บทที่ 2 เด็กเสี่ย

นั่งจิบวิสกี้แก้วที่สองพลางคิดไปด้วยว่าผมจะเอาผู้หญิงตรงหน้าขึ้นเตียงได้ยังไง เพราะหน้าที่การงานเธอค่อนข้างผิดจากที่เคยเจอมา ถ้าเป็นพวกพนักงานเสิร์ฟผมไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย นั่งอยู่เฉยๆ พวกเธอก็ส่งสายตาสื่อความหมายให้อยู่แล้ว แค่กระดิกนิ้วก็หิ้วกลับห้องอย่างง่ายดาย

แต่แม่สาวบาร์เทนเดอร์คนนี้สิ ไม่แม้แต่จะส่งสายตาสื่อความหมายอะไรกับผมทั้งสิ้น มีแค่คำพูดสุภาพและรอยยิ้มการตลาด เธอเว้นระยะไว้อย่างชัดเจน ทรงนี้กระดิกจนนิ้วล็อกก็ไม่ได้แอ้ม

เอาไงดีวะ? 

ผมเป็นพวกอยากได้อะไรก็ต้องได้ด้วยสิ และตอนนี้กำลังอยากได้เธอคนนี้แทบขาดใจ รู้สึกถูกตาต้องใจใอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเหล้าแก้วที่สามหมดลง ผมจึงเรียกเธอมาเติมให้อีกครั้ง โดยจะใช้โอกาสตรงนี้คุยกับเธอด้วย

“คุณมีแฟนรึยัง?”

เอาวะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ขืนคีพคูลต่อไป อดแดกแม่กวางน้อยคนนี้แน่นอน

จากที่คิดไว้เธออาจจะตกใจนิดหน่อยที่ถามตรงๆ แบบนี้ เนื่องจากผมเป็นคนประดิดประดอยคำพูดไม่ค่อยเก่ง บวกกับอยากเข้าเรื่องตรงๆ ไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา

และที่เลือกคำถามนี้ เพราะผมอยากแน่ใจก่อนว่าเธอยังไม่มีเจ้าของ แม้จะอยากได้จนใจเจ็บแต่ก็ไม่ใช่พวกแย่งของของใครหรือกินร่วมกับใครได้

ผมชอบกินคนเดียวอย่างมูมมาม!

ทว่าคำถามของผมไม่ได้ทำให้เธอตกใจเลยแม้แต่นิด ตรงกลันข้ามเธอดูชินชา รินเหล้าเสร็จ ใบหน้าสวยก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ติดขำนิดๆ

มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไง? ผมถามผิดตรงไหน?

“ยังค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบและมาพร้อมกับรอยยิ้มสุภาพ คงไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนจู่โจมแบบนี้สินะ

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ผมได้รับคำตอบแล้วว่าเธอคนนี้ไม่ได้ติดสถานะกับใครอย่างที่ผมต้องการ ฉะนั้น....

“สนใจมาเป็นเด็กเสี่ยไหม? ”

เธอหลุดยิ้มขำพรืดเบาๆ มาทันทีหลังประโยคนั้นจบ เล่นเอาความมั่นใจของผมหดหายไปเกือบครึ่ง

ทำไมมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิผลแห่งเกาะฮ่องกงอย่างผมเหมือนรู้สึกถูกหยาม!

เดี๋ยวเถอะแม่คุณ ถ้าได้มาขย้ำบนเตียงเมื่อไหร่ จะขย้ำให้จมเขี้ยว แต่ตอนนี้ทำได้แค่คาดโทษไว้ในใจเพราะยังไม่ได้เริ่มดีลเลยด้วยซ้ำและดูเหมือนจะดีลยากเสียด้วย

“เสี่ยที่ว่านี้คือคุณเหรอคะ?”

เอ้า! หรือเพราะวันนี้ผมไม่ได้สวมสูทผูกเนกไทเลยดูไม่รวยเหมือนเสี่ย

“ก็ใช่สิครับ หรือคุณคิดว่าผมจะดีลคนสวยๆ อย่างคุณไปให้พ่อผม

รึไง” ถามขนาดนี้แล้วถ้าไม่ดีลให้ตัวเองแล้วจะดีลไปให้ใครวะ

“ขอโทษค่ะที่พูดไม่เคลียร์ ที่ฉันถามคุณไปแบบนั้น เพราะจากรูปร่างภายนอกคุณแล้วมันห่างไกลจากคำว่าเสี่ยมาก”

“แล้วเสี่ยในความคิดคุณเป็นแบบไหน”

“ก็….เออ ตัวท้วมๆ มีอายุหน่อยๆ อะไรประมาณนี้”

คงไม่อยากพูดลักษณะของอีพวกตาเสี่ยแก่ตัณหาพวกนั้นออกมาตรงๆ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมขยายความให้เอง

“คุณหมายถึง ตัวอ้วนๆ พูงย้วยๆ หัวล้านๆ อะไรแบบนั้นเหรอ” แล้วเธอก็ฉีกยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้ารับ

“งั้นอย่างผมเขาเรียกว่าอะไรกันล่ะ?”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

“ดูแล้วคุณน่าจะอายุน้อยกว่าผมหลายปี เรียกป๋าดีไหม มาเป็นเด็กป๋าไหม? ” ซึ่งเธอก็ยิ้มขำใส่ผมเหมือนเดิม

อะไรวะ! เสี่ยก็ไม่ได้ ป๋าก็ไม่ใช่ มาเป็นเด็กมาเฟียงี้?

