บทที่10 เผชิญหน้ากับโจวจื่อหมิงอีกครั้ง

โจวจื่อหมิงกำลังนั่งจิบชาและดูตำราพิชัยสงครามอยู่ในเรือนอย่างสงบ แต่แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง หลิวซิ่วเหยาในชุดที่ดูยับยู่ยี่เล็กน้อยวิ่งเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เปียกชื้นด้วยน้ำตา นางทำตัวน่าสงสารจนสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าห้องยังรู้สึกเห็นใจ

“นายท่านเจ้าขา... ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วยนะเจ้าคะ” หลิวซิ่วเหยาเข้าไปเกาะแขนโจวจื่อหมิงไว้ด้วยความน่าสงสาร “ข้าแค่เป็นห่วงท่านที่ต้องเผชิญหน้ากับฮูหยินที่น่ากลัว... ข้าจึงไปเยี่ยมฮูหยินที่ศาลบรรพชน แต่กลับถูกดุด่าอย่างรุนแรง ทั้งฮูหยินและบ่าวรับใช้ของนางไม่ไว้หน้าข้าเลยเจ้าค่ะ”

โจวจื่อหมิงขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ เขาปัดมือของหลิวซิ่วเหยาออกอย่างไม่ใยดี “ไปร้องไห้ที่อื่นเถอะ ข้ากำลังดูตำราอยู่”

หลิวซิ่วเหยาเบะปาก ทำท่าจะร้องไห้หนักกว่าเดิม “แต่ฮูหยิน... ฮูหยินถึงขั้นขู่จะลงโทษข้าเจ้าค่ะ ทั้งๆ ที่ข้าเป็นคนโปรดของท่าน”

โจวจื่อหมิงที่ได้ยินดังนั้นดวงตาก็พลันเย็นชาลง เขาแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมในใจ 'ช่างกล้าดียิ่งนัก... เจ้ากำลังเรียกร้องความตายจากข้า' เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วมองหลิวซิ่วเหยาด้วยสายตาที่เย็นชา “เจ้ากลับไปรอที่เรือนของเจ้า ข้าจะไปจัดการให้เอง”

หลิวซิ่วเหยามองตามหลังของโจวจื่อหมิงที่เดินออกไปอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มที่เผยออกมาอย่างพอใจ คราวนี้นางมั่นใจว่ากัวรั่วชิงก็จะต้องถูกโจวจื่อหมิงลงโทษอย่างหนักแน่นอน

โจวจื่อหมิงเดินเข้ามาในศาลบรรพชนด้วยท่าทีที่ถมึงทึงกว่าตอนสั่งลงโทษกัวรั่วชิงเสียอีก แสงไฟจากตะเกียงส่องสว่างเพียงบางส่วน ทำให้เงาของเขาดูน่ากลัวและใหญ่โต กัวรั่วชิงยังคงคุกเข่าอยู่หน้าแผ่นป้ายบรรพชนในท่าทางที่สงบนิ่งและมั่นคง ราวกับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาเลย

“เจ้ายังไม่สำนึกโทษอีกหรืออย่างไร ถึงได้ก่อกวนผู้อื่นไปทั่วเช่นนี้!” โจวจื่อหมิงเอ่ยเสียงต่ำ ขณะไปหยุดยืนอยู่ด้านหน้าของนาง “เจ้าทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้อย่างไรในที่ศักดิ์สิทธิ์ของบรรพชน!”

“ซื่อจื่อหมายถึงเรื่องใดหรือ” กัวรั่วชิงยังคงคุกเข่าอยู่เช่นนั้น แต่เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นสามีด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความเคารพ น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไม่มีขึ้นไม่มีลง

“เรื่องที่เจ้าไปอาละวาดใส่ซิ่วเหยา เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้รังแกผู้อื่นเช่นนี้ ถึงนางจะเป็นอนุแต่ก็เป็นคนโปรดของข้า เจ้าอิจฉานางจึงรังแกนาง เพราะอยากให้ข้าปวดใจงั้นรึ กัวรั่วชิงในหัวของเจ้ามีแต่ความริษยาอยู่หรือไร ได้แต่งข้าเป็นสามีแล้วก็ยังไม่พอ ยังก่อเรื่องให้ปวดหัวไม่หยุดหย่อน อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดจะเรียกร้องความสนใจ” โจวจื่อหมิงเริ่มมีโทสะ น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย ทำให้เสียงก้องไปทั่วศาลบรรพชนที่ว่างเปล่า

