ตอนที่ 13

“อ้าวเลขาเจนี้คุณไปทำอะไรมายังไม่ไปข้างนอกกับท่านรองอีกเหรอ” คุณธีรัชที่กำลังทำงานอยู่บังเอิญมาเจอเจย่าเดินหอบเอกสารออกมาจากห้องก๊อบปี้ เขาก็ถามเธอด้วยความสงสัย หญิงสาวจึงหยุดคุย

“ก็ท่านรองบอกให้ฉันรีบไปก๊อบเอกสารไปให้เขาที่ห้องประชุมนี่ค่ะ” หญิงสาวเริ่มเอะใจให้กับสีหน้าของคุณเลขา

“ประชุมอะไรกันครับ เราไม่ได้จะประชุมกันพรุ่งนี้เหรอ คุณเลขาเจ” เจย่าตระหนักได้ในทันทีว่าเธอโดนท่านรองตัวแสบแกล้งให้แล้ว “รีบเอาเอกสารไปเก็บก่อน แล้วลงไปหาท่านรองข้างล่างนะครับ” เจย่ารีบเอาเอกสารกองนั้นขึ้นไปไว้ที่โต๊ะทำงานของตัวเองโดยมีคุณธีรัชเดินตามมาช่วย

“ผมว่าเลขาเจไปห้องน้ำส่องกระจกก่อนแล้วค่อยลงไปนะ เร็วๆ เลย เดี๋ยวตรงนี้ผมดูให้” คุณธีรัชรีบมาแย่งจัดการกับกองเอกสารให้เธอ เจย่าในตอนนี้ก็กำลังลนลานสับสนเธอวิ่งพรวดไปที่ห้องน้ำก่อนจะเข้าใจ เพราะตอนนี้หัวของเธอฟูมากอาจเป็นเพราะตอนที่เธอมัวแต่นั่งเข้าเล่มเอกสารจนหัวหมุน

“โอ้ยไอ้ท่านรองคิน มาวันแลกก็เล่นฉันเลยนะ!” เธอบ่นไปพร้อมกับรวบผมขึ้นเก็บไว้ไม่ให้ลงมาเกะกะอีก เวลานั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนจ้องเธออยู่เพราะแอบได้ยินเธอพูดถึงท่านรองประธานเมื่อกี้

“นี่เธอพนักงานใหม่เหรอ เมื่อกี้พูดถึงท่านรองของฉันว่ายังไงหะ!” เจย่ารีบหันไปจ้องเสียงทักเห็นหญิงสาวคนหนึ่งวัยไล่เลี่ยกันยืนเท้าเอวจ้องหน้าเธออยู่ สองสาวจ้องกันไปครู่ใหญ่ด้วยความสงสัยคุ้นเคย ก่อนอุทานชื่อของอีกคนขึ้นเสียงดัง

“วาเนีย”

“เจย่า” ทั้งคู่ดูตกใจเป็นอย่างมาก

“นี่ไม่ได้เจอกันตั้งนานฉันเกือบจำแกไม่ได้แนะ สวยขึ้นเยอะเลย” วาเนียมองเพื่อนอย่างสำรวจและชื่นชม

“แกก็สวยไม่เปลี่ยนเลยนะ” เจย่าบอกกลับ เพราะเธอและวาเนียเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันสมัยมัธยม

“ว่าแต่แกมาทำอะไรที่นี่อะ” คนฟังชะงักให้คำถามทันที

“เฮ้ย ฉันต้องรีบไปก่อนนะแล้วค่อยคุยกัน” เจย่ารีบหยิบกระเป๋าสะพายของเธอพุ่งตัวออกจากห้องน้ำแล้วลงลิฟท์ไปในทันที เมื่อมาถึงโรงจอดรถ ก็เห็นว่าเขาคนที่แกล้งเธอกำลังยืนยิ้มพิงรถรออยู่

“ทำไมถึงช้าอย่างนี้หะเลขาเจริยา ไปสาย เดี๋ยวลูกค้าก็ไม่พอใจเอาหรอก” เขาว่าพลันเดินไปขึ้นรถ

