Se connecterPartager
7เมื่อกี้ชนแรงไหม
Date de publication:
2026-07-03 19:41:55“ค…ค่ะ หนูนึกว่าไม่มีใครอยู่”
“พี่เรียกแล้วนะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู “แต่น้องมัวแต่ยืนเหม่อ เลยไม่ได้ยิน” ลูกพีชหน้าแดงจัดทันที “ข…ขอโทษค่ะ” ปืนใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง เขากอดเธอไว้อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อย “เมื่อกี้ชนแรงไหม” ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ “ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ” “แน่ใจนะ แต่หน้าผากน้องแดง พี่ขอดูหน่อยสิ” มือหนาเลื่อนมาแตะหน้าผากเธออย่างเบามือ ก่อนจะวนลูบแผ่วเบา ลูกพีชเผลอมองหน้ารุ่นพี่อย่างลืมตัว ใบหน้าหล่อเหลาบวกกับความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ทำเอาเธอถึงกับหายใจติดขัด เธอเผลอมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดกับเธอ แล้วต้องเม้มปากเบาๆ เพราะแอบขัดเขินกับริมฝีปากนั่น “คราวหลังระวังหน่อยนะ ผิวขาวๆ เวลาโดนอะไรนิดหน่อยก็จะแดงง่ายแบบนี้” “ค่ะ” เขายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างช้าๆ ลูกพีชรีบถอยห่างออกมาทันทีด้วยความเขินจนแก้มแดงระเรื่อ “เอ่อ…หนูเอาเสื้อช็อปมาคืนค่ะ” เธอยื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้เขาทันที ราวกับต้องการหาอะไรทำเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า ปืนใหญ่รับถุงนั้นมา แต่ไม่ได้รีบเปิดดู สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าหวานที่แดงซ่านไปจนถึงใบหู มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ขอบคุณครับ แต่ที่จริงพี่ไม่ได้รีบอะไร เสื้อพี่มีหลายตัว” “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอไปเรียนนะคะ” เธอรีบตัดบททันที เพราะขืนอยู่ใกล้รุ่นพี่นานกว่านี้ เธอคงหายใจไม่ออกแน่ๆ “ครับ ตั้งใจเรียนนะ” “ค่ะ” คำพูดของรุ่นพี่ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก รีบหมุนตัวเดินออกมาจากห้องชมรมอย่างเร่งรีบ ปัง! ปืนใหญ่มองตามแผ่นหลังเล็กจนลับสายตา “หึ…แค่นี้ก็เขินจนตัวบิด นี่แค่เริ่มต้น เด็กน้อย“ ตึก… ตึก… ตึก… ลูกพีชสับเท้าเดินออกจากห้องชมรมด้วยใบหน้าที่ยังคงเห่อร้อน “รุ่นพี่ยังไม่ทันทำอะไรเลยนะลูกพีช” เธอพึมพำกับตัวเองพลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ติ้ง! แต่เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือน LINE ก็ดังขึ้น เธอชะลอฝีเท้าลงแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง ปืนใหญ่: ขอบคุณที่ซักและรีดให้อย่างดีนะครับ ดูก็รู้ว่าใส่ใจ กลิ่นหอมมากเลย กลิ่นนี้พี่ชอบมาก เพราะมันเหมือนกลิ่นหอมที่อยู่บนตัวน้อง หลังจากอ่านข้อความจบ ลูกพีชกำมือถือแน่น ข้อความที่รุ่นพี่ส่งมาทำให้ใจของเธอเต้นโครมครามรุนแรงกว่าเดิมซะอีก เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป รีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋าแล้วรีบเดินไปที่ห้องเรียน “ขอโทษค่ะอาจารย์” แต่เมื่อไปถึงห้อง อาจารย์ก็ได้เริ่มสอนไปแล้ว “นักศึกษา มัวทำอะไรอยู่ถึงมาสาย” อาจารย์หยุดสอนแล้วหันมามองเธอ ทำให้เพื่อนทั้งห้องต่างหันมามองเป็นตาเดียว “หนูติดธุระค่ะอาจารย์” อาจารย์เลิกคิ้วสูง “ยังมีธุระอะไรที่สำคัญกว่าการเรียนอีกหรือ” “ลูกพีชปวดท้องกะทันหันค่ะอาจารย์” มินนี่ยกมือขึ้นช่วยแก้ตัวให้ “จริงเหรอ” อาจารย์หันมาถามย้ำเหมือนไม่ค่อยเชื่อนัก “เป็นเรื่องจริงค่ะอาจารย์ พอดีหนูปวดท้องกะทันหัน ก็เลยเข้าสายค่ะ” เธอหันไปมองหน้ามินนี่ด้วยความรู้สึกขอบคุณที่ช่วยเธอไว้ในยามคับขันเช่นนี้ “อย่าให้มีแบบนี้บ่อยๆ ไม่งั้นอาจารย์จะทำโทษ ไปนั่งที่ได้แล้ว” “ขอบคุณค่ะ” ลูกพีชรีบเดินไปนั่งประจำที่ซึ่งมินนี่กับไผ่อิงจองเอาไว้ให้ “เกือบซวยแล้วไหมล่ะแก ทำไมไปนานนักล่ะ ไหนบอกว่าห้องชมรมรถแข่งอยู่หลังตึกนี่เอง” ไผ่อิงรีบกระซิบถาม “พอดีฉันหาห้องชมรมไม่เจอน่ะ ก็เลยช้าไปหน่อย” หลังจากนั้นเพื่อนๆก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อและหันมาสนใจการเรียน จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยง ทั้งสามคนจึงลงจากตึกเพื่อไปพักทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารของคณะวิศวะ
Dernier chapitre
พลาดรักวิศวะเลว 24 เฮดว้าก
ทั้งที่ในใจอยากรู้แทบแย่ ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังทำหน้าแบบไหน แต่ความทรงจำตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน รวมถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาในช่วงสองวันที่ผ่านมา ก็ทำให้หญิงสาวตัดสินใจได้ทันทีว่า ‘ไม่มองดีที่สุด’ อย่างน้อยถ้าเธอไม่สบตา ไม่แสดงท่าที และทำตัวกลมกลืนไปกับนักศึกษาปีหนึ่งอีกเป็นร้อยคน ปืนใหญ่อาจจะไม่ได้สนใจเธอเป็นพิเศษก็ได้ ลูกพีชจึงก้มหน้ามองแผ่นหลังเพื่อนอย่างตั้งใจ ทั้งที่แผ่นหลังบางของคนตรงหน้าก็ไม่มีอะไรให้มอง และไม่มีอะไรน่าสนใจด้วยซ้ำ ไม่นานนัก เสียงจากด้านหน้าลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ต่อจากนี้จะเป็นช่วงชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมนะครับ ก่อนอื่นพี่ขอแนะนำรุ่นพี่ที่จะเข้ามาดูแลน้องๆในส่วนนี้ก่อนนะครับ” รุ่นพี่ปีสองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ต่างจากตอนทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เสียงพูดคุยเบาๆรอบตัวจึงค่อยๆเงียบลงทันที นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนหันความสนใจไปยังรุ่นพี่สี่คนที่ยืนเรียงกันอยู่ด้านหน้า คนแรกก้าวออกมาเล็กน้อย ร่างสูงยืนตัวตรง ก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด “สวัสดีครับ พี่ชื่อพีเจย์นะครับ วิศวกรรมโยธา ปีสาม เป็นพ
พลาดรักวิศวะเลว 23ทำไมต้องเป็นเขา
“น้องๆครับ ตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นไป ขอความร่วมมือทุกคนนั่งให้เรียบร้อยและตั้งใจฟังกันหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะมีรุ่นพี่อีกกลุ่มเข้ามาชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมรับน้อง” ทันทีที่เสียงของรุ่นพี่ปีสองดังขึ้นผ่านโทรโข่ง บรรยากาศบริเวณลานกิจกรรมที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ค่อยๆเงียบลงทีละน้อย รุ่นน้องปีหนึ่งพากันนั่งฟังอย่างตั้งใจ หลายคนรีบขยับป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกให้หันออกด้านหน้า บางคนจัดเสื้อนักศึกษาให้เข้าที่ ส่วนคนที่นั่งคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ก็รีบหันกลับไปด้านหน้าและนั่งให้เป็นระเบียบกว่าเดิม ความสนุกสนานจากกิจกรรมละลายพฤติกรรมเมื่อครู่เหมือนถูกลดระดับลงไปโดยอัตโนมัติ เพราะเพียงได้ยินคำว่าเรื่องระเบียบ หลายคนก็เริ่มนั่งหลังตรงขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย ลูกพีชเองกลับยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หญิงสาวก้มหน้าจัดชายกระโปรงนักศึกษาของตัวเองให้เรียบร้อย จนกระทั่ง กึก กึก ข้อศอกของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดเข้าที่ต้นแขนของเธอถี่ๆ “แก… แก หันไปดูทางนั้นเร็ว” ลูกพีชหยุดมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนสะกิดด้วยสีหน้าติดรำคาญเล็กน้อย “อะไรของแกอีกน่ะ ไผ่อ
