ตอนที่ 5 เลขาคนใหม่คือเป้าหมายของเขา

รุ่งเช้าวันต่อมา

“อ้าว กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” คีรินที่พึ่งเดินลงมาจากบ้านเห็นน้องชายฝาแฝดนั่งหัวโด่รออยู่ที่โต๊ะทานข้าว เขาก็มองไปที่เจ้าตัวด้วยคิ้วขมวด อนาคินเองก็เหลือบหางตามามองพี่ชายฝาแฝดของเขาเล็กน้อย

“ก็เห็นว่าคุณพ่อมีเรื่องด่วนนี้ นี่คินก็รีบมาสุดๆ แล้วนะ” คนพูดยักไหล่ในขณะที่ทำคนฟังส่ายหน้า

“นี่ขนาดรีบนะ ปล่อยให้พี่กับพ่อรอกันทั้งคืน” คีรินบ่นเบาๆ พลางหันไปหยิบแก้วกาแฟจากแม่บ้านขึ้นมาจิบ “ทำไมถึงได้ทำตัวเถลไถลแบบนี้ล่ะคิน นายควรจะแยกแยะได้แล้วนะ อีกไม่กี่ปีก็จะสามสิบแล้ว” อนาคินถอนหายใจยาวให้การบ่นแกมสั่งสอนของพี่ชาย

“ก็เพราะรู้ว่าเรื่องอะไรไง คินถึงไม่อยากมา” เขาตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะได้ยินเสียงของพ่อแทรกขึ้น

“แต่เพราะยังต้องใช้เงินพ่ออยู่ใช่ไหม ถึงจำเป็นต้องมานะ” สองหนุ่มหันไปมองหน้าพ่อที่เดินมานั่งตรงหัวโต๊ะ คีรินที่ยืนจิบกาแฟอยู่ก็หาที่นั่ง

“เมื่อไหร่จะเป็นผู้เป็นคนสักทีอนาคิน ลูกก็ 28-29 แล้วน่ะ ลูกชายของพ่อมีกันสามคนและลูกคือคนที่พ่อเป็นห่วงที่สุด ขนาดน้องสาวลูกพ่อยังไม่เห็นว่าต้องห่วงอะไรขนาดนี้เลย” เสี่ยโอมบ่นความในใจของเขาออกมาพลางจ้องคนที่เขาบ่นให้ ซึ่งกำลังหลบหน้าอยู่ ลูกชายคนโตก็แต่งงานแล้วแถมอีกไม่นานเมียก็จะคลอดลูก พร้อมยังเป็นคนขยันมีธุรกิจหลายอย่างเป็นของตัวเองซึ่งนั่นก็ทำให้เขาหายห่วงแล้ว ส่วนลูกชายคนรองอย่างคีรินก็กำลังไปได้สวยกับการทำงาน แต่พอมาเปรียบที่อนาคินผู้เป็นดั่งลูกชายคนเล็กหากไม่นับน้องสาวที่เป็นเพศตรงข้ามกัน ซึ่งเจ้าตัวดีไม่ยอมเข้าไปเหยียบแม้บริษัทของครอบครัวเลย และตัวเสี่ยนั้นรู้ดีว่าลูกทุกคนของเขาน่ะทำงานที่เขาเคยทำได้หมด แต่อนาคินมักจะหาตู่แต่ว่าตัวเองไม่ชอบเลยไม่ยอมไปทำ มัวแต่ทำตัวเอ้อระเหยลอยชายไปวันๆ จนน้องสาวที่อายุห่างกัน ตั้ง 5-6 ปียังมีรายได้ต่อเดือนมากกว่าเขาอีก

“คินก็บอกพ่อแล้วไงว่าคินทำผับอยู่ พ่อเลิกบังคับคินให้เข้าบริษัทจะได้ไหม” อนาคินหันมาเจรจากับบิดา เสี่ยจึงสวนกลับในทันที

