ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา

ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา

last update最終更新日 : 2025-06-05
作家:  ปังจัง完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
10
3 評価. 3 レビュー
40チャプター
5.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

นางเอกเก่ง

คุณหนู

ปากร้าย

ยากจน

ข้ามเวลาไปอดีต

แต่งงานสายฟ้าแลบ

โอกาสครั้งที่สอง

“เล่อลี่หลิน” นางร้ายผู้เลอโฉมลูกสาวนายอำเภอที่แม่ตาย พ่อไม่รัก เกลียดชังฮูหยิน อนุภรรยา และเหล่าน้องชายน้องสาวต่างมารดาที่เอาแต่จ้องจะแย่งของของนาง แม้กระทั่งคู่หมั้นที่นางหมายมั่นปั้นมือ จึงวางแผนให้น้องสาวตัวดีมีสามีเป็นชายยากจน แต่ดันผิดแผน!!! คนที่ได้สามีเป็นเพียงพรานป่ายากจนนามว่า “หยางหนิงเฉิง” กลับเป็นนาง แถมยังถูกตัดขาดจากตระกูลต้องระหกระเหินเดินทางมาอยู่บ้านของสามีจนคุณหนูแสนบอบบางอย่างนางต้องล้มป่วยและได้เจอกับอีกโลกที่แตกต่าง มาลุ้นกันว่านางร้ายอย่างนางจะนำความรู้ที่ได้มาช่วยให้ครอบครัวผ่านพ้นความยากจนและเป็นคนที่มีความสุขที่สุดจนผู้อื่นต้องอิจฉาได้อย่างไร

もっと見る

第1話

บทที่ 1 ความหลังของนางร้าย

عندما وصلت ياسمين إلى مطار دولة الصَفا، كانت الساعة قد تجاوزت التاسعة بالفعل.

اليوم هو عيد ميلادها.

عندما فتحت هاتفها، تلقت مجموعة من التهاني بعيد ميلادها.

لقد تم إرسالهم جميعًا من قِبل زملائها وأصدقائها.

لكن لم تكن هناك أي رسالة من مالك فريد زوجها.

تلاشت ابتسامة ياسمين.

وعندما وصلت إلى الفيلا، كانت الساعة قد تجاوزت العاشرة مساءً.

صُدمت العمة سلوى عندما رأتها: "سيدتي، كيف أتيتِ الآن؟"

"أين مالك وسالي؟"

"السيد لم يعد بعد، والآنسة تلهو في غرفتها."

أعطتها ياسمين الأمتعة، وصعدت إلى الطابق العلوي لتجد ابنتها ترتدي بيجامتها، وتجلس على طاولة صغيرة تلهو بشيء ما، ولقد كانت غارقة فيما تفعله لدرجة أنها لم تلاحظ دخول ياسمين إلى الغرفة حتى.

"سالي."

سمعت سالي صوتها، فاستدارت وصاحت بسعادة: "أمي!"

ثم أعادت رأسها وأكملت ما تفعله.

اتجهت ياسمين إليها واحتضنتها بين ذراعيها، وبعد أن قامت بتقبيلها، دفعتها سالي بعيدًا: "أمي، أنا ما زلت مشغولة."

لم ترَ ياسمين ابنتها منذ شهرين، إنها تفتقدها كثيرًا، ولن تكتفي بتقبيلها فحسب، بل وتريد التحدث معها أيضًا.

عندما رأت مدى تركيزها، لم ترغب في إفساد متعتها: "سالي، هل تصنعين قلادة من الصدف؟"

"نعم!" وعند هذه النقطة، أبدت سالي اهتمامًا واضحًا: "عيد ميلاد العمة ريم بعد أسبوع، وهذه هي هدية عيد الميلاد التي أعددناها لها أنا ووالدي! لقد قمنا بتعديل هذه الأصداف بعناية، ألا تبدو جميلة؟"

شعرت ياسمين بغصة في حلقها، وقبل أن تتمكن من قول أي شيء، سمعت ابنتها تقول بسعادة وظهرها لها: "لقد صمم أبي أيضًا هدايا أخرى للعمة ريم، وغدًا——"

شعرت ياسمين بألم في قلبها، ولم تعد قادرة على التحمل أكثر، "سالي.... هل تتذكرين عيد ميلادي؟"

"آه؟ ماذا؟" نظرت إليها سالي، ثم نظرت إلى الخرز في يدها وتزمرت، "أمي، لا تتحدثي معي، لقد رتبت الخرز بطريقة غير منظمة——"

أسقطت ياسمين يدها التي كانت تعانقها بها، ولم تقل شيئًا آخر.

وقفت هناك لفترة طويلة، وعندما رأت أن ابنتها لم تنظر إليها، ضمت ياسمين شفتيها وغادرت الغرفة أخيرًا دون أن تقول كلمة واحدة.

عندما رأتها العمة سلوى قالت: "سيدتي، لقد اتصلت بالسيد للتو، وقال إنه مشغول الليلة، وطلب منكِ أن ترتاحي أولًا."

"حسنًا."

ردت ياسمين عليها، ثم توقفت للحظة وتذكرت ما قالته ابنتها للتو، لذلك اتصلت بمالك.

وبعد فترة أجاب الطرف الآخر على المكالمة، وصوته كان باردًا جدًا: "أنا مشغول، غدًا سوف——"

"مالك، من يتصل بك في هذا الوقت المتأخر؟"

لقد كان صوت ريم.

أمسكت ياسمين هاتفها بإحكام.

"لا أحد."

قبل أن تتمكن ياسمين من قول أي شيء، أغلق مالك الهاتف.

لم يرا بعضهما منذ شهرين أو ثلاثة أشهر، وبعد أن جاءت إلى دولة الصَفا أخيرًا، ناهيك عن أنه لم يأتِ مسرعًا لرؤيتها، بل حتى لم يكن لديه الصبر للاستماع إليها في الهاتف...

لقد كان باردًا وجافًا وغير صبورٍ معها دائمًا، حتى بعد كل هذه السنوات من الزواج.

في الواقع، هي قد اعتادت على ذلك بالفعل.

لو كانت في الماضي، فمن المؤكد أنها كانت ستتصل به مرة أخرى، وتسأله بصبر عن مكانه، وإذا كان بإمكانه العودة إلى المنزل.

ربما كانت متعبة للغاية اليوم، لذلك لم ترغب في القيام بذلك.

عندما استيقظت في اليوم التالي، فكرت في الأمر وقررت الاتصال بمالك مرة أخرى.

كان هناك فارق زمني قدره 17 أو 18 ساعة بين دولة الصَفا وبلادهم، لذلك اليوم هو عيد ميلادها بتوقيت دولة الصَفا.

والسبب الذي جعلها تأتي هذه المرة، بالإضافة إلى رغبتها في رؤية ابنتها ومالك، فقد كانت تأمل أيضًا أن يتمكنوا ثلاثتهم من تناول وجبة معًا في هذا اليوم المميز.

هذه هي أمنيتها في عيد ميلادها هذا العام.

لم يجب مالك على الهاتف.

وبعد فترة، وصلتها رسالة.

[ما الأمر؟]

ياسمين: [هل أنت متفرغ في الظهيرة؟ أريد أن أحضر سالي ونتناول الغداء معًا.]

[حسنًا، ارسلي لي عنوان المطعم بعد تحديده.]

ياسمين: [حسنًا.]

بعد ذلك، لم يرسل مالك أي رسائل أخرى.

فهو لم يتذكر أن اليوم هو عيد ميلادها.

على الرغم من أن ياسمين كانت مُهيئة نفسيًا لذلك، لكنها في النهاية شعرت بخيبة أمل كبيرة.

بعد أن غسلت الأطباق واستعدت للنزول إلى الطابق السفلي، سمعت صوت ابنتها والعمة سلوى قادم من الطابق السفلي.

"ألستِ سعيدة بعودة السيدة؟"

"لقد اتفقنا أنا وأبي على مرافقة العمة ريم للذهاب إلى الشاطئ غدًا، لكن أمي جاءت فجأة، وإذا ذهبت معنا، فسيكون الوضع محرجًا جدًا."

"وأمي شريرة جدًا، فهي دائمًا ما تكون قاسية مع العمة ريم——"

"يا آنستي، السيدة هي والدتكِ، ولا يمكنكِ قول ذلك، ألا تعلمين أن هذا سيؤذي مشاعرها؟"

"أعلم، لكن أنا وأبي نحب العمة ريم أكثر، ألا يُمكن أن تصبح العمة ريم هي والدتي؟"

"…"

لم تعد ياسمين قادرة على سماع ما قالته العمة سلوى.

لقد ربّت ابنتها بنفسها، لكن علاقة سالي ومالك توطدت كثيرًا في العامين الماضيين، وأصبحت ابنتها مرتبطة بمالك بشكل أكبر، وفي العام الماضي، سافر مالك إلى دولة الصَفا لتطوير السوق، وأصرت ابنتها على السفر معه.

كانت مترددة في ترك ابنتها تذهب، وأرادت أن تبقى معها.

لكنها لم ترغب في أن تحزن ابنتها، لذلك وافقت في النهاية.

ولم تتوقع أن...

تجمدت ياسمين في مكانها، وظلت واقفة هناك بوجه شاحب، ولم تتحرك لفترة طويلة.

لقد تركت عملها وجاءت إلى دولة الصَفا، لأنها أرادت قضاء المزيد من الوقت مع ابنتها.

والآن يبدو أنه لم تعد هناك حاجة لذلك.

عادت ياسمين إلى غرفتها، وأعادت الهدايا التي أحضرتها إلى الحقيبة.

وبعد فترة اتصلت بها العمة سلوى وقالت إنها أخذت سالي للتنزه، وطلبت منها الاتصال بها إذا احتاجت أي شيء.

جلست ياسمين على السرير، وهي تشعر بالفراغ والضياع.

لقد تركت عملها وجاءت إلى هنا، لكن اتضح أن لا أحد يريدها حقًا.

وكان مجيئها بمثابة مزحة.

ثم خرجت بعد فترة من الوقت.

كانت تتجول بلا هدف في هذا البلد الغريب والمألوف.

اقتربت الساعة من الظهر، وحينها تذكرت أنها حددت موعدًا مع مالك لتناول الغداء معًا.

وبينما كانت تفكر فيما سمعته هذا الصباح، وبينما كانت مترددة بشأن العودة إلى المنزل لإحضار ابنتها، تلقت فجأة رسالة من مالك.

[أنا مشغول في الظهيرة أيضًا، لذلك لن آتي.]

نظرت ياسمين إلى الرسالة دون أن تتفاجئ.

لأنها اعتادت على ذلك.

بالنسبة لمالك، سواء كان الأمر يتعلق بالعمل أو تجمع مع الأصدقاء..... فأي شيء أكثر أهمية من زوجته.

لقد كان دائمًا يلغي مواعيده معها كما يشاء.

فهو لم يفكر في مشاعرها أبدًا.

هل تشعر بالضياع؟

ربما في الماضي.

لكنها الآن أصبحت مخدرة، ولم تعد تشعر بأي شيء.

لقد كانت ياسمين أكثر ارتباكًا.

كانت تشعر بالحماس الشديد، لكن زوجها وابنتها قابلاها بالبرود فحسب.

ثم قادت سيارتها دون إدراك إلى مطعم زارته هي ومالك عدة مرات من قبل.

وعندما كانت على وشك الدخول، رأت مالك وريم وسالي في المطعم.

كانت ريم تجلس بشكل حميمي على نفس الجانب مع ابنتها.

وتتحدث مع مالك، بينما تلهو مع ابنتها.

حركت ابنتها ساقيها بسعادة، وكانت تلهو مع ريم أيضًا، لذلك خطفت المعجنات التي قضمتها ريم للتو.

ابتسم مالك وهو يضع الطعام لهما، لكن عينيه كانت مثبتة على ريم المقابلة له، كما لو أنه لا يرى سواها.

هذا هو انشغال مالك الذي أخبرها به.

وهذه هي ابنتها التي أنجبتها بعد تسعة أشهر من الحمل، وعانت كثيرًا لإنجابها.

ابتسمت ياسمين.

وقفت هناك وظلت تشاهدهم.

وبعد فترة من الوقت، استدارت وغادرت المكان.

عند عودتها إلى الفيلا، قامت ياسمين بإعداد اتفاقية الطلاق.

كان مالك هو حلم مراهقتها، لكنه لم يحبها قط.

ولولا حادث تلك الليلة وضغط الجد، لم يكن ليتزوجها أبدًا.

في الماضي، كانت تعتقد بسذاجة أنه طالما أنها تبذل قصارى جهدها، فسوف يحبها يومًا ما.

لكن الحقائق صفعتها بقوة على وجهها.

لقد مرت سبع سنوات تقريبًا.

ويجب أن تستفيق الآن.

بعد أن وضعت اتفاقية الطلاق في مظروف وطلبت من العمة سلوى تسليمه إلى مالك، سحبت ياسمين حقيبتها إلى السيارة وقالت للسائق: "لنذهب إلى المطار."

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Anděl K
Anděl K
สนุกมากโดยไม่ค้องมีบทลามก เนื้อหาดี ติดตาม ปังจังนะคะ
2025-06-30 14:48:41
1
0
Kom Kom
Kom Kom
สนุกค่ะ อ่านได้เพลินๆ ไม่เครียด
2025-06-25 13:58:25
0
0
Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณจ้าอ่านจบแล้ว
2025-06-24 13:29:02
0
0
40 チャプター
บทที่ 1 ความหลังของนางร้าย
“โอ๊ยย ปวดหัวๆ ทำไมปวดหัวแบบนี้” ลี่หลินอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ภายในหัวหนักอึ้งเป็นอย่างมาก นางพยายามฝืนลืมตาอยู่นานกว่าจะพยุงตัวเองให้ลุกนั่งได้ภาพที่เห็นหลังจากลืมตาขึ้นมาเป็นภาพหลังคาเก่าๆ สีดำมุงด้วยหญ้า เมื่อเลื่อนสายตาไปมาก็พบว่าห้องนี้มีผนังห้องเป็นดินเหนียว ภายในห้องมีหน้าต่างบานเล็กๆ หนึ่งบานที่แสงสามารถลอดผ่านได้ ของใช้ภายในห้องมีหีบขนาดกลางสองใบวางอยู่บนพื้น ตู้เสื้อผ้า โต๊ะหัวเตียง และเตียงนอนที่มีผ้าห่มผืนบางกับผ้าปูเตียงสีขาวออกเหลืองเต็มไปด้วยรอยปะชุน บนตัวของนางสวมใส่เสื้อผ้าเหมือนความทรงจำครั้งเก่าก่อนไม่มีผิดไหนจะผิวขาวละเอียดลออนี่อีก“เอ๊ะ ทำไมข้าเหมือนเคยเห็น ของทุกอย่างก็ดูคุ้นตามาก อืมมมม” ลี่หลินหรี่ตาเล็กแคบลงพลางครุ่นคิด ทำไมทุกอย่างถึงดูคุ้นตาเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าก่อนสิ้นใจนางกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานแล้วรู้สึกว่าหัวใจบีบรัดจนหายใจไม่ออกหรือ“ทำไมรู้สึกว่าของทุกอย่างนี้เคยเห็นกันนะ อย่าบอกนะว่า” ลี่หลินเบิกตาโพลงก่อนลุกขึ้นวิ่งไปนอกตัวบ้านนางมองภาพบ้านดินหลังน้อยสภาพทรุดโทรมที่หลังคามุงด้วยหญ้าฟาง ด้านหนึ่งของบ้านต่อเติมเพิงไม้ไผ่ออกมาใช้สำหรับนั่งเล่นหรือท
続きを読む
บทที่ 2 อาหารมื้อแรก
หลังจากนอนพักเอาแรง ลี่หลินก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในยามอู่ 11.00 – 12.59 น. นางได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ภายในบ้านจึงเดินออกไปดู“พี่สะใภ้ใหญ่ท่านฟื้นแล้ว” หยางอ้ายฉิงเมื่อเห็นลี่หลินเดินออกมาก็รีบทักทายพร้อมกับทำสีหน้าตกใจ คล้ายดีใจก็ไม่ใช่เสียใจก็ไม่เชิงแลดูพิลึกชอบกลนัก“อืม ใช่แล้ว เจ้าไปไหนมาหรือ” ลี่หลินถามออกมาด้วยสีหน้าเฉยชา แต่เมื่อได้ยินคำถามหยางอ้ายฉิงกลับมีสีหน้าหมองคล้ำลงด้วยความตกใจและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางรีบตอบคำถามอย่างรวดเร็ว“พี่สะใภ้ ข้าพึ่งไปซักผ้ามาเจ้าค่ะ ท่านหิวหรือไม่ข้าจะไปต้มโจ๊กให้” หลังจากพูดจบอ้ายฉิงก็รีบหายเข้าไปในครัวทันที“นางเห็นข้าเป็นผีสางหรือยังไงถึงได้รีบวิ่งหนี” ลี่หลินย่นจมูกพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินกลับไปรอที่ห้องโถงหลังจากวิ่งหนีเข้ามาในครัวได้อ้ายฉิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางดีใจอยู่หรอกที่พี่สะใภ้ฟื้นขึ้นมาเพราะด้วยฐานะทางบ้านการแต่งพี่สะใภ้สักคนแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็มีความเสียใจอยู่บ้างเนื่องด้วยพี่สะใภ้ของนางเรียกได้ว่าแทบจะไม่ทำอะไรเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมก้าวขาออกจากบ้าน งานทุกอย่างอ้ายฉิงจึงต้องเป็
続きを読む
บทที่ 3 หาของกิน
หลังจากทั้งสองคนขุดหน่อไม้ได้จำนวนหนึ่ง ลี่หลินจึงชวนอ้ายฉิงเดินลัดเลาะไปตามลำธาร เดินมาเพียงไม่นานแค่หนึ่งเค่อ (15 นาที) ก็เจอเข้ากับต้นน้ำสายใหญ่ที่ไหลลงสู่ลำธารสายเล็ก หลังบ้าน น้ำในลำธารใสสะอาดมาก มองเห็นฝูงปลาตัวเล็กตัวใหญ่แหวกว่ายอย่างสนุกสนาน พวกมันทำให้ลี่หลินดีใจจนเนื้อเต้น ปลาเยอะแยะขนาดนี้นางรอดตายแล้ว อย่างน้อยก็มีปลาให้กิน ทุกวัน ลี่หลินนึกถึงเมนูปลาเผาที่เคยเห็นในโลกนั้นแล้วน้ำลายไหล นางจะจับปลาตัวใหญ่มาทำปลาเผากินให้ได้เลยคอยดู“อ้ายฉิงเอาตะกร้ามาข้าอยากจับปลา เจ้าช่วยข้ายกก้อนหินพวกนี้ขวางทางน้ำไว้ด้วย” ลี่หลินวางแผนจับปลาโดยการนำหินมาขวางทางน้ำไว้ทำเหมือนบ่อเลี้ยงปลา ปลาที่อยู่ในบ่อจะไม่สามารถหนีออกไปไหนได้ เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยลี่หลินจึงใช้ตะกร้าช้อนตักปลาขึ้นมา“พี่สะใภ้ ทำแบบนี้สามารถจับปลาได้จริงหรือเจ้าคะ” แม้ว่าไม่มั่นใจแต่อ้ายฉิงก็ยังช่วยลี่หลินยกก้อนหินขวางทางน้ำไว้ตามคำสั่ง ปลาว่ายน้ำเร็วมากมีน้อยคนนักที่จับพวกมันได้ แม้แต่พี่ใหญ่ที่เป็นพรานป่าเองก็เช่นกัน เขาทำได้เพียงไม่กี่ครั้งอ้ายฉิงตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นพี่สะใภ้ใหญ่จับปลาได้แถมพวกมั
続きを読む
บทที่ 4 อาหารฉลองการมีชีวิต
อาหารเย็นวันนี้ลี่หลินต้องการทำน้ำแกงหน่อไม้กระดูกหมู หมูสับผัดหน่อไม้ ปลาเผาเกลือ ส่วนข้าวคงต้องทำเป็นโจ๊กไปก่อน เพราะข้าวในบ้านมีเหลือให้กินได้อีกเพียงสองหรือสามวันเท่านั้น“อ้ายฉิง เจ้าช่วยก่อไฟให้ข้าหน่อยเสร็จแล้วไปต้มโจ๊กด้วย ข้าจะทำอาหารเอง”“ท่านจะทำหรือเจ้าคะให้ข้าทำเองดีกว่า ท่านไปพักผ่อนก่อนเถอะ เพิ่งหายป่วยวันนี้เองอย่าพึ่งหักโหมนัก” อ้ายฉิงไม่เคยเห็นลี่หลินทำอาหาร นางกลัวว่าหากทำแล้วกินไม่ได้จะเสียของ อาหารในบ้านมีอยู่เพียงน้อยนิดต้องกินอยู่อย่างประหยัด“เอ๊ะ ข้าบอกว่าจะทำเองทำไมเจ้าชอบขัดนัก ชอบกวนโทสะให