ตอนที่ 12

“สวัสดีค่ะท่านรอง ดิฉันผู้ช่วยเลขาเจริยามารายงานตัวค่ะ”

“สวัสดีครับเลขาเจริยาคนสวย” คำพูดที่แปลกหูทำเอาเจย่าขมวดคิ้ว เธอเงยหน้าขึ้นจ้องตากับคนตรงหน้าวินาทีนั้นหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น แต่พอเธอได้มองเขาที่นั่งอยู่บนโต๊ะรองประธานให้ชัดๆ กลับทำให้หัวใจของเธอราวตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“พี่คิน!!!” อนาคินอมยิ้มชอบใจในทันทีเขาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาเธอ

“เรียกท่านรองสิเลขาเจริยา นี่มันเวลาทำงานนะ” เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในขณะที่หญิงสาวกำลังตกใจไล่เรียงเหตุการณ์ไม่ทัน

“ท่านรองต้องเป็นพี่คีรินไม่ใช่เหรอ ไหนตอนนี้ถึงเป็นพี่ได้ล่ะ” เธอถามกับเขาด้วยเสียงสั่นๆ ก็เธออยากมาเป็นเลขาของพี่คีรินคนที่เธอชอบไม่ใช่เขาที่เธอเหม็นขี้หน้า!

“คีรินไม่โทรหาเธอเลยเหรอ?”เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เขาไม่ได้บอกเธอเหรอว่าเขาต้องไปบริหารบริษัทที่อังกฤษแทนคุณเจมส์หนึ่งปี แล้วที่นี่ให้ฉันดูแลแทนนะ” เจย่าจ้องมองแววตาของอนาคินด้วยนัยน์ตาสั่นๆ

“ไหนเธอบอกว่าเป็นน้องสาวสุดที่รักของคีรินไม่ใช่เหรอ” คำพูดกวนพลางเยาะเย้ยของเขาทำให้เจย่ารู้สึกช้ำในอกเป็นอย่างมาก

“ทำไม พูดแค่นี้ก็จะร้องไห้แล้ว?”

“เจไม่ได้จะร้องเพราะคำพูดพี่ แต่เจร้องเพราะต้องมาเห็นหน้าพี่ทุกวันต่างหาก” เธอพูดพลันยกมือปาดน้ำตาและแสดงสีหน้าที่เด็ดเดี่ยวจ้องเขาอย่างไม่หวาดกลัว แต่ดวงใจกลับรู้สึกสั่นๆ ฝั่งอนาคินเองเขารู้สึกเจ็บในอกไม่น้อย ให้กับสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่

“เหรอ ถ้าไม่อยากทำก็ว่างงานสักปีสิ รอคีรินกลับมาค่อยมาทำ” ใช่ถ้าไม่อยากจะเห็นหน้าเขาขนาดนั้นเธอก็ไปเลย เขาคิดคนเดียวอย่างน้อยใจ

“เจไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะมันดูไม่มืออาชีพ อีกอย่างเจจะไม่ร้องไห้ให้พี่อีกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย” เธอกัดฟันพูดพลางจ้องเขาตาแข็ง แต่อนาคินก็แอบยิ้มไม่ใช่เพราะชอบในความกล้าของเธอ แต่ชอบที่เธอจะทนอยู่กับเขาต่อต่างหาก

“งั้นก็ไปเอาเอกสารบนโต๊ะ” เขาชี้นิ้วไปบนโต๊ะทำงานของตัวเอง “แฟ้มสีส้ม ก๊อบปี้หน้าหลังเข้าเล่มยี่สิบห้าเล่มให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงแล้วเอาไปให้ฉันที่ห้องประชุม ใส่แผ่นใสด้วยนะ” เขาเอ่ยจบก็เดินยิ้มๆ ออกไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนอ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

“ยี่สิบห้าเล่มเลยเหรอ” เธอบ่นเบาๆ แต่กระนั้นก็ยอมทำตาม เดินไปหยิบแฟ้มเอกสารอันนั้นมาแล้วลงไปที่ชั้นล่าง

ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองลอนดอน นาย อนาวิน หรือ คีรินกำลังยืนทักทายลูกค้าของเขาอยู่บนร้านอาหารของโรงแรมก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปเห็นว่าโซเฟียหญิงสาวข้างบ้านของเขา กำลังยืนจับมือกับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าโรงแรม แต่สิ่งที่สะดุดตาชายหนุ่มคือเขาเห็นว่าเธอร้องไห้ด้วย คีรินตาเบิกกว้างรีบเพ่งมองอย่างวิเคราะห์ ก่อนเขาจะเห็นว่าเธอสะบัดมือออกจากชายคนดังกล่าวแล้วเดินกึ่งวิ่ง หนีไป

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาบ่นพึมพำเบาๆ แต่เพราะต้องไปคุยงานก่อนชายหนุ่มจึงยังไม่อาจไขข้อข้องใจได้ในตอนนี้

“ฮือ~” ทางด้านหญิงสาว โซเฟียกำลังเดินร้องไห้น้ำตาซึมไปตามถนนมือของเธอกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาคนนั้น

‘โซเฟียมาทางนี้’ ซาเวียร์คนของกาเบรียลได้เข้าไปดึงตัวเธอมาจากหน้าโรงพยาบาล

‘นายจะพาฉันไปไหน’ ซาเวียร์พาตัวของโซเฟียมาที่โรงแรม เพราะมีกาเบรียลรอเธออยู่ที่คาเฟ่ชั้นหนึ่งของที่นี่

‘คุณกาเบรียลต้องการเจอเธอน่ะโซเฟีย’ ชายหนุ่มเดินจูงมือของเธอมาส่งจนถึงมุมวีไอพีของคาเฟ่ หญิงสาวรีบส่งยิ้มให้เขาแม้ความรู้สึกของเธอจะไม่ได้รู้สึกยิ้มไปด้วยก็ตาม หญิงสาววางกระเป๋าลงไว้ที่เก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับกาเบรียลพอดี

‘แผนการเป็นยังไงบ้าง เห็นว่า 3-4 วันมานี้แกสนิทกับเขาได้อย่างรวดเร็วแล้วนี่ แล้วเมื่อไหร่จะรีบๆ ทำ’ ชายแก่ถามกับเธอแกมออกคำสั่ง

‘ความรู้สึกของคนนะคะ มันจะไปเร่งรัดได้ยังไง อีกอย่างเขาก็ยังดูไม่ได้ชอบหนูตอบด้วยซ้ำ’ หญิงสาวตอบไปด้วยคำโกหกเล็กน้อย ถึงเขาจะชอบหยอดเธอกลับก็ใช่ว่าเขาจะชอบเธอตอบนี้ กาเบรียลมีสีหน้าไม่พอใจในทันทีเขากอดอกแล้วหันไปจ้องหน้าลูกน้อง ซาเวียร์มีสีหน้าลังเลก่อนยื่นซองอะไรบางอย่างมาให้หญิงสาวสองห่อ

‘นี่มันอะไร’ เธอมองดูด้วยความสงสัย

‘ตัวช่วยเร่งความสัมพันธ์ไง ห่อสีเหลืองยานอนหลับ ห่อสีฟ้ายาปลุก’ หญิงสาวตกใจมองคนตรงหน้าตาเหลือกโต

‘อะไรนะ นี่จะให้หนูรีบรวบหัวรวบหางเขาขนาดนี้เลยเหรอคะ หนูกับเขาพึ่งจะเจอกันได้อาทิตย์เดียวเองน่ะ มันจะไม่เร็วไปหรือไง’ เธอตอบโต้ออกมาอย่างไม่พอใจ

‘จะใช้เวลาไปทำไม ในเมื่อหน้าที่แกคือการจับเขา ฉันไม่ได้ให้แกไปรักกับเขาจริงๆ สักหน่อย’ กาเบรียลพูดเสียงเรียบแต่โซเฟียกลับรับรู้ว่าเขาด่าเธอผ่านแววตาที่มองมา เธอยื่นซองในมือคืนให้กาเบรียล