พลาดรักวิศวะเลว 22ตัวท็อป
“เอาละครับน้องๆ เกมต่อไปง่ายมาก พี่จะให้เวลาสามนาที ทุกคนต้องหาคนที่เกิดเดือนเดียวกับตัวเองให้เจอ ใครหาไม่เจอภายในเวลาที่กำหนด…” รุ่นพี่ผู้ชายที่ถือโทรโข่งเว้นจังหวะอย่างจงใจ เหมือนรู้ดีว่าทุกคนกำลังรอฟังบทลงโทษ นักศึกษาปีหนึ่งพากันเงียบลงแทบพร้อมกัน “ต้องออกมาเต้นไก่ย่างอยู่หน้าคณะครับ” เสียงโห่ดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งลาน “โห่ พี่! มันเกี่ยวอะไรกับเดือนเกิดก่อน!” รุ่นพี่หัวเราะ “ไม่เกี่ยวครับ พี่แค่อยากดูคนเต้นเฉยๆ ใครหาเพื่อนไม่ทันก็ถือว่าเสียสละสร้างสีสันให้คณะแล้วกัน” เสียงหัวเราะดังลั่น ลูกพีชเองก็หัวเราะจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก มินนี่หันมากระซิบ “ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าฉันหาไม่เจอ แกต้องออกไปเต้นเป็นเพื่อนฉันด้วย อย่างน้อยให้ฉันมีเพื่อนขายหน้าด้วยกัน” ลูกพีชหันไปมองเพื่อนพร้อมคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ “เกี่ยวอะไรกับฉันก่อน ฉันไม่ได้เกิดเดือนเดียวกับแกสักหน่อย แล้วฉันก็ยังรักศักดิ์ศรีตัวเองมากพอที่จะไม่ออกไปเต้นไก่ย่างหน้าคณะด้วย” “นี่เพื่อนกันจริงไหม” “เป็นเพื่อนกันค่ะ แต่ความรักที่ฉันมีให้แกยังไม่มากพอจะพาฉันไปขายหน้าด้วยกันขนาดนั้น” “ใจร้ายมากนะลูกพีช”มิ
พลาดรักวิศวะเลว 21 รวมรับน้อง
ช่วงบ่ายของวันต่อมา ทันทีที่คลาสเรียนช่วงบ่ายจบลง บรรยากาศบริเวณหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็เริ่มคึกคักขึ้นทันที นักศึกษาปีหนึ่งจากหลายสาขาทยอยเดินออกจากอาคารเรียน แล้วมุ่งหน้าไปยังลานกิจกรรมขนาดใหญ่หน้าคณะตามกำหนดการรับน้องวันแรกที่รุ่นพี่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ บางคนยังสะพายกระเป๋าอยู่บนไหล่ บางคนถือแก้วน้ำหรือชีตเรียนติดมือมา บางกลุ่มเดินจับกลุ่มคุยกันเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ขณะที่อีกหลายคนยังมีสีหน้าดูเก้ๆกังๆ เพราะเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นานและยังจำหน้าเพื่อนร่วมสาขาแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ เสียงเรียกของรุ่นพี่ปีสองดังสลับกันไปทั่วทั้งลาน “น้องเครื่องกลมาทางนี้เลยนะครับ ใครยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องนั่งตรงไหน ให้มองหาป้ายชื่อสาขาไว้ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งเดินตามเพื่อนไปเรื่อย เดี๋ยวสุดท้ายได้ไปนั่งผิดสาขาแล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน” “น้องไฟฟ้าอยู่ฝั่งซ้ายค่ะ ใครยังไม่ได้ป้ายชื่อแวะมารับกับพี่ตรงนี้ก่อนนะคะ เขียนชื่อเล่นให้ตัวใหญ่ๆหน่อย พวกพี่จะได้เรียกถูกเวลาเล่นกิจกรรม” “โยธาอยู่ทางนี้ครับ น้องผู้ชายเสื้อขาวตรงนั้นครับ ใช่ครับ คนที่กำลังยืนทำหน้างงอยู่ ไม่ต้องหันไปมองคนอื่นแล้วครับ พี่เรี
พลาดรักวิศวะเลว 20ฝันดีนะครับ
