บทที่ 1 บาร์เทนดี้

ไคเดน

พอเท้าเหยียบแผ่นดินไทยเท่านั้น ‘ฟรานซิส’ เพื่อนสมัยเรียนบริหารด้วยกันที่อังกฤษก็โทรเรียกให้ผมเข้าไปคุยงานกับมันทันที คนเหี้ยอะไรเพื่อนพึ่งบินมายังไม่ทันหายเหนื่อย ก็โทรเรียกไปคุยเรื่องงานแล้ว

ทว่าผมก็ตรงไปหาฟรานซิสทันที เพราะว่าตัวผมเองก็เป็นคนบ้างานพอๆ กับอีกฝ่ายนั่นแหละ

แซะมันไปงั้น หมั่นไส้ที่ช่างรู้เวลาเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน ล้อเครื่องบินแตะพื้นปุ๊บเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ผมก็ดังปั๊บ

คุยงานกันได้ 2-3 ชั่วโมง ฟรานซิสก็ต้องเข้าประชุมต่อ ผมถึงได้กลับมาพักที่โรงแรม

โรงแรมที่เข้าพักเป็นโรงแรมห้าดาวใจกลางเมืองหลวงที่ฟรานซิสจัดเตรียมไว้ให้ เจ้าของโรงแรมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือ ‘คีย์’ เพื่อนรุ่นน้องของฟรานซิส ซึ่งคีย์กับผมกำลังร่วมโปรเจคใหญ่กันอยู่

ผมได้ตกลงร่วมหุ้นและเป็นนายทุนสร้างโรงแรมแห่งใหม่ที่คีย์กำลังสร้างที่ภูเก็ต มันเป็นการลงทุนครั้งใหญ่ครั้งแรกของผมในเมืองไทย ก็หวังว่ามันจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

หลังอาบน้ำเสร็จจะเข้านอนเลยก็รู้สึกว่ามันเช้าเกินไป ในเวลาสามทุ่มกว่าๆ ก็เด็ก 5 ขวบแล้ว ออกไปหาอะไรดื่มเสียหน่อยดีกว่า

หยิบเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีเดียวกันมาสวม ขี้เกียจใส่สูท

ผูกเนกไทออกไปดื่มเหล้า ขอออกไปชุดสบายๆ แค่นี้พอ 

แม้ผมจะไม่ได้แต่งตัวหรูหราอะไรผมก็สามารถเข้าเลาจน์ของโรงแรมได้ เพราะฟรานซิสให้การ์ด VVIP มา คืนตั้งใจแค่จะไปดื่มเบาๆ ไม่เกิน 5 ทุ่มก็คงเข้ามาพักแล้ว พรุ่งนี้มีงานรออยู่แต่เช้า

ผมยื่นการ์ดให้พนักงานต้อนรับตรงหน้าประตูเลาจน์ดู เธอยิ้มหวานตอนรับพร้อมยกมือไหว้ผมอย่างน้อมนอบ ผมจึงก้มหัวให้ตามมารยาทพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากกลับ ก่อนก้าวเข้าไปข้างใน

เลาจน์ที่นี้มีไว้เพื่อต้อนรับเฉพาะแขก VVIP เท่านั้น คนเลยไม่พลุกพล่าน ตามที่ผมต้องการ ผมไม่ชอบสถานที่ที่มีคนเยอะๆ ยิ่งเป็นผับทั่วไปไม่เคยคิดจะไปเยียบกลาย มีแต่คนเมาเกลื่อนกลาด มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันทุกๆ ครึ่งชั่วโมง และไม่ชอบที่ต้องไปเดินเบียดกับคนมากหน้าหลายตา

เพราะจริงๆ แล้วผมเป็นคนค่อนข้างถือตัว ไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัว เว้นก็แต่ ผู้หญิงสวยๆ หน้าอกใหญ่ๆ สะโพกสะบึ้มๆ ถ้าทรงนี้เบียดแนบชิดยังไงก็ได้ผมไม่ถือ

ตัวเลาจน์ถูกตกแต่งด้วยความหรูหราแบบสมัยใหม่ ฟากหนึ่งของห้องเป็นกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวแม่น้ำข้างนอก ความคิดไม่เลว นั่งจิบเหล้าเคล้าเสียงเพลงกับวิวสวยๆ

ผมเดินผ่านโซนโซฟาไปที่เคาน์เตอร์บาร์ เนื่องจากวันนี้มาดื่มคนเดียว จะเปิดโต๊ะนั่งเองก็ดูเหงาไป และไม่ได้คิดว่าจะใช้เวลาอยู่ที่นี่นานด้วย แค่อยากจะมาดื่มกรึ่มๆ พอให้นอนหลับง่าย 

ทว่า....

