เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 75
บทล่าสุด
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1596
หัวใจของเฉียวเนี่ยนบีบรัดอย่างรุนแรง สายตาพลันเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ของเซียวเหิงอย่างไม่อาจหักห้าม“ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่ใช่…” นางโต้แย้งไปตามสัญชาตญาณ ทว่าสุ้มเสียงกลับแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ “จะเป็นหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ” แม่เฒ่าอากู่น่าเอ่ยขัดอย่างไม่แยแส “แต่ในใจเขามีเจ้า มิเช่นนั้น คงไม่ยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเจ้า แม่เฒ่าผู้นี้เคยบอกแล้ว... ว่าเกลียดชังพวกคู่รักในใต้หล้านี้ที่สุด เดิมทีตั้งใจจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งเสียให้สิ้นซาก! แต่เป็นเพราะเลือดในกายเจ้านั่นแหละที่ช่วยเจ้าไว้”นางต้องการโลหิตที่กายาต้านร้อยพิษในกายของเฉียวเนี่ยน เพื่อมาสานต่อการใหญ่ของตนให้สำเร็จ!เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาอันขุ่นมัวคู่นั้นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา “แม่เฒ่าผู้นี้จะบอกเจ้าให้... ยามใดที่เจ้าถูกหลอมจนเป็นมนุษย์กู่แล้วไซร้ เลือดของเจ้าจักสามารถ สะกดพลังของ “กู่ร่วมชะตา” ในกายมันผู้นั้นได้ชั่วคราว!”รูม่านตาของเฉียวเนี่ยนหดเกร็งวูบ!สะกดกู่ร่วมชะตาได้งั้นหรือ?!สุ้มเสียงของแม่เฒ่าอากู่น่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ ดังชัดเจนในโสตของนาง: “แม้จะมิอาจถอนรากถอนโคนได้... แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันฟื้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1595
ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมา ล้วนเจือไปด้วยลิ่มเลือดและความสิ้นหวังล้ำลึกจากก้นบึ้งดวงวิญญาณสิ้นเสียงคำราม แสงสว่างในดวงตาของเขาก็ดับวูบลง ราวกับเปลวเทียนต้องลม ศีรษะ พับตกกระแทกพื้นดินอย่างสิ้นแรง นิ่งงันไร้สุ้มเสียง ไม่รู้เป็นหรือตาย“เซียวเหิง!” หัวใจของเฉียวเนี่ยนพลันบีบรัดอย่างรุนแรง ทว่านางมิอาจต้านทานพลังของหนอนพิษในกายได้อีกต่อไป ภาพเบื้องหน้าพร่ามืด แล้วดิ่งลงสู่ความสลบไศลในที่สุดความมืดมิดอันไร้ขอบเขตประหนึ่งปลักตมเหนียวหนืดโอบล้อมสติสัมปชัญญะของเฉียวเนี่ยนไว้ นางรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่เหวลึกที่เย็นยะเยือกเสียดกระดูก ไม่อาจหายใจ และไม่อาจครุ่นคิดสิ่งใดได้เนิ่นนานเพียงใดไม่อาจรู้ อาจเพียงชั่วพริบตาหรือยาวนานนับชั่วกัปชั่วกัลป์ แสงสว่างรำไรและความหนาวเหน็บที่บาดลึกก็ฉุดกระชากนางขึ้นมาจากห้วงความสับสนทันทีที่สติกลับคืนมา อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงและความอ่อนล้าที่แทรกซึมเข้ากระดูกก็โถมทับนางราวกระแสคลื่นนางพยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทว่าสิ่งที่เห็น กลับไม่ใช่พื้นดินเย็นเยียบในกระท่อมซอมซ่อหลังนั้น หากแต่เป็นสีแดงค
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1594
