ตอนที่ 14

ตัดมาที่อนาคินเขาพึ่งจะคุยงานกับลูกค้าเสร็จสองรายก็กินเวลาไปเกือบทั้งวัน ชายหนุ่มมองดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามกว่า ระหว่างนี้เขาก็กำลังรอคุณผู้ช่วยเลขาที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

“มัวไปทำอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าไปล้างเมคอัพแต่งหน้าใหม่อยู่หรอกนะ” เขาบ่นให้เธอที่หายไปนานสองนานแล้วแต่กระนั้นก็ไม่ได้คิดที่จะไปตาม เขาหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

“น้ำตาล” ชายหนุ่มอุทานที่เห็นว่าเบอร์คู่นอนของเขาโทรเข้ามา ทีแรกเขาก็ปล่อยให้เธอวางสายไปเองเพราะไม่อยากจะรับ แต่สาวเจ้าก็ดันโทรจิกจนต้องรีบรับให้มันจบๆ ไป

“มีอะไร”

[“ทำไมพี่คินต้องพูดกับน้ำตาลห่างเหินแบบนั้นด้วยล่ะคะ เราไม่ได้เจอกันหลายวันแล้วนะ วันนี้น้ำตาลอยากไปกินหมาล่านะคะ”] ปลายสายพูดบอกเขาอย่างออดอ้อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงยอมแต่โดยดีพร้อมเตรียมไปเก็บค่าอาหารกันต่อบนห้องแล้ว แต่ตอนนี้เขายังมีบางอย่างที่สำคัญกว่าน่ะสิ แน่นอนว่ามันก็ไม่ใช่การทำงานด้วย

“ไปไม่ได้หรอกน้ำตาลช่วงนี้ฉันไม่มีเงินต้องประหยัดนะ” เขาตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจนักสายตาคอยมองเข้าไปยังมุมห้องน้ำเพื่อดูว่าหญิงสาวที่เขารอจะออกมาตอนไหน

[“อะไรกันคะ ไหนบอกว่าพี่ไปทำงานให้คุณพ่อแล้วนิ นี่ท่านยังไม่ให้เงินพี่ใช้อีกเหรอ”] น้ำเสียงของสาวปลายสายดูจะไม่พอใจนิดๆ แต่อนาคินก็ไม่ได้ใส่ใจ

“ฉันบอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ แค่นี้นะ แล้วไม่ต้องโทรมากวนอีกล่ะ ฉันทำงานอยู่” เขารีบกดตัดสายทันทีเวลานั้นเจย่าก็เดินมาถึงตัวเขา อนาคินเอาแต่มองที่เธอพร้อมกับยิ้มๆ จนหญิงสาวนึกหมั่นไส้

“เราไปกันต่อเถอะค่ะ ท่านรองบอกว่าจะไปหาดูร้านที่จะมาลงห้างไม่ใช่เหรอ” เธอรีบเอ่ยถึงเรื่องงานที่คุยกันไว้ก่อนหน้า ทั้งยังทำเป็นจับไอแพดขึ้นมาดูตารางงานเพื่อหลบสายตาเขา

“อยู่กันแค่สองคนแทนตัวเองว่าเจแล้วเรียกพี่คินเหมือนเดิมก็ได้นะ” เขาที่เริ่มรู้สึกว่าเธอเอาแต่ทำตัวห่างเหินเกินไปแล้ว จึงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเงียบแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเรียกร้อง เจย่าเงยหน้ามองเขาก่อนจะหลบในทันทีเพราะรู้สึกถึงความหวั่นไหวบางอย่าง

“แต่ตอนนี้มันเป็นเวลางานค่ะ ไปได้แล้วมั้งคะท่านรอง” เธอจ้องเขาอีกครั้งด้วยแววตามาดมั่นแล้วเดินออกไปรอเขาที่รถ อนาคินเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตาม

รถของทั้งสองวิ่งเข้ามาจอด ณ ตลาดนัดของกินแห่งหนึ่ง เสียงพูดโห่ร้องขายของของเหล่าแม่ค้าพ่อค้า พร้อมกับกลิ่นหอมอบอวลของอาหารบนเตาลอยมาแตะจมูกเมื่อรถจอดสนิท เจย่ามองดูจุดหมายแล้วก็ขมวดคิ้ว

“เดี๋ยวนะคะ! ท่านรองพาฉันมาที่นี่ทำไม” เธอหันไปจ้องหน้าของเขาที่ทำหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่

“ร้านที่เราอยากได้เข้าห้างก็ต้องมีร้านอาหารด้วยไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวขมวดคิ้วยุ่งราวกำลังเรียบเรียงสิ่งที่เขาพูดอยู่

“หาร้านในตลาดนัดนี่นะคะเข้าห้าง! พ่อค้าแม่ค้าที่ไหนเขาจะไปรับความเสี่ยงเสียค่าเช่าตั้งแพง เพื่อเข้าไปตั้งร้านในห้างงั้นเหรอ?” อนาคินหรี่ตามองพลางยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาเปิดประตูลงจากรถไปก่อนโดยมีเธอเดินตามลงมาติดๆ ด้วยความสงสัย