หญิงสาวยืนจ้องมันนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ “แล้วเธอจะกลัวอะไรนักหนาล่ะลูกพีช เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เขาส่งมา เธอก็แค่เปิดอ่าน แค่นั้นเอง” เมื่อให้กำลังใจตัวเองเรียบร้อย ร่างเล็กก็ปีนกลับขึ้นไปบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวค้างอยู่เหนือไอคอน LINE อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไป และทันทีที่เห็นข้อความสองบรรทัดที่อีกฝ่ายส่งมา ลูกพีชก็นิ่งค้างไปทั้งตัว ปืนใหญ่ : นอนรึยัง ปืนใหญ่ : ฝันดีนะครับ “…” และที่เธอคิดเอาไว้ มันก็ผิดพลาดไปทั้งหมด เพราะข้อความที่พี่ปืนส่งมา เป็นข้อความบอกว่าฝันดี เพียงเท่านั้นจริงๆ แต่แค่ประโยคสั้นๆ กลับทำเอาคนอ่านถึงกับทำตัวไม่ถูก ลูกพีชนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตายังคงจับจ้องข้อความบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่อ่านจบไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว มือเล็กยกขึ้นแตะหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงมาก แรงจนเธอเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง “พี่จะทำแบบนี้ไปทำไม…” เสียงพึมพำเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “เล่นกับความรู้สึกฉันมากเกินไปแล้วนะ… ฮึ่ย!” ลูกพีชทิ้งตัวพิงหัวเตียง ก่อนจะ
พลาดรักวิศวะเลว 19หรือว่าอยากได้เงินคืน
หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดซีรีส์เรื่องที่ดูค้างเอาไว้ แล้วนอนดูอย่างเพลิดเพลิน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จากหนึ่งตอนกลายเป็นอีกตอน จนกระทั่งความง่วงเริ่มเอาชนะความอยากดูต่อ “หาว…” ลูกพีชยกมือปิดปาก ดวงตากลมปรือจนแทบจะลืมไม่ขึ้น “ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูต่อก็ได้”เธอพึมพำกับตัวเอง มือเล็กเลื่อนไปปิดหน้าจอ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง เตรียมตัวนอนอย่างจริงจัง แป๊ก! เสียงสวิตช์โคมไฟหัวเตียงดังเบาๆ ก่อนที่ภายในห้องจะเหลือเพียงแสงสลัวจากด้านนอก ลูกพีชขยับตัวหาท่านอนสบาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงหน้าอก แล้วหลับตาลง ทว่าผ่านไปยังไม่ทันถึงนาที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจาก LINE ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เปลือกตาที่กำลังจะปิดสนิทเปิดขึ้นอีกครั้งทันที “หืม… ใครกันนะ หรือว่าจะเป็นเฮียภีม” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู เพราะคิดว่าพี่ชายอาจจะส่งข้อความมาบอกอะไร แต่ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น หัวใจของลูกพีชกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ บนหน้าจอปรากฏการแจ้งเตือนจากแอปสีเขียว พร้อมชื่อของคนที่เธอไม่คิดว่าจะส่งข้อความมาหาในเวลา
Vous vous intéresseriez aussi à
บอสเอวดุ!!!
ซีไซต์325.1K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat116.8K Vuesบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.0K Vuesสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.0K Vuesลมพาลหวงรัก NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง63 Vuesขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป
Scince1.0K Vuesสัญญาไร้รักเมียซื้อ
KhunRaFah26 Vuesท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา46 Vues
