ตอนที่ 4 ไม่มีตัวร้าย ไม่มีฮีโร่

‘ฮื้อๆ เจเจ็บ ฮื้อ พี่คินนิสัยไม่ดี แง’มือเล็กๆ ของยัยเด็กน้อยยกขึ้นถูที่ดวงตาของตัวเองเพราะถูกคนที่โตกว่านั้นผลักจนล้ม

‘สำออยน่า ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นางผีเสื้อสมุทรมาให้อุลตร้าแมนเคนจิจัดการซะดีๆ’ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้เลย แถมยังพยายามทำให้น้องลุกขึ้นมาเล่นกับตัวเองให้ได้

‘ไม่เอา พี่คินเล่นแรง เจไม่เล่นด้วยหรอก อึก’

‘โอ้ย ถ้าเธอจะไม่เล่นกับฉัน แล้วจะมาบ้านฉันทำไมทุกวันหะ’ อนาคินวัยเก้าขวบยกมือขึ้นเท้าเอวอย่างไม่พอใจ

‘คิน นี้ทำอะไรให้น้องเจนะ’คีรินพี่พึ่งช่วยพ่อพาน้องสาวของเขาเข้านอนกลางวันเดินเข้ามานั่งลงข้างเด็กหญิงก่อนจะพาน้องลุกขึ้น

‘ไม่ร้องนะ เดี๋ยวเราไปนอนกลางวันกันดีกว่า’ คีรินลูบหัวน้องอย่างอ่อนโยนโดยมีอนาคินยืนมองอยู่อย่างขัดใจ

‘พี่คินไม่ดีเลย’เด็กหญิงฟ้องพลางชี้นิ้วไปที่คนต้นเรื่อง

‘งั้นคนดีไปกับพี่คีรินนะครับ’คีรินรีบจูงมือเด็กหญิงออกไป

‘ยัยตัวดี’ส่วนหนุ่มน้อยอีกคนก็ทำได้เพียงมองตาขวางใส่ทั้งคู่

‘จะไปไหนยัยแว่น’ อนาคินวัยมหาลัยได้พาเพื่อมาดักรอเจย่าที่โรงเรียนมัธยมซึ่งพึ่งเลิกเรียนและกำลังจะกลับบ้าน

‘หลีกไปนะพี่คิน เจจะกลับบ้าน’ หญิงสาวถอยไปหนึ่งก้าวตอนที่พี่ชายจอมขี้แกล้งเดินเข้ามายืนใกล้

‘ทำไมถึงได้พูดห่างเหินกับพี่ขนาดนั้นล่ะแว่น’ เขาพูดกวนพลางยื่นมือมาปลดแว่นหนาเตอะของน้องไป แล้วยกแขนที่ถือแว่นขึ้นสูงเกินเอื้อม

‘อะ! พี่คินเอาของเจคืนมาน่ะพี่!’

‘อยากได้ก็มาแย่งเอาสิแว่นหรือจะเรียกเตี้ยดี’ เขายิ้มออกมาอย่างชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าบูดบึ้งของเธอ

‘พี่คิน เจไม่ตลกด้วยนะ ว๊าย!!’ เด็กสาวที่มัวแต่สนใจแว่นในมืออนาคินทำให้ไม่ทันสังเกตเพื่อนของเขาที่เข้ามาแย่งหนังสือในมือของเธอไป

‘เอาคืนมานะ นั่นฉันยืมมาจากห้องสมุดนะ’เธอมองพวกผู้ชายเหล่านั้นที่จับหนังสือเธอไปแล้ววิ่งไปทั่วรอบตัวเธอจนน่าปวดหัว

‘พี่คินเอาแว่นเจมาแล้วบอกเพื่อนพี่คืนหนังสือเจเดี๋ยวนี้นะ’เจย่าหันมาโฟกัสตัวต้นเหตุ เธอกระโดดขึ้นลงเพื่อหวังแย่งแว่นในมือเขา อนาคินเอาแต่จ้องที่หน้าเธอจนเผลอทำแว่นหลุดมือตกพื้นแตก เด็กสาวถึงกับชะงักนิ่ง