‘เอาคืนไปค่ะ ถ้าจะให้หนูทำ หนูขอทำในแบบวิธีของหนู ถ้าคุณรอไม่ได้ หนูก็ไม่ทำ’ เธอลุกยืนทันทีพลางรีบหยิบกระเป๋า ซาเวียร์เดินเข้ามาขวางไว้พร้อมกับคำพูดของกาเบรียลที่ทำให้เธอต้องฉุกคิด

‘ถ้าแกไม่ทำงานนี้จนสำเร็จ ฉันจะไม่จ่ายค่าหมอค่าโรงพยาบาลให้แม่แกต่อ’ เธอหันกลับไปจ้องหน้ากาเบรียล

‘อะไรนะ แต่การจ่ายค่าหมอค่ารักษามันคือค่าแรงที่คุณตกลงไว้ ตอนที่หนูเสี่ยงไปเอาข้อมูลให้คุณเมื่อหลายเดือนก่อนไม่ใช่เหรอ ไหนคุณบอกว่าถ้าหนูทำได้จะจ่ายค่ารักษาให้แม่จนเธอหายไง’ เธอรีบหันมาเรียกร้องความยุติธรรมจากเขา กาเบรียลลุกพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

‘แล้วมันจะทำไม ในเมื่อเงินมันก็เงินของฉัน’ โซเฟียถึงกับยืนนิ่งพูดไม่ออก

‘ทำไมคุณถึงได้กล้ากลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้’ มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาบีบแก้มของเธอด้วยความโกรธ ซาเวียร์จ้องมองอย่างนึกห่วง

‘แกมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน!! หน้าที่แกคืออะไรไปคิดดูนะ!!’ พูดจบกาเบรียลก็เดินหนีไป ซาเวียร์เดินมาหาหญิงสาวที่กำลังน้ำตาคลอเขาหยิบห่อยาสองห่อบนโต๊ะนั้นใส่มือให้กับเธอ

‘เธอก็รู้ว่าคุณกาเบรียลไม่ชอบให้ใครมายกเลิกกลางคัน’ หยดน้ำตาตกลงกระทบแก้มของหญิงสาว ทำไมเธอถึงได้มีเขาเป็นพ่อนะ

‘รวมถึงห้ามทำพลาดด้วยใช่ไหม’ เธอร้องไห้โฮยกมือขึ้นปาดน้ำตา ซาเวียร์ยืนมองอยู่เป็นเพื่อนเธอสักพัก ก่อนจูงมือพาเดินออกมาส่งที่หน้าโรงแรม

‘ทำไมเธอถึงต้องทน หนีไปเถอะนะ’ ชายหนุ่มบอกตอนที่เขาพาเธอมาถึงหน้าโรงแรมโซเฟียที่ยังร้องไห้อยู่ส่ายหัว อย่างไม่เข้าใจ

‘นายจะให้ฉันทิ้งแม่ตัวเองไปงั้นเหรอ’ เธอสะบัดมือออกเต็มแรงก่อนจะเดินหนีมา

“ฉันจะทำยังไงดี จริงอยู่ว่าฉันชอบเขา แต่บางทีให้ฉันไม่ต้องรู้สึกอะไรกับเขามันคงจะง่ายกว่านี้” หญิงสาวบ่นกับตัวเองเมื่อใบหน้าของคีรินกำลังครอบครองความคิดของเธออยู่ เขาที่แสนดีขนาดนั้น เธอจะไปหลอกเขาลงได้ยังไง ร่างเล็กหย่อนตัวลงนั่งที่ม้านั่งริมทาง เธอคิดไม่ตกว่าจะเอาอย่างไรต่อดี แม้การที่ครอบครัวเขาต้องมาดองกับลาวาเลนเต้อาจจะไม่ได้เสียหายมาก แต่หากเขารู้ทีหลังว่าเธอตั้งใจหลอกเขา ในอนาคตเขายังจะรักเธอลงงั้นหรือ