“ก็ไม่ใช่เพราะท่านรองใช้ฉันไปทำอะไรที่มันยังไม่สำคัญอยู่หรอกเหรอคะ ยังจะมีหน้ามาโทษฉันอีก” เธอขึ้นรถตามพร้อมไม่ลืมต่อว่าเขากลับ อนาคินชะงักให้กับความปีกกล้าขาแข็งของเธอ

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเยอะนี่”

“จะอะไรก็ช่าง รีบไปสิคะ เดี๋ยวก็ผิดนัดเอาหรอก!” เธอบอกแกมสั่งมือจับไอแพดขึ้นมาดูตารางงานและข้อมูลของงานวันนี้ที่คุณธีรัชส่งให้

“ใครเป็นนายใครเป็นลูกน้องวะ” เขาบ่นพลางเหยียบคันเร่งเต็มแรงจนเจย่าเกือบหน้าพุ่ง

“นี่คุณจะขับเร็วขนาดนี้ทำไมหะ!”

“ก็รีบไง! หยุดบ่นได้แล้วไม่ใช่ว่าเธอเหรอที่มาสาย!” เขาว่าพลางยังเหยียบเบรกและคันเร่งสลับกันเสียงล้อรถดังเอี๊ยดอาด ทำคนนั่งข้างอกสั่นขวัญผวามือเอื้อมจับที่จับแน่นอัตโนมัติ จนรถพุ่งออกมาจากชั้นใต้ดินขับออกสู่ถนน

“นี่คุณจะให้ฉันเป็นคนผิดให้ได้เลยสินะ” หญิงสาวได้เพียงพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์

ยามเย็นของบ้านเช่า รถหรูวิ่งเข้ามาจอดในตัวบ้าน คีรินเปิดประตูลงจากรถก่อนที่เขาจะสะดุ้งเสียงเรียกจากสาวน้อยข้างบ้าน

“จะเอ้! คุณคีรินกลับมาแล้ว!” เขาหันไปมองจึงเห็นว่าหญิงสาว ที่เขาเห็นเธอยืนร้องไห้อยู่หน้าโรงแรมเมื่อตอนสายๆ กำลังยืนปีนเก้าอี้ส่งยิ้มมาให้เขาด้วยท่าทีสดใส คีรินยิ้มออกทันที

“ไปยืนทำอะไรตรงนั้น” เขาเดินเข้าไปหาพลางขึ้นเหยียบม้านั่งไม้ข้างรั้วบ้านตัวเอง เพื่อที่จะได้คุยกับเธอผ่านรั้วง่ายขึ้น

“พอดีว่าฉันทำคุกกี้น่ะ เลยแบ่งให้คุณไว้ชิม คุณกินของหวานหรือเปล่าคะ” เธอยื่นกล่องคุกกี้ให้เขา แล้วใช้แขนวางไว้กับราวรั้วมือข้างหนึ่งเท้าแก้มมองมาที่ชายหนุ่มตาหวานเยิ้ม

“ทำไมต้องมองผมแบบนี้ด้วยล่ะครับ” เขาถามเธอกลับ หญิงสาวก็ตอบเขามาเป็นเชิงหยอด

“ก็เห็นหน้าคุณแล้วฉันมีความสุขนี่ค่ะ ไม่ว่าวันนี้จะเจอเรื่องแย่อะไรมา พอได้เห็นหน้าหล่อๆ ของคุณคีรินแล้ว เรื่องพวกนั้นก็ไม่สำคัญให้ต้องจดจำอีกต่อไป” เธอเอ่ยด้วยความร่าเริงและสนิทสนมกับเขาพอสมควร ชายหนุ่มเห็นท่าทีนั้นก็นึกถึงตอนที่เธอยืนจับมือกับชายอื่น เขาจ้องนิ่งไปครู่หนึ่ง

“รอยยิ้มของคุณโซเฟียก็ทำให้ผมหายเหนื่อยจากการทำงานเหมือนกันครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ สามสี่วันมานี้ที่มีเธอมาอยู่ข้างบ้านกัน เธอจะทักทายเขาด้วยรอยยิ้มทุกครั้งเมื่อเห็นหน้า ทำให้เธอที่เขาบังเอิญเจอข้างนอกเหมือนไม่ใช่คนๆ เดียวกันเลย