‘แว่นที่พี่แจมซื้อให้’ เธอก้มหน้าน้ำตาตกทำอนาคินที่กำลังหัวเราะเงียบกริบ ฟังที่น้องพึมพำตัดพ้อให้ตัวเอง

‘คนนิสัยไม่ดี’

‘เฮ้ย!! ขี้ขาดจังวะ’เพื่อนของเขาที่มาด้วยกัน เดินเข้ามาผลักไหล่เธอที่เอาแต่ก้มหน้าจนเธอล้มลง อนาคินหันไปมองค้อนพร้อมผลักเพื่อนคนนั้นกลับ

‘มึงทำอะไรเนี่ย’

‘อ้าว ไหนมึงบอกว่าจะพาพวกกูมาแกล้งมันไง’เพื่อนของเขาดูจะไม่ชอบใจ ทั้งสองทิ้งหนังสือลงพื้นเต็มแรงจนเจย่าสะดุ้งก่อนจะเดินหนี ทิ้งให้อนาคินยืนมองเจย่าร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด วินาทีนั้นเขาเหมือนกำลังจะก้มลงไปช่วยเธอเก็บของ แต่ดันเห็นว่าพี่ชายฝาแฝดเดินมาซะก่อนทำให้เขาหยุดชะงัก

‘คินนายทำอะไรให้น้องนะ!’คีรินเดินมานั่งย่อตัวลงข้างเจย่า ‘เมื่อไหร่นายจะเลิกแกล้งน้องด้วยอะไรที่ไม่เข้าเรื่องแบบนี้สักที’ และไม่ลืมเงยหน้าขึ้นมาต่อว่าน้องชาย อนาคินยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉยแต่พอเห็นว่าเธอหันไปกอดพี่ชายของเขาพลางร้องไห้ อนาคินก็คิ้วขมวดแล้วหันหลังเดินหนีด้วยความโมโห

‘ไม่ต้องร้องนะเจย่า เดี๋ยวพี่จะพาไปตัดแว่นใหม่เอง’ แล้วปล่อยให้ฮีโร่อย่างคีรินปลอบเธอให้สมใจ

“ชิ!!”อนาคินในปัจจุบันที่นอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนห้องยกยิ้มมุมปากพลางขมวดคิ้วรู้สึกไม่พอใจ เมื่อมานอนนึกถึงเรื่องราวในอดีต

“อะไรอะไรก็คีรินคีริน ถามจริงๆ เหอะ ถ้าไม่มีไอ้คินคนนี้มาเป็นผู้ร้ายให้ คีรินมันจะได้เป็นฮีโร่ของเธองั้นเหรอ โธ่เอ้ย!!”เขาเอามือลงมากอดอกก่อนจะหันนอนตะแคงด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

ส่วนคนที่ทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในอาการแบบนี้ กลับกำลังนั่งอมยิ้มอยู่บนเตียงให้กับรูปภาพในอดีตของตนเอง เจย่าหยิบรูปออกมาจากกล่องสะสมของเธอ รูปแรกเป็นรูปที่พ่อแม่จับพวกเธอถ่ายรวมกันซึ่งในนั้นก็มีตั้งแต่ แจมมี่พี่สาวคนสวยของเธอคนที่โตสุดในรูป ถัดมาก็คือฝาแฝดลูกคุณหมออย่างพี่นีวายและพี่วิน่า เขาคนนั้นที่ชอบแกล้งคนอื่นให้ร้องไห้ก็คือพี่เจ้าไฟ ถัดมาคือพี่ชายคนหล่อจอนนี่กำลังยืนกอดคออยู่กับพี่เฟิร์ส ลูกของคุณลุงหนึ่งเดียว ต่อไปก็เขาคนที่ทำให้เธอยิ้มออกเพียงแค่เห็นรูป คีริน กำลังยืนข้างเขาอีกคนที่เธอเห็นแล้วต้องหุบยิ้ม อนาคิน ซึ่งในรูปเขายังดึงผมเปียของเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เจ้าหญิงข้างลลิซและเนลินอยู่เลย เจย่าถอนหายใจแล้ววางรูปนั้นลง ก่อนปรายตาไปดูรูปอื่น ซึ่งหลายๆ รูปต่อจากนั้นตัวเธอก็เอาแต่ยืนข้างพี่คีริน ตัวติดเขาไม่ห่างแทบทุกรูป