‘เรียกร้องความสนใจงั้นรึ โจวจื่อหมิงเจ้ามันลาโง่ มีค่าให้ข้าใส่ใจหรือ’ กัวรั่วชิงได้ฟังก็ได้แต่สบถภายในใจ

ฉับพลันกัวรั่วชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “อาละวาด? ท่านคิดว่าการที่ฮูหยินอย่างข้าตักเตือนอนุที่ไร้มารยาทเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ สร้างเรื่องให้ท่านปวดหัวงั้นรึ ชื่อจื่อ... หรือท่านคิดว่าข้าควรจะปล่อยให้นางมากล่าววาจาดูหมิ่นข้าที่เป็นสะใภ้ตระกูลโจวต่อหน้าบรรพชนคือสิ่งที่ถูกต้อง”

“นะ...นางก็แค่หวังดีมาเยี่ยม ในเมื่อเจ้าบอกว่าตัวเองเป็นฮูหยินผู้มีเกียรติ เหตุใดต้องข่มขู่นางถึงเพียงนั้น” โจวจื่อหมิงรู้สึกว่านางไม่ได้พูดผิดแม้แต่น้อย แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอจึงไม่ยอมลดละ

“หวังดีประสงค์ร้ายมากกว่ากระมัง” กัวรั่วชิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “หรือท่านคิดว่าอนุที่ควรจะสำรวมตน กลับมาแสดงความยินดีที่ฮูหยินอย่างข้าถูกลงโทษถึงที่ คือความหวังดีจริงๆ”

โจวจื่อหมิงเงียบไปชั่วครู่ ปกติแล้วนางจะก้มหน้ารับผิดแต่โดยดี เพราะกลัวเขาจะโกรธไม่สนใจนางไม่ใช่หรืออย่างไร ไม่คิดว่าครานี้กัวรั่วชิงจะโต้ตอบกลับด้วยเหตุผลที่ทำเอาคนเถียงไม่ออกแบบนี้ได้

“ถึงอย่างไร เจ้าก็ไม่ควรไปต่อปากต่อคำกับนาง”

“แล้วเหตุใดข้าต้องยอมให้อนุต่ำต้อยมาต่อปากต่อคำกับข้าด้วยเล่าเจ้าคะ” กัวรั่วชิงยังคงคุกเข่าอยู่ แต่สายตาของนางกลับมองขึ้นไปในดวงตาของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง “ชื่อจื่อ สถานะของข้าคือฮูหยินเอกของท่าน ย่อมมีศักดิ์และสิทธิ์เหนือกว่าอนุทั้งปวง หากข้าไม่รักษาสถานะของตนเอง ปล่อยให้นางเฮิมเกริมแล้วข้าจะปกครองเรือนหลังของท่านให้สงบสุขได้อย่างไรกัน ยกเว้นว่าท่านอยากได้ชื่อว่า หลงใหลอนุ รังแกภรรยาเอก”

โจวจื่อหมิงรู้สึกราวกับถูกตบหน้า เขามองกัวรั่วชิงด้วยความไม่พอใจ “เจ้าเปลี่ยนไป”

“ข้ามิได้เปลี่ยนไป เพียงแต่เรื่องใดที่ไม่ควรปล่อย ข้าก็จะไม่ปล่อย” กัวรั่วชิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้มีความสุขอยู่เลย “โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับศักดิ์และสิทธิ์ของข้าและท่าน”

“...” โจวจื่อหมิงพูดไม่ออก

“หากไม่มีธุระอันใดแล้ว ก็ควรปล่อยให้ข้า ‘รับโทษ’ ที่ท่านต้องการให้ข้ารับอย่างสงบด้วย” นางยังคงคุกเข่าอยู่ แต่คำพูดของนางเหมือนเป็นการไล่เขาทางอ้อม

โจวจื่อหมิงยืนมองกัวรั่วชิงด้วยความโกรธและความสับสน ก่อนจะตระหนักได้ว่าเขาไม่สามารถทำให้นางหวาดกลัวได้เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เจ้าลุกขึ้น ไม่ต้องรับโทษแล้ว กลับไปที่เรือนของเจ้าเถิด”

เมื่อพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากศาลบรรพชนไปด้วยความไม่พอใจ ปล่อยให้กัวรั่วชิงยิ้มเยาะอยู่ในใจกับชัยชนะเล็กๆ ในครั้งนี้