“แล้วเธอเห็นไหมล่ะว่าคนที่ตลาดนัดเยอะขนาดไหน” เขาหันไปมองรอบตัวที่เต็มไปด้วยคนเดินสวนกันพลุกพล่าน

“ฉันก็แค่อยากให้เธอดูไว้… ว่าเขาจัดร้านยังไง จัดโซนยังไง เอาไปปรับใช้กับโซนอาหารในห้างเราบ้าง”เขาหันมาจ้องหน้าหญิงสาวด้วยแววตามีเลศนัย

“หรือเธอจะบอกว่ามันไม่คุ้มค่าให้เราเดินดูเลย?” เจย่าเบ้ปากใช่เขานิดๆ

“แล้วก็จะให้ฉันเชื่อว่าท่านรองบังเอิญหิวข้าวพอดีตอนมาเดินดูงานสินะคะ” อนาคินยิ้มมุมปากที่เห็นว่าเธอรู้ทันเขาด้วย

“หิวข้าวกับดูร้านมันทำพร้อมกันได้ไหมล่ะ คนฉลาดเขาก็ต้องทำงานควบกินข้าวได้สิ ไปได้แล้ว”เขาคว้าแขนของเธอจับไว้แล้วเดินนำผ่าฝูงชนเข้าไป เจย่าที่กำลังสับสนกับสถานการณ์เธอได้แต่มองมือตัวเองที่ตอนนี้เขากำลังกุมมันไว้อยู่ พร้อมความรู้สึกแปลกๆ โผล่เข้ามาในใจอีกแล้ว ‘นี่มันอะไรทำไมหัวใจเราถึงได้เต้นแรงขนาดนี้ล่ะ เขาคือพี่คินน่ะเจ เขาไม่ใช่พี่คีรินของแก หยุดรู้สึกแบบนี้สักทีเลิกสับสนได้แล้ว’ คิดจบหญิงสาวก็สะบัดมือเธอจนหลุดจากเขา ชายหนุ่มหันมาจ้องหน้า

“ฉันเดินเองได้ ไม่เห็นท่านรองต้องมาจับเลย” เธอว่าแล้วก็รีบหลบหน้ามองไปทางอื่น

“งั้นเธออยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมเลือกได้เลยนะ” อนาคินพูดเหมือนจะไม่ใส่ใจทั้งยังทำเป็นเดินไปทางอื่น เพื่ออยากให้เธอออกไปเดินดูของที่อยากได้เอง เจย่าเห็นว่าเขาเดินไปที่อื่นแล้ว เธอจึงดูของกินน่าอร่อยทั้งหลายตรงหน้า

“แย่จังเราพึ่งจะปฏิญาณกับตัวเองไปว่าจะต้องใช้เงินอย่างประหยัดจนกว่าเงินเดือนๆ แรกจะออก ไม่งั้นจะซื้อทุกอย่างที่อยากกินเลย” เธอบ่นอยู่ต่อหน้าร้านขายยำแมงกะพรุน โดยไม่ทันได้สังเกตเขาคนนั้นแอบมาย่องๆ อยู่ด้านหลังของเธอ

“อุ้ยอันนั้นก็น่ากิน” เจย่าเหลือบไปเห็นลูกชิ้นปลาทอดก็ชอบใจรีบเดินเข้าไปดู

“รับอะไรไหมคะ” อนาคินเดินมายังร้านขายยำแมงกะพรุนแล้วจัดสอยมาหนึ่งถ้วย

“เอาลูกชิ้นปลา 2 เส้นครับ” เขาเดินมาอีกร้านทันทีเมื่อเห็นว่าเธอเดินหลีกไปทางอื่นแล้ว

“เฮ้อ เดินมาตั้งนานได้น้ำลำไยแก้วเดียว ไม่เป็นไรน่า กลับไปทานข้าวฝีมือคุณแม่ดีกว่า” เจย่าบ่นให้กับแก้วน้ำในมือเบาๆ

“เสร็จหรือยังเราไปหาที่นั่งกินกันเถอะ” เสียงทุ้มด้านหลังทำให้หญิงสาวหันไปมองอย่างท้อใจเขาคงจะแกล้งให้เธอนั่งมองเขาทานแน่ๆ

“เฮ้ย!” หญิงสาวอุทานเสียงดังเมื่อเห็นของกินเต็มมือเขาไปหมด แถมมองดูดีๆ มีแต่ของที่เธออยากจะกินทั้งนั้น

“มานี่” ไม่รอช้าหาคำตอบอนาคินรีบจูงมือเจย่ามานั่งที่ม้านั่งริมน้ำใกล้ๆ บรรยากาศกำลังดี ท้องฟ้าเป็นสีส้มดูแล้วอบอุ่นเหมือนใจของเจย่าในตอนนี้ที่กำลังทำให้เธอร้อนรุ่ม เขาไม่ใช่พี่คีรินท่องไว้สิเจย่า

