บทที่1 ก่อนจะเป็น...นางสาว

เด็กสาววัยสิบสี่ 'ฟารีดา' เริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอมี "อาวุธ" ที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี นั่นคือใบหน้าที่เป็นลูกครึ่งเอเชียกลางของเธอที่ฟ้ารังสรรค์มาให้อย่างลงตัว ดวงตาของเธอเรียวยาวแบบสาวตะวันออก แต่กลับมีประกายสีน้ำตาลลุ่มลึกและขนตาหนางอนแบบชาวตาตาร์หรืออุซเบก ผิวของเธอขาวจัดจนเกือบโปร่งแสง ตัดกับริมฝีปากอิ่มที่เคยถูกเพื่อนขโมยจูบหลายครั้ง ชื่อเล่นของเธอในโรงเรียน... เพื่อนๆเรียกเธอว่า 'ข้าวฟ่าง' ชื่อเล่นที่ฟังสบายหูและทำให้เธอดูกลมกลืนไปกับดินแดนรอยยิ้มแห่งนี้

เย็นวันนั้น ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่นอกและเอกสารสัญญา พ่อของเธอจ้องมองลูกสาวผ่านกรอบแว่นด้วยสายตาที่แปลกใจ

"ฟารีดา... นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นขายของนะ ถ้าลูกจะอยู่ต่อ ลูกต้องบริหารจัดการคนที่มีอายุคราวพ่อ คราวอา คราวปู่ ของลูกหลายสิบชีวิต แล้วยังมีลูกน้องลูกจ้างอีกเป็นร้อยเชียวนะ"

เด็กสาวในชุดนักเรียนคอซองยืนนิ่ง มือเรียวสวยประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม แต่ปลายนิ้วกลับเคาะเบาๆ เป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด

"ข้าวฟ่างไม่ได้จะเล่นขายของค่ะคุณพ่อ"

เธอเปลี่ยนมาแทนตัวด้วยชื่อเล่นไทยๆ เพื่อย้ำเตือนว่าเธอผูกพันกับที่นี่เพียงใด

"ในโรงเรียน... มีคนรักและคอยช่วยเหลือข้าวฟ่างเยอะแยะมากมาย และในบริษัทนี้... ข้าวฟ่างก็จะทำให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน"

รอยยิ้มที่มุมปากของเธอในตอนนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กหญิงที่ไร้เดียงสา แต่มันคือรอยยิ้มของ 'ฟารีดา' ผู้ที่มีแต่คนรักและคอยช่วยเหลือ เธอรู้ดีว่าภายใต้ความอ่อนน้อมแบบไทยที่เธอซึมซับมา มันคือความแข็งกร้าวและความหยิ่งทนงของสายเลือดชาวชาวเอเชียกลางที่ไหลเวียนอยู่ในกาย

เมื่อพ่อแม่เดินทางกลับไปยังแผ่นดินเกิด ทิ้งบริษัทขนาดใหญ่ไว้ให้ และอำนาจการสั่งการสูงสุด ข้าวฟ่างในวัยสิบสี่ก็นั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ของพ่อ เธอหลับตาลง คิดถึงอำนาจที่มีอยู่ในห้องนั้น...

นี่คือจุดเริ่มต้นของนางพญาที่ซ่อนอยู่ในร่างลูกแมว เด็กสาวที่ยังใช้คำนำหน้าว่า...เด็กหญิง

.....

ภายใต้เครื่องแบบชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตาและความเงียบเชียบของห้องสมุดหลังเลิกเรียน 'ข้าวฟ่าง' หรือ 'ฟารีดา' รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย เอกสารงบประมาณของบริษัทที่ซ่อนอยู่ในสมุดจดวิชาเรขาคณิตทำให้เธอมึนงง ความรับผิดชอบที่หนักอึ้งในวัยที่ควรจะได้วิ่งเล่นทำเอาดวงตาคู่สวยนั้นเริ่มคลอด้วยหยาดน้ำตา

"เครียดอีกแล้วเหรอฟ่าง..."

เสียงกระซิบแผ่วเบาจาก..ระริน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ว่าข้าวฟ่างต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง

ระริน..เรียนกับข้าวฟ่างมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล เป็นคนที่ข้าวฟ่างไว้ใจที่สุด เธอเล่าทุกเรื่องให้ระรินฟัง เคยคิดอะไรไม่ดี เคยแอบแกล้งใคร มีแต่ระริน..ที่รู้ แม้กระทั่งความเป็นสาวครั้งแรกของเธอ

.....

ในวันนั้นข้าวฟ่างตื่นนอนขึ้นมาด้วยอาการปวดหน่วงๆที่ท้องน้อย มันไม่ได้ปวดมากมายเหมือนอาหารเป็นพิษ หรือแสบท้องเหมือนโรคกระเพาะ แต่มันหงุดหงิดรำคาญใจเพราะไม่รู้จะแก้ไขอย่างไรมากกว่า เธอโทรหาระริน..เพื่อนที่เธอคิดว่าน่าจะช่วยเธอได้

"ฉันปวดท้องว่ะแก..ทำไงดี"

"ปวดยังไง ปวดแสบๆ ปวดหนักๆ ปวดแบบเต้นตุบๆ หรือปวดหน่วงๆลึกๆ"

ระรินสาธยายอาการปวดท้องทั้งหลายให้เพื่อนเลือกช้อยส์คำตอบ

"เออๆๆ..แบบหลังสุดนี่แหละ มันไม่รุนแรง แต่หน่วงๆลึกๆ"

ข้าวฟ่างพูดโทรศัพท์ไปพลางกุมหน้าท้อง ค่อยๆคลำดู กดนิดกดหน่อย แล้วก็ยืนยันคำเดิม ระรินส่งเสียงหัวเราะร่า... ตอบมาว่า

"ยินดีด้วยนะค้าาา..คุณกำลังะเป็นสาวแล้ว.. พร้อมจะมีลูกในอีกไม่นานนี้แล้วจ้า..."

นั่นคือ..ระริน..เพื่อนสนิทที่สุดของ..ข้าวฟ่าง

.....

ระรินขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากแป้งเด็ก และกลิ่นตัวหอมๆจากเพื่อนสาวทำให้อาการเครียดของข้าวฟ่างทุเลาลงอย่างประหลาด ในห้องชมรมดนตรีที่ไร้ผู้คน แสงแดดสีส้มยามเย็นที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา ทำให้ใบหน้าลูกครึ่งเอเชียกลางของข้าวฟ่างดูงดงามและเปราะบางเหลือเกิน

"มันหนักเกินไป... ฟ่างไม่รู้จะทำยังไงแล้วล่ะริน"

"งั้นก็ยังไม่ต้องคิดอะไร... ตอนนี้ให้รินดูแลฟ่างนะ"

สัมผัสแรกคือปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามพวงแก้มขาวจัด แล้วริมฝีปากนุ่มของเพื่อนสาวก็ทาบทับลงมาที่ริมฝีปากแดงฉ่ำของเธอ มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนในตอนแรก แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความปลอบประโลม ข้าวฟ่างเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ลมหายใจสะดุดกึก แต่รสสัมผัสที่หอมหวานและแปลกใหม่กลับทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้าของเธอกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง ตามด้วยลิ้นของระรินที่ควานเขี่ยเข้าหาลิ้นของเธอ...

ระรินค่อยๆ ดันร่างของข้าวฟ่างให้นอนราบลงบนโซฟาเก่าของห้องชมรม ความเงียบของโรงเรียนหญิงล้วนในยามเย็นกลายเป็นฉากหลังที่เพิ่มความตื่นเต้น ข้าวฟ่างรู้สึกถึงความเย็นของอากาศที่สัมผัสผิวหน้าท้องเมื่อชายเสื้อนักเรียนถูกเลิกขึ้น

"ริน... จะทำอะไร"

เสียงของเธอสั่นพร่า

"รินทำให้ฟ่างลืมทุกอย่างไงคะ... แค่ช่วงเวลานี้ก็ยังดี ฟ่างเชื่อใจรินนะ"

ระรินคุกเข่าลงเบื้องหน้าเพื่อนรัก สายตาที่มองสบกันในวินาทีนั้นทำให้ข้าวฟ่างรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว เมื่อใบหน้าของเพื่อนสาวโน้มลงไปสัมผัสกับจุดที่อ่อนไหวที่สุด ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปทั่วร่าง รอยจูบและการปรนเปรอด้วยปลายลิ้นที่ละเมียดละไมทำให้ข้าวฟ่างเผลอจิกมือลงบนหมอนพิงหลังแน่น

ในนาทีนั้นเอง...โลกของธุรกิจ เอกสารที่น่าเบื่อ และความโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังใหญ่ถูกลบเลือนไปจนสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นและความซ่านสยิวที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ข้าวฟ่างหลับตาลงปล่อยให้ "ฟารีดา" ผู้แข็งกร้าวพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันแสนอ่อนโยน...

นี่คือครั้งแรกที่เธอได้รู้ว่า การเป็นผู้บริหารองค์กรขนาดใหญ่นั้น มันไม่หอมหวานเอาเสียเลย หากเปรียบกับความหอมของกลิ่นกายเพื่อนสาวของเธอคนนี้ ระริน... ความหอมที่มากับความใคร่ ความโหยหาในส่วนลึกของหัวใจ...