“ทะ... ทำไมกัน?” เฉียวเนี่ยนใช้เจตจำนงที่ยังหลงเหลืออยู่ เค้นคำถามที่แหบพร่าถึงขีดสุดออกมาจากริมฝีปากที่แทบจะขยับไม่ได้ ทุกถ้อยคำเจือปนไปด้วยฟองเลือด “ข้า... ข้ามีร่างพิสุทธิ์ต้านพิษร้อยจำพวกมิใช่หรือ...”เหตุใดจึงยังเสียทีได้อีก?!เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าอากู่น่าก็เผยรอยยิ้มหยันบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับไม้ใกล้ฝั่งนางหลังค่อมพลางค่อย ๆ ก้าวขยับเข้าไปใกล้ สายตาขุ่นมัวจับจ้องที่เฉียวเนี่ยนอย่างเหนียวหนึบ ราวกับหนอนแมลงที่ชอนไชเข้าถึงกระดูก“กายาต้านร้อยพิษจำพวกอย่างนั้นรึ?” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ชวนให้ขนหัวลุก “หึหึ... แม่เฒ่าคนนี้ย่อมรู้อยู่แล้ว! โลหิตของเจ้าสำนักราชาโอสถทุกรุ่นคือของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า! ทั้งแก้พิษร้าย สลายสิ่งอัปมงคล นับเป็นโอสถทิพย์โดยแท้!”นางชี้นิ้วอันแห้งเหี่ยวไปยังเฉียวเนี่ยน ดวงตาเป็นประกายด้วยความบ้าคลั่ง: “ทว่า... เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าหารู้ไม่ว่าสำหรับคนอย่างแม่เฒ่าที่หมกมุ่นกับวิถีกู่มาทั้งชีวิต... “โลหิตทิพย์” ที่กายาต้านร้อยพิษของพวกเจ้าน่ะ มิใช่อุปสรรคเลยสักนิด... แต่มันคือสุดยอดโอสถที่จะหล่อเลี้ยงหนอนพิษได้ดีที่สุดต่างหาก!
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1593
“ท่านเจ้าสำนัก!” เสียงคำรามด้วยความตระหนกแกมสิ้นหวังของอิ๋งชีดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน เขาทะยานกายหมายจะทรงตัวให้มั่น ทว่าแขนกลับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงราวกับเส้นหมี่ มือที่พยายามจะคว้ามีดสั้นข้างเอวตกลงอย่างเปล่าประโยชน์ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนไม่อาจค้ำจุนร่างกายได้อีกต่อไป เขาและเซียวเหิงที่แบกอยู่ล้มครืนลงกับพื้น ประหนึ่งขุนเขาถล่มทลายลงมา เสียงกระแทกนั้นหนักหน่วงและทึบตัน!สติสัมปชัญญะคล้ายจมดิ่งลงสู่หนองน้ำที่เหนียวหนืด เย็นเยียบ และไร้ก้นบึ้ง ร่างกายหนักอึ้งประหนึ่งรูปปั้นหิน แม้แต่การขยับเปลือกตาก็กลายเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม มีเพียงความคิดที่ดิ้นรนอย่างไร้ผลในเหวลึกแห่งความสิ้นหวังเสียงฝีเท้าที่หนักอึ้ง ลากถู และเชื่องช้า ราวกับเสียงก้าวย่างของมัจจุราชดังขึ้นอย่างชัดเจนร่างที่ค่อมงอราวกับกิ่งไม้แห้งค่อย ๆ ขยับมาหยุดตรงหน้าพวกเขา บดบังแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวจากภายนอกประตูที่ลอดผ่านเข้ามาจนมิดแม่เฒ่าอากู่น่ายืนตระหง่านย้อนแสง ร่างทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยเงามืดอันอัปมงคลรอยเหี่ยวย่นลึกบนใบหน้าในความสลัวดูราวกับหุบเหวแห่งนรก นางก้มมองคนทั้งสามที่นอนดิ้น
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1592