อยากถามแบบนี้เหมือนกัน แต่กลัวเธอจะแตกตื่นไปเสียก่อน เพราะที่นี่เมืองไทยไม่ใช่ฮ่องกง ผมเองก็ไม่อยากป่าวประกาศตัวตนที่แท้จริงของตัวเองให้ใครรู้ไปทั่ว

“ป๋าก็ยังดูแก่ไปสำหรับคุณค่ะ”

“งั้นสนใจมาเป็นเด็กผมไหม?”

“.…” ยิ้มการตลาดอีกแล้ว

จากที่สงสัยตอนนี้ผมค่อนข้างแน่ใจแล้วว่ามีผู้ชายหลายคนได้ยื่นข้อเสนอเลี้ยงดูปูเสื่อเธอมาก่อนอย่างแน่นอน เพราะเจ้าตัวดูไม่โกรธเคืองที่ผมหยิบยื่นข้อเสนอให้ตรงๆ ตรงกันข้ามเธอกลับรับมือได้อย่างสุภาพและดูเคยชินกับคำถามแนวนี้

“ขอโทษนะคะ ฉันรับข้อเสนอของคุณไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

เหี้ย!

ครั้งแรกในชีวิตที่มาเฟียอย่างผมถูกผู้หญิงปฏิเสธด้วยสายตา

ไร้ความลังเล บอกตามตรงผมโคตรเสียหน้า ดีลผู้หญิงครั้งแรกก็แห้วเสียแล้ว

โว้ย! เกิดมาพึ่งรู้สึกว่าดีลผู้หญิงขึ้นเตียงมันยากก็วันนี้นี่แหละ

หรือจะกลับไปแดกผู้หญิงที่เลขาลงชื่อไว้ในลิสต์ที่ยาวเป็นห่างว่าวดีวะ

“แต่ผมสนใจคุณมากนะ ทำยังไงดีล่ะ?” ถือว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่จะหยิบยื่นให้เธอ

“จีบมั้งคะ” จีบงั้นเหรอ?

อะไรวะ! เธอไม่เข้าใจเหรอ ถามเลี้ยงดูแบบนี้ก็แสดงว่าผมแค่สนใจเรื่องเซ็กซ์ ไม่ได้อยากมีคนมาใส่ปอกคอให้

“คุณแค่อยากนอนกับฉันสินะ หน้าคุณถึงได้เครียดขนาดนี้”

ก็รู้นี่ว่าผมกำลังดีลเธอขึ้นเตียง โดยมีค่าเลี้ยงดูให้อย่างที่เธอทำงานทั้งปีก็หาเงินขนาดนี้ไม่ได้ แต่ที่หน้าเครียดเพราะไม่รู้จะกล่อมเธอยังไงต่อดี

ดีลธุรกิจยังง่ายกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า!

“ผมยื่นข้อเสนอให้เพราะอยากได้ตัวคุณ บอกเลยว่าผมถูกใจคุณตั้งแต่แรกเห็น” เอาตรงๆ แบบนี้ล่ะวะ จะได้เข้าใจกันง่ายๆ

“ฉันรับข้อเสนอคุณผู้ชายไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

“โอเคครับ” พอผมบอกสั้นๆ แบบนั้น ใบหน้าสวยก็ดูแปลกใจนิดนึงก่อนจะปรับให้เป็นปกติอีกครั้งในเวลาเพียงเสี้ยววินาที เก็บอารมณ์เก่งดี

แต่เธอคงแปลกใจไม่น้อยที่ผมยอมถอยง่ายๆ แล้วเรื่องอะไรผมจะไปซักไซ้เธออีก โดนปฏิเสธออกมาตรงๆ ก็เกินพอแล้ว อย่าให้เสียชื่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไปมากกว่านี้เลย

“ดื่มให้สนุกนะคะ ต้องการเครื่องดื่มเพิ่มเรียกใช้ฉันได้ตลอดนะคะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มหวานหยดก่อนจะเดินไปรับออเดอร์จากพนักงานเสิร์ฟ

เธอทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นไก่อ่อน ที่พึ่งโดนเธอเชือดนิ่มๆ

ด้วยถ้อยคำและรอยยิ้มสุภาพนั้น แต่ผมยังไม่ยอมแพ้หรอกนะเพราะถ้าผมอยากได้ก็ต้องได้!