสรักของดารา แต่ทว่า... เธอเห็นคลื่นพลังงานสีทองและสีน้ำเงินที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของดาราและตัวเธอเอง มันหมุนวนเป็นเกลียวสว่านหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางของดาราไม่ได้เป็นเพียงเสียง แต่มันกลายเป็นภาพกราฟิกของคลื่นเสียงที่สวยงามระยิบระยับ

"มันคืออะไร... ฉันเห็น... ฉันเห็นทุกอย่าง!"

ข้าวฟ่างกรีดร้องออกมาเมื่อดาราเร่งจังหวะลิ้นเร็วรัวอย่างเร้าอารมณ์ ในวินาทีที่ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน ข้าวฟ่างเห็นนิมิตประหลาด เป็นภาพอนาคตของบริษัทและศัตรูที่กำลังวางแผนร้าย ภาพเหล่านั้นแจ่มชัดราวกับดูภาพยนตร์ระดับ super HD อยู่ในหัว

[ NEW POWER UNLOCKED: 'Pre-Cognitive Vision' (450%) ]

พลังที่ดารามอบให้คือการเห็นอนาคตระยะสั้น ผ่านการกระตุ้นประสาทสัมผัสที่รุนแรง ข้าวฟ่างนอนหอบหายใจอยู่บนอกของดารา ดวงตาของเธอยังคงสั่นระริกด้วยภาพนิมิตที่เพิ่งจางหายไป เธอรู้แล้วว่าดาราคือ "กุญแจ" ที่จะทำให้เธออยู่เหนือเวลาและเหตุการณ์ทั้งปวง

.....