“นั่งลงแล้วมากินสิ มองอะไรไม่หิวเหรอ” ชายหนุ่มบอกเมื่อเขานั่งลงเรียบร้อยพร้อมกับวางของกินทั้งหลายลงตรงกลางม้านั่ง และไม่ลืมเหลือที่ให้หญิงสาวได้หย่อนก้น

“ไหนท่านรองบอกว่ามาดูการจัดโซนของตลาดไง ไหนพาฉันมาแอบนั่งหลบตรงนี้ล่ะ” เธอถามพลางมองหน้าเขาที่กำลังหม่ำพิซซ่าทอดเข้าปากไปคำใหญ่

“นี่เธอเชื่อฉันเหรอเจย่า” เขาพูดทั้งที่อาหารยังเต็มปาก

“หมายความว่า?” อนาคินยกยิ้มมุมปากก่อนกลืนอาหารลงท้องและเฉลยความจริงให้เธอได้รู้

“พวกจัดโซนห้างเลือกร้านมันใช่หน้าที่รองประธานบริษัทซะที่ไหน ฉันก็แค่หิวข้าว” หญิงสาวกำหมัดแน่นทำงานวันแรกเธอก็กลับบ้านช้าเพราะต้องมาเดินตามท่านรองขี้เก๊กที่หิวข้าวเนี่ยนะ เจย่าสะบัดตัวจะเดินหนี แต่ถูกเขาคว้าตัวไว้

“เฮ้ยๆ จะไปไหนมานั่งกินข้าวกับพี่ก่อนเถอะน่าไหนๆ ก็มาแล้ว เธอจะเรียกรถกลับบริษัทเองให้เปลืองเงินทำไม” เจย่าไม่สนใจที่เขาพูดแต่ว่าท้องของเธอดันร้องเสียงดัง แถมกลิ่นอาหารที่เขาซื้อมามันก็ยั่วน้ำลายเหลือเกิน

“ถือว่าเป็นการเลี้ยงข้าวสำหรับวันแรกของการทำงานไง แค่นี้รับน้ำใจกันหน่อยไม่ได้เหรอ เธอจะจงเกลียดจงชังพี่ไปจนตายเลยหรือไง” คำพูดของเขาทำให้เธอหันมอง ไม่ใช่ว่าเธอจะ ไม่ชอบขี้หน้าเขาน้อยลงหรอกนะ แต่หากว่าวันหนึ่งเธอได้ใจพี่คีรินขึ้นมา ก็คงจะได้เห็นเขาในชีวิตบ่อยขึ้นอยู่ดี เพราะฉะนั้นทำตัวให้ชินไว้ดีกว่า

“อะ” อนาคินหยิบถ้วยลูกชิ้นปลาให้กับเธอ หญิงสาวรับเอาแล้วรีบใช้ไม้จิ้มใส่ปากแต่เพราะมันยังร้อนเธอจึงเคี้ยวไม่ได้ เจย่าอ้าปากกว้างเอามือปัดขึ้นลงเพื่อหวังว่ามันจะลดความร้อนลงได้บ้าง อนาคินแอบขำเบาๆ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่ามันร้อน แต่พอเห็นหน้าของเธอแดงเหมือนจะร้อนมากมือใหญ่ก็จับที่ปลายคางมนให้หันมาหา ใบหน้าของเขาขยับเข้าไปใกล้ๆ ค่อยๆ เป่าลมแผ่วเบาบริเวณปากอิ่มสีชมพูอ่อนของเธอ แววตาของเขาแวววาวไปกับแสงอาทิตย์น้อยๆ ที่ส่องผ่านมา สะกดให้หญิงสาวนั่งแน่นิ่งด้วยหัวใจเต้นราวจะระเบิดออกจากอก

“เฮ้ย!!” เมื่อตระหนักในใจได้ว่าเขาไม่ใช่คีริน!! ไม่ใช่พี่คีริน! เธอเลยผลักอกเขาให้ห่างออก

“พี่คินแกล้งเจเหรอ!!” เจย่ากอดอกมองแรง ส่วนคนถูกต่อว่ากลับหัวเราะลั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“ก็ใครบอกให้เธอตามพี่ไม่ทันเอง!!” เจย่ามองค้อนเขาด้วยปรายตา ไม่ว่าเธอจะพยายามทำตัวให้มั่นแค่ไหน ก็ยังเป็นยัยบื้อในสายตาของเขาสินะ

“ไม่เอาไม่ทำหน้าแบบนั้นสิ เอาๆ เอาน้ำไปดื่มก่อน” เขาแกะขวดน้ำส่งให้เธอ เจย่าโกรธอยู่แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็คงทำอะไรไม่ได้จึงยอมรับน้ำของเขา พลางมองค้อนเขาและแย่งกินอาหารที่เขาซื้อมาเพื่อหวังว่ามันจะเป็นการแก้แค้นได้ ส่วนอนาคินเอาแต่แอบมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพอใจที่เขาแอบๆ ไว้ไม่ให้เธอเห็น