“พ่อเห็นลูกพูดตั้งแต่เรียนจบ นี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้วพ่อยังเห็นแต่เสาอยู่เลย” อนาคินถึงกับเถียงไม่ออก ก็เขาเป็นคนชอบเที่ยวเงินที่หามาได้เล็กๆ น้อยๆ เขาก็เอาไปเที่ยวจนหมด แถมมาช่วงหลังนี้พ่อตัดเงินเขาเพราะอยากบีบบังคับให้เข้าไปทำงาน มันเลยทำให้เขาขาดเงินทุน แต่ก่อนก็พอจะมีพี่ไฟที่เขาสามารถขอเงินทุนเล็กๆ น้อยๆ ได้ แต่ช่วงนี้ชายหนุ่มต้องงดขอก่อน เพราะพี่ชายเองก็ไม่ค่อยได้ทำงานหนักเนื่องจากต้องดูแลภรรยาที่ใกล้คลอด อนาคินเงยหน้าขึ้นมามองพ่อ

“ก็พ่อไม่สนับสนุนคินนี่ ให้คินหาทุนเองมันก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ” เขาตัดพ้อกับพ่ออย่างน้อยใจ

“งั้นก็มาทำงานให้พ่อขอแค่ปีเดียว เพื่อให้คีรินไปดูงานที่อังกฤษแทนคุณเจมส์ที่เขาลาป่วย พอคุณเจมส์ทำกายภาพหายดีเขากลับไปดูแลบริษัททางนั้นให้ได้ คีรินกลับมาลูกก็ค่อยหยุด ส่วนผับของลูก ก็ก่อสร้างต่อให้เสร็จในปีเดียวกัน จะเอาให้ใหญ่โตแค่ไหนพ่อก็จะไม่ว่าแล้วก็จะลงทุนให้ทุกบาทด้วย” คนเป็นพ่อเสนอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและจริงจัง ทำอนาคินคิ้วขมวดเพราะคิดไม่ตก

“แต่คินไม่เคยทำงานมาก่อนนะพ่อ จะให้คินไปทำตำแหน่งของคีรินเลย พ่อกล้าฝากความเสี่ยงไว้กับคินเหรอ” เขาตู่ว่า เสี่ยที่คิดไว้แล้วก็ยิ้มมุมปาก

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ ไม่ใช่ว่าพ่อจะทิ้งแกให้ทำคนเดียว พ่อเองก็จะช่วยดูๆ ให้ รู้ไหม…” เสี่ยเว้นช่วงแล้วมองหน้าลูกทั้งสอง “ที่พ่อพยายามจะให้พวกลูกได้ลงมือทำ ทั้งๆ ที่พ่อจะกลับไปทำเองก็ย่อมได้ แต่พ่อกลับเลือกฝากความเสี่ยงไว้กับพวกลูก ก็เพราะว่าพ่อยังสามารถทำและช่วยแก้ปัญหาให้พวกลูกได้หากพวกลูกทำพลาด แต่ถ้าวันนี้พ่อกลับไปทำงานเองแล้วค่อยให้พวกลูกทำตอนที่พ่อไม่ไหวแล้ว พวกลูกจะมีประสบการ์ณเหรอ แล้วถ้าเกิดอะไรผิดพลาดมาใครจะคอยช่วยพวกลูกล่ะ” คีรินพยักหน้ายิ้มอ่อนให้คำสอนของพ่อทันที ในขณะเดียวกันที่อนาคินกำลังหน้ายุ่ง

“นั่นสิคิน ลองๆ ดูไม่เสียหายหรอก ปีเดียวก็แค่แป๊บเดียวเอง อีกอย่างคุณธีรัชเลขาของเราเขาเก่งจะตาย มีอะไรนายก็แค่ถามเขา ตอนที่พี่เข้าไปทำใหม่ๆ ก็มีคุณธีรัชนี่แหละที่คอยช่วยสอน” คีรินบอกเพื่อให้น้องชายไม่ต้องเป็นกังวล แต่อนาคินก็ยังคงก้มหน้าไม่พูดจา

“อือ อีกอย่างดูเหมือนว่าหนูเจย่าจะเข้าไปเป็นผู้ช่วยเลขาอาทิตย์หน้าด้วยนี้” คุณพ่อที่พึ่งนึกได้หันไปพูดกับคีริน ซึ่งชายหนุ่มก็ตาโตทันทีเมื่อได้ฟังไม่แพ้น้องชายฝาแฝดที่กำลังหูผึ่ง