“น่ารักมาก” เธอเอ่ยชมเขาเบาๆ ก่อนจะวางรูปวัยเด็กทั้งหลายลงแล้วจับขึ้นมาต่อด้วยรูปสมัยวัยใส เธอมีอาการแอบเสียดายเล็กน้อยที่ตอนนั้นตัวเธอเอาแต่ใส่แว่นหนาๆ แล้วก็แต่งตัว…

“ไร้รสนิยมสิ้นดี รู้แบบนี้เราน่าจะแต่งตัวน่ารักๆ ทุกครั้งที่ถ่ายรูปกับพี่คีรินอะ จะได้เป็นความทรงจำดีๆ หากเขาเปิดรูปดู” หญิงสาวถอนหายใจยาว “แต่ไม่เป็นไรใส่แว่นเราก็น่ารักนี่น่า” เธอทำเป็นพูดเข้าข้างตัวเอง ก่อนจะหยิบเอาแค่รูปที่มีเธอกับคีรินขึ้นมา พร้อมนอนราบลงบนเตียงก่อนเปิดมันดูทีละรูป เจย่าคิ้วขมวดเธอพึ่งจะมาจำได้ว่าทุกรูปที่เธอถ่ายกับพี่คีรินนั้นมันมักจะถูกพับส่วนใดส่วนหนึ่งหลบไว้เสมอ เธอเปิดส่วนที่พับเอาไว้ออกดู แล้วก็ใช่! ทุกรูปที่เธอถ่ายคู่กับคีรินเพื่อจะให้มันเป็นแค่รูปคู่ของเธอและเขาน่ะ มันมักจะมีอนาคินเข้ามาแทรกและป่วนจนติดเขาเข้ามาด้วยเกือบทุกรูปไม่มากก็น้อย

“คนบ้าเอ้ย” เธอบ่นถึงชายหนุ่มเบาๆ พลันใบหน้าเขาที่มองเธอวันนี้ก็แวบเข้ามาในหัว แม้ว่าเขาจะหน้าตาเหมือนกับคนที่เธอชอบทุกระเบียบนิ้ว แต่มันก็ยังมีสิ่งที่แตกต่างนั้นคือแววตา คีรินจะมีแววตาที่อ่อนโยนเวลาที่เขามองใคร ตรงข้ามกับอนาคินที่มองครู่เดียวก็รู้แล้วว่าเขานั้นมันตัวเจ้าชู้ตัวเพลย์บอยขนาดไหน พร้อมกับสีผิวที่มีส่วนต่างกันอยู่เล็กน้อย เพราะคีรินเป็นเด็กเรียนดี ส่วนอนาคินจะเป็นหนุ่มสายกิจกรรม ทำให้พี่คีรินของเธอมีผิวที่ขาวสว่างกว่าอนาคิน แต่อนาคินก็มีข้อได้เปรียบคือเขาดูแข็งแรงกว่า แต่กระนั้นหากไม่สังเกตดีๆ มองแค่ผ่านตาก็เกือบจะแยกไม่ออก คิดแล้วเจย่าก็เกิดอาการขนลุกซู่ ที่เธอเผลอเข้าไปกอดเขาเพราะคิดว่าเขาเป็นคนที่เธอมีใจให้

“มันจะเป็นครั้งสุดท้ายนั่นแหละที่เขาจะได้แตะต้องตัวเรา พร้อมหวังว่าต่อแต่นี้ไปเราจะสู้เขาได้” เธอมีแววตาแน่วแน่ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก “ถ้าเจได้เป็นพี่สะใภ้ของพี่ล่ะก็ เจจะเอาคืนพี่ให้สาสมเลยพี่คิน!” เธอมองรูปของอนาคินในมือด้วยแววตาคาดโทษ