8 แก๊งลูกรักพระเจ้า

“พวกแกกินอะไรดี”

พอเดินมาถึงโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลูกพีชก็หยุดเดิน มองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับไปถามเพื่อนทั้งสอง

“คิดไม่ออกเลยอะ ราดหน้า ก๋วยเตี๋ยว ข้าวราดแกง มันน่ากินไปหมดเลย“

มินนี่ทำหน้าลำบากใจ เพราะร้านอาหารในโรงอาหารมีให้เลือกละลานตา จนตัดสินใจไม่ถูก

“กินข้าวราดแกงป่ะ”

ลูกพีชเสนอขึ้น

“ราดหน้าก็น่ากินนะ”

ไผ่อิงหันไปมองร้านราดหน้าที่กำลังผัดเส้น ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนเธอกลืนน้ำลายเบาๆ

ทั้งสามคนยืนถกกันอยู่หน้าทางเข้าโรงอาหาร ไม่มีใครตัดสินใจได้เสียที

แต่จู่ๆ เสียงฮือฮาจากนักศึกษารอบๆ ก็ดังขึ้น

“กรี๊ด! วันนี้แก๊งลูกรักพระเจ้ามากินข้าวที่โรงอาหารด้วย!”

“จริงด้วย นานๆทีจะได้เห็น เป็นบุญตาสุดๆ”

“โอ๊ย… หล่อเกินไปแล้ว อย่างกับพระเอกในซีรีส์!”

“พี่ปืนเดินนำเหมือนเดิมเลย แก๊งนี้หล่อทุกคนจริงๆ”

ลูกพีชขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหันไปตามต้นเสียงด้วยความสงสัย

สิ่งที่เธอเห็นคือแก๊งหนุ่มหล่อสี่คน กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกัน

แต่ละคนหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสมส่วน ใบหน้าคมคาย ทรงผมเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติ สวมเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์สีแดง บางคนพาดไว้บนไหล่ แม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่กลับดูโดดเด่นจนยากจะละสายตา และคนที่สะดุดตาเธอมากที่สุดก็คือ…

รุ่นพี่ปืนใหญ่ รุ่นพี่ปีสามสุดฮอตของสาขากรมโยธา และใช่… สาวๆ หลายคนกำลังเรียกชื่อเขา

”พี่ปืน!โคตรหล่อ“

ด้านหลังมีเพื่อนสนิทอีกสามคนเดินตามมาติดๆ ทั้งพีเจย์ ไทเกอร์ และวาโย แต่ละคนหล่อคนละสไตล์ จนเรียกสายตาจากสาวๆ ได้ไม่ต่างกัน

ทันทีที่ทั้งสี่คนเดินผ่าน เสียงกรี๊ดและเสียงกระซิบก็ดังขึ้นทั่วโรงอาหาร

หลายคนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย บางคนถึงกับเขินจนยิ้มไม่หุบ

“หล่อเกินไปแล้ว…”

“เห็นตัวจริงทีไร ใจละลายทุกที”

“ถ้าได้เป็นแฟนสักวันนะ ตายตาหลับเลยละ”

ลูกพีชมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง

“เขาดังขนาดนั้นเลยเหรอ”

เธอเอ่ยถามเบาๆ

มินนี่พยักหน้าช้าๆ ราวกับยังตกอยู่ในภวังค์

“นั่นนะสิ ฉันก็เพิ่งรู้ว่ารุ่นพี่ฮอตขนาดนี้ แล้วดูเพื่อนๆของรุ่นพี่แต่ละคนสิ เบ้าหน้าฟ้าประทานกันทั้งนั้นเลย”

“สุดยอดเลย หรือว่าแก๊งนี้เขาคัดเฉพาะคนหน้าตาดีเข้ากลุ่มกันนะ”ไผ่อิงก็ไม่ต่าง มองตามจนรุ่นพี่สี่คนเดินไปนั่งที่โต๊ะ

และก่อนที่โรงอาหารจะเต็มไปด้วยนักศึกษามากกว่านี้ ลูกพีชรีบหันไปเรียกสติเพื่อนทั้งสองทันที

“พวกแก! รีบไปซื้อข้าวกันเถอะ เดี๋ยวโต๊ะเต็มนะ”

มินนี่กับไผ่อิงหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเห็นว่าหลังแก๊งหนุ่มสุดฮอตเดินเข้ามา นักศึกษาจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาในโรงอาหารตามกันเป็นแถว

“จริงด้วย! ถ้าช้ากว่านี้ไม่มีที่นั่งแน่”

ไผ่อิงรีบพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นแยกกันซื้อเลยไหม จะได้เร็วๆ”

มินนี่เสนอขึ้น

“เออ ดีเลย เจอกันที่โต๊ะด้านในนะ”

ลูกพีชตอบทันที

ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันไปคนละร้าน มินนี่เดินไปทางร้านก๋วยเตี๋ยว ไผ่อิงตรงไปที่ร้านราดหน้า ส่วนลูกพีชเลือกเดินไปยังร้านข้าวราดแกงที่มีอาหารเรียงรายอยู่เต็มตู้กระจก

แม้หน้าร้านจะมีนักศึกษาต่อแถวอยู่หลายคน แต่แถวก็ขยับไปเรื่อยๆ ลูกพีชจึงยืนรออย่างใจเย็น พลางมองกับข้าวตรงหน้าด้วยความหิว

‘เอาอะไรดีนะ… แกงเขียวหวานก็น่ากิน ไก่ทอดก็น่าอร่อย’

เธอได้แต่นึกในใจ เพราะไม่มีเพื่อนคุยแล้ว

และในระหว่างที่กำลังถกเถียงกับตัวเอง เธอก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมคุ้นเคยบางอย่าง ที่ลอยมาจากด้านหลัง

กลิ่นนี้…

เหมือนกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนเสื้อช็อปของรุ่นพี่ปืนใหญ่ไม่มีผิด

หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