ด้วยความทุ่มเทรักษาอย่างสุดกำลังของเฉียวเนี่ยน ในที่สุดชีพจรของแม่เฒ่าอากู่น่าก็เริ่มกลับมาคงที่ แม้จังหวะการหายใจจะยังคงแผ่วเบาราวกับเส้นไหม แต่ก็ไม่หอบถี่จนน่าตระหนกเหมือนก่อนหน้าทว่าการเดินเข็มรักษานั้น ผลาญแรงใจไปมหาศาล เมื่อแม่เฒ่าอากู่น่าเข้าสู่ห้วงนิทรา เฉียวเนี่ยนที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งจึงทรุดกายพิงขอบเตียงอย่างอ่อนล้าค่ำคืนนี้... ช่างยาวนานเหลือเกินเฉียวเนี่ยนเฝ้าอยู่ข้างกายแม่เฒ่าอากู่น่าที่ลมหายใจรวยรินจนแทบสัมผัสไม่ได้ นางสงบนิ่งราวกับรูปปั้นอันเงียบงันภายในกระท่อมที่ผุพัง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูก กลิ่นอับชื้น และไอแห่งความตายที่มิอาจสลัดพ้น ต่างร้อยรัดพันเกี่ยวกัน บดบังหัวใจของทุกคนให้หนักอึ้งเซียวเหิงขดตัวอยู่ที่มุมห้อง พยายามบังคับตนเองไม่ให้หลับใหล ทว่ากลับส่งเสียงละเมอออกมาเป็นระยะ ประหนึ่งเสียงพึมพำของปีศาจร้ายในยามค่ำคืนส่วนอิ๋งชีนั้นยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูประหนึ่งทวารบาล แผ่นหลังตั้งตรง ทว่ากลับพยายามผ่อนลมหายใจให้เบาที่สุด เพราะเกรงว่าจะรบกวนการรักษาที่แสนเปราะบางนี้รุ่งสางวันถัดมา แสงสลัวสีเทาหม่นลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กที่เขรอะกรังด้วยฝุ่น
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1591
แต่เหตุใดต้องเล่นงานเซียวเหิง? ไยไม่จัดการนางโดยตรง?คำถามที่นางเคยเค้นถามเสิ่นเยว่ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง! นางสุดจะหยั่งรู้จริง ๆ ว่าเสิ่นเยว่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่!แววตาของอิ๋งชีเคร่งขรึมลง เขาพึมพำเสียงต่ำ “อดีตท่านเจ้าสำนักเคยตั้งกฎเหล็กไว้ ศิษย์สำนักราชาโอสถมิอาจข้องแวะกับวิชาคุณไสย หากเรื่องนี้เป็นฝีมือของเสิ่นเยว่จริง ท่านเจ้าสำนักก็สมควรขับเขาออกจากสำนักราชาโอสถเสีย!”เซียวเหิงนั่งนิ่งไม่ปริปาก เขาลอบคิดในใจอย่างเงียบเชียบ... เขาลอบคิดในใจอย่างเงียบเชียบ ที่แท้เสียงที่กู่ร้องก้องอยู่ในหัวเขาตลอดหลายวันมานี้คือเสิ่นเยว่หรอกหรือ?เมื่อรู้เช่นนั้นเขากลับรู้สึกโล่งใจอย่างน้อยนั่นก็มิใช่เจตจำนงที่แท้จริงของเขาเขาไม่มีวันทำเรื่องชั่วช้าพรรค์นั้นลงไปแน่…แม่เฒ่าอากู่น่ากล่าวต่อ “วิธีแก้กู่ร่วมชะตานี้มีเพียงทางเดียว คือผู้ลงอาคมต้องใช้ กู่ตัวแม่เป็นตัวล่อเพื่อดึงกู่ตัวลูกออกจากร่างของพ่อหนุ่มคนนี้ มิเช่นนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนจุติลงมาก็หาทางช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียวเนี่ยนก็สั่งการเสียงเข้มทันที: “อิ๋งชี พาเซียวเหิงไป เราจะกลับสำนักราชาโอสถเดี๋ยวนี้!”นางต้องรีบไป
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี64.9K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่207.9K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก448.2K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ60.2K viewsยั่วรักคุณอา
เฮียกังฟู322 viewsสายลมรักเมขลา
คุณน้ำอิง2.0K viewsคุณพ่อเลี้ยง(เดี่ยว) [ เซ็ตพ่อลูกติด ]
Naya Solene985 viewsSEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้
อยู่ในตะเกียงแก้ว623 views