.....

ข้าวฟ่างของระริน... ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับปลายลิ้น และนิ้วเรียวของเพื่อนเธอ นิ้วที่ล้วงลึกในร่องรู ครูดเขี่ยไปทั่วถ้ำสวาท ยามที่ระรินดึงนิ้วเข้าออกสัมผัสที่กระทบจุดจีที่เธอเคยอ่านเจอในอินเตอร์เน็ตมันเสียวซ่านอย่างนี้นี่เอง แล้วลิ้นนุ่มๆนั่นเล่า...ตอนที่ระรินรัวละเลงตรงปลายยอดปุ่มเสียว ข้าวฟ่างถึงกับเกร็งจนต้องขมิบทั้งรูก้น ทั้งร่องเสียว นิ้วของระรินโดนดูดติดหนึบในร่องรูนั้นแน่นจนระรินต้องกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

"ฟ่างเสียวมากเลยใช่มั้ย.."

ข้าวฟ่างทำได้เพียงพยักหน้า เพราะตอนนั้นเธอพูดอะไรไม่ออกแล้ว เธอกลั้นใจเม้มปากแน่นด้วยความเสียวจนใจจะขาด

"ริน..รินจ๋า..ฟ่างใจจะขาด..."

ข้าวฟ่างร้องวิงวอน เธอรู้สึกใจหวิวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ปวดท้องเบาอย่างมากจนต้องกลั้นเอาไว้ เธอละล่ำละลักรีบบอกให้ระรินหยุดลิ้น เธออายถ้าฉี่เธอออกมาเปรอะเปื้อนระริน..

"ริน..ริน..ฟ่างฉี่จะแตก หยุดก่อน..ฟ่างอาย.."

"ไม่ใช่ฉี่หรอกฟ่าง... ปล่อยมันออกมาเลย ไม่ต้องอายรินนะ เดี๋ยวรินช่วยเอง.."

ระรินบอกข้าวฟ่างให้ปลดปล่อยมันออกมา ไม่จำเป็นต้องกลั้นไว้ น้ำที่ข้าวฟ่างจะปล่อยออกมาคือน้ำแห่งความสุข ที่ระรินช่วยข้าวฟ่างทำในวันนี้คือเพื่อให้เธอถึงจุดสุดยอดนี้นี่แหละ ระรินบอกต่ออีกว่า

"รินจะช่วยดูดมันออกมาเร็วๆนะ"

แล้วเธอก็ถอนนิ้วออก ประกบริมฝีปากที่ร่องทางสวรรค์ เม้มปลายติ่งแล้วดูดเบาๆ สลับกับลิ้นเรียวอ่อนที่วนรอบปลายติ่งลงมาหาร่องรู แล้วระรินก็เกร็งลิ้นแหย่เข้าร่องรู สะบัดรัวจนข้าวฟ่างก้นลอยตามแรงเสียวที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ระรินรับรู้ถึงวินาทีสำคัญที่กำลังจะมาถึงของข้าวฟ่าง เธอห่อปากประกบลงที่ติ่งสวาทที่แข็งเป็นไตแล้วดูดแรงๆจนข้าวฟ่างกรีดร้องด้วยความเสียวที่สุดในชีวิต...

"แตกๆ..แตกแล้ว..รินจ๋า..ฟ่างแตกแล้ว.."

ข้าวฟ่างฉี่ออกมาเต็มปากระริน เพราะสุดจะกลั้นเอาไว้ได้แล้ว หน้าท้องเธอเกร็งเป็นลอน หายใจหอบเป็นช่วงๆ สองมือขยุ้มผมระรินกดหัวเธอลงให้หน้าและปากแนบแน่นกับร่องรูสวาท รูสวาทเธอบีบตัวแน่นหลั่งน้ำรักที่คิดว่าเป็นฉี่ออกมาอย่างทะลักล้น ใบหน้าระรินเปียกแฉะไม่ต่างกับร่องรูของข้าวฟ่าง

"รู้สึกดีมั้ยจ๊ะฟ่าง.."

ระรินถอนริมฝีปากขึ้นไปจูบแก้มข้าวฟ่าง กระซิบเบาๆอีกครั้ง

"อยากหายเครียดแบบนี้อีก เรียกรินได้เสมอนะ"

ข้าวฟ่างตอนนั้นหูอื้อตาลายไปหมดแล้ว เธอพยักหน้าแล้วสวมกอดเพื่อนสาวด้วยความเขินอาย ตอนนั้นเธอรู้แล้วว่าที่แตกออกมานั้นไม่ใช่ฉี่จริงๆ..

...