“แล้ววันนี้คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” หลังจากยิ้มเขินให้กับคำพูดของชายหนุ่ม เธอก็เอ่ยถามเขาขึ้นมา “พอดีฉันเองก็ยังนึกไม่ออกว่าจะทานอะไรดีนะ เลยว่าจะชวนให้คุณมาทำอาหารทานด้วยกัน” คำพูดของหญิงสาวทำให้เขานึกอะไรดีๆ ออก

“งั้นเราไปเดินหาอะไรทานกันที่ถนนเชิร์ชฟิลด์กันดีไหมครับ ผมเห็นมาหลายวันแล้วว่าเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินแถวนั้นสวยมากเลย” หญิงสาวยิ้มกรุบเข้าทางในทันที

“แหม ไปเดินเล่นกัน ดูพระอาทิตย์ตกดินเหรอคะ ไม่กลัวว่าสาวจะเข้าใจผิดเอาเหรอ” เธอถามพลางมองไปทางอื่นอย่างลุ้นคำตอบ

“ไม่มีสาวที่ไหนมาเข้าใจผิดหรอกครับ ผมโสด ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเลย” คำตอบของเขาทำเธอชะงักนิ่ง จ้องไปที่ดวงตาแสนอบอุ่นที่มองมาตรงนี้

“หว่า~ อยากเป็นสาวผู้โชคดีคนนั้นจัง” โซเฟียทำเป็นพูดเบาๆ แล้วก้มหน้ายกมือเกลี่ยผมทัดหู คีรินเห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก เธอจะมาไม้ไหนเนี่ยยัยตัวแสบ

“นี่คุณกำลังจีบผมอยู่เหรอครับ” เธอรีบเงยหน้าขึ้นมาจ้องเขาในทันที พร้อมรอยยิ้มและบรัชสีแดงธรรมชาติที่ปรากฏขึ้นเองอย่างกับเสกได้ แผนก็คือแผนแต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันก็ของจริงทั้งนั้นอะ หญิงสาวไม่มีอะไรจะต้องหลอกตัวเอง

“ไม่ได้เหรอคะ คุณบอกว่าไม่มีแฟนนี่ หรือว่าคุณรังเกียจกันหรือเปล่า” สีหน้าของเธอซีดลง กลัวเหลือเกินว่าเขาจะไม่ชอบคนแบบเธอตอบ และอาจมองว่าเธอเป็นแค่สาวข้างบ้านที่เข้ามาใกล้เพราะหน้าที่

“คุณโซเฟียก็น่ารักดีนะครับ แต่จะทำอะไรเราค่อยมา ค่อยเป็นค่อยไปกันดีกว่า” รอยยิ้มหวานหุบลงอย่างรวดเร็ว นึกไว้แล้วเชียว

“เราพึ่งจะรู้จักกัน ถ้าคุณรู้จักผมมากขึ้นคุณอาจจะไม่อยากทำแบบที่พูดก็ได้” อีกอย่างเขาเองก็ยังสงสัยเรื่องเธอกับผู้ชายที่อยู่ด้วยกันเมื่อตอนสายๆ อยู่เลย ใบหน้าเรียบนิ่งของชายหนุ่มเผยยิ้มบางๆ ส่งให้หญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอดูจะซึมไปเพราะคำพูดของเขา

“รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ เย็นนี้ผมขอเป็นคนเลี้ยงข้าวนะ” โซเฟียเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าบ้านของเธอไป ว่าแล้วเชียวการจีบเขามันง่ายที่ไหนกันล่ะ เธอคิดพลางปิดประตูบ้าน

ส่วนชายหนุ่มเมื่อเข้าบ้านของตัวเองมาเขาก็ยกมือถือขึ้นโทรหาใครบางคน

“ฮัลโหลครับคุณโดวิน ถ้าผมอยากจะให้คุณช่วยสืบประวัติของใครสักคนให้จะได้หรือเปล่า”