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย รับอะไรดีคะ”

สวย!

สวยมาก!

สวยจนไม่อยากละสายตาไปไหน!

บาร์เทนเดอร์สวยขนาดนี้ เห็นทีคงต้องนั่งยาว เลาจ์ปิดเมื่อไหร่ผมกลับเมื่อนั้น! 

ผมนั่งลงที่เก้าอี้บาร์ในขณะที่สายตายังจองมองรอยยิ้มหวานบนใบหน้าสวยโดดเด่นของบาร์เทนเดอร์สาวตรงหน้า

คนอะไรสวยฉิบหาย สวยจนผมละสายตาไม่ได้เลย

จนผมนึกอยากจะกราบแทบเท้าขอบคุณไอ้ฟรานที่แนะนำเลาจน์และให้บัตร VVIP ผมมา

ถ้าไม่มา ก็คงไม่ได้เจอเธอคนนี้สินะ!

“Macallan ครับ”

ผมบอกเธอโดยที่ไม่ต้องดูเมนูเครื่องดื่มเพราะผมเห็นขวดวิสกี้ชั้นดีหลายขวดหลายยี่ห้อถูกตั้งโชว์ในตู้หลังเคาน์เตอร์อยู่แล้ว อีกอย่าง..ผมไม่สามารถละสายตาจากผู้หญิงคนนี้ได้เลย

“ได้ค่ะ”

เธอรับคำสั้นๆ ด้วยท่าทีน้อมนอบ ก่อนหมุนตัวไปเปิดตู้หยิบขวดวิสกี้ยี่ห้อที่ผมสั่งรินใส่แก้วอย่างขะมักเขม้น ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีแก้ววิสกี้ก็ถูกเสิร์ฟลงตรงหน้าผม

“นี่ค่ะ Macallan ของคุณผู้ชาย” เธอฉีกยิ้มการตลาดลงส่งมาให้ผม แต่แค่นี้มันก็สะกดผมได้แล้ว

“ขอบคุณครับ”

ผมยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบ เหล้าดีกรีแรง ทว่ารสชาติกลับหวานนุ่มลิ้น  ซึ่งวันนี้มันยิ่งหวานผิดลิ้นไปอีก คงเป็นเพราะวิวสวยๆ ตรงหน้า

ไม่ได้หมายถึงวิวแม่น้ำ หมายถึงเจ้าของร่างอรชรตรงหน้าต่างหาก แม้เธอจะอยู่ในชุดสุภาพไม่รัดรึงมาก แต่ก็ยังพอเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง และมากพอสำหรับผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมากมายอย่างผมที่จินตนาการถึงร่างกายเปลือยเปล่าภายใต้อาภรณ์ว่าเธอสวยงามแค่ไหน

วิวสวยสง่าบวกกับเหล้ารสชั้นดี จิบเพลินจนหมดแก้วไปตอนไหนไม่รู้ รู้อีกทีก็เรียกบาร์เทนเดอร์คนสวยมาเติมให้อีกแก้วแล้ว

“คุณทำงานที่นี่นานแล้วเหรอครับ” ใช้โอกาสในขณะที่เธอกำลังรินวิสกี้ชวนเธอคุย

“เกือบสองปีได้แล้วค่ะ”

“ถึงว่า คุณทำงานได้ดูคล่องแคล่วดี” ดูจากตอนที่เธอไปหยิบขวดวิสกี้ เธอรู้ทันทีว่ามันถูกวางไว้ตรงไหน ทั้งที่เค้าเตอร์ตรงนั้นมีเหล้าหลากหลายยี่ห้อวางเรียงรายกันจนตาลาย

“ขอบคุณค่ะ” แล้วเธอก็ฉีกยิ้มการตลาดให้ผมอีกครั้ง ก่อนเดินไปเก็บขวดวิ้สกี้ไว้ที่เดิม

หัวข้อสนทนาห่วยแตกที่สุด เพราะผมไม่รู้จะชวนเธอคุยเรื่องอะไร จะถามคำถามที่ส่วนตัวกว่านี้ก็กลัวจะรุกเร็วเกินไป คือผมกำลังคีพคูลอยู่ แต่แม่งโคตรรนเพราะถูกใจเธอจนตัวสั่น

ทำเป็นเลือดร้อนไปได้ อายุ 33 ปีแล้วนะโว้ย!