“จริงเหรอครับ เสียดายจังผมคงไม่ได้อยู่เจอน้อง” คีรินตัดพ้อแต่มีรอยยิ้มจาง

“ไม่เป็นไรหรอก อีกประมาณสี่ห้าเดือนหากเจย่าเป็นงานคล่อง คุณธีรัชเขาก็จะลาออกแล้ว ต่อไปเจย่าก็จะได้เป็นเลขาของท่านรองเต็มตัว” สองพ่อลูกพูดคุยกันพลางพยักหน้าไปมา ไม่ทันได้สังเกตอนาคินที่กำลังตาลุกวาว แต่คีรินกลับรับรู้ได้ว่าน้องชายจะตอบพ่อว่าเช่นไรโดยไม่ต้องหันไปมองหน้า

“เมื่อกี้คุณพ่อบอกว่าใครจะมาเป็นผู้ช่วยเลขานะครับ” อนาคินที่ตอนแรกนั่งนิ่งเฉยถึงกับกระตุกคิ้วเอ่ยปากถามย้ำ หูของเขารับรู้ชื่อ ‘เจย่า’ ได้ดีกว่าคำพูดของพ่อเสียอีก จนคีรินยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน ทางพ่อก็จ้องหน้าคนถามด้วยฉงนและแปลกใจ

“ก็เจย่าลูกสาวน้าเจนไง” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอนาคินในทันที เขาปรายตามองพ่อเล็กน้อย

“งั้นคินลองดูก็ได้”

“อะไรนะ!!” พ่อถึงกับถามใหม่ด้วยความไม่แน่ใจ อนาคินกลืนน้ำลายลงคอไปกลืนใหญ่ก่อนตอบกลับอย่างเน้นคำ

“คินจะยอมไปเป็นรองประธานจำเป็นให้คุณพ่อเองครับ” พ่อกับพี่หันหน้าไปยิ้มให้กัน ก่อนคีรินจะจ้องเขม็งไปที่น้อง

“คงจะไปทำงานจริงๆ ไม่ใช่ไปแกล้งผู้ช่วยเลขาหรอกนะ” คนฟังชะงักนิ่ง

“นั่นสิ พ่อให้ลูกไปทำงานนะ ไม่ได้ให้ไปแกล้งใคร อีกอย่างน้องก็โตเป็นสาวแล้วด้วย จะทำอะไรก็ให้มันมีขอบเขต” อนาคินถอนหายใจยาว

“อะไรกัน พอคินจะไปก็มาพูดอะไรแบบนี้อีก คินจะไปทำงานให้ไงครับ แต่…” คนพูดเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ “การแกล้งยัยนั่น ก็ถือว่าเป็นโบนัสให้คินไง”

“โอ้ย” พ่อกับพี่ชายอุทานออกมาพร้อมเพรียง

“ระวังตัวเถอะคิน แกล้งอะไรก็ให้อยู่ในเหตุในผลนะ ไม่งั้นลุงเจตเอาปืนมายิงทิ้งพี่ไม่รู้ด้วย” คีรินปราม แต่อนาคินก็เหมือนหูทวนลม เขายักไหล่ให้

หลังทานข้าวเสร็จ อนาคินโดนพี่ชายจูงออกมาส่งที่รถ

“อย่าลืมที่คุยกันไว้นะคินว่าอย่าแกล้งเจย่าแรงเกินไปนะ”เขาย้ำถึงเรื่องที่คุยกันไว้ตอนกินข้าว ซึ่งน้องชายก็รับปากไปแล้ว แต่คีรินกลับรู้ดีว่ายังไงน้องก็ต้องผิดคำพูดแน่นอน จนรู้สึกสงสารหญิงสาวที่คุ้นเคยเหลือเกิน

“เอ้อน่า ไม่ทำอะไรหรอก ตอนพูดที่โต๊ะกับพ่อก็แค่พูดหยอก เดินทางไปทำงานให้สบายใจเถอะ” อนาคินเอ่ยแบบปัดๆ จนพี่ชายส่ายหน้า

“งั้นฝากบอกเจย่าเรื่องพี่ด้วย แล้วก็ฝากขอโทษที่พี่ไปโดยไม่ได้บอกด้วยนะ”

“โอ้ย ฝากเยอะขนาดนี้ ไม่โทรไปพูดเองล่ะ” ชายหนุ่มเท้าเอวมองค้อนพี่ชายฝาแฝด

“งั้นไปแล้วนะ” คีรินขึ้นรถเพื่อจะมุ่งตรงไปที่สนามบิน ส่วนอนาคินก็มองตามพร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไปคิดแผนแกล้งยัยนั่นดีกว่า”พูดจบเขาก็วิ่งเข้าบ้านไปด้วยหน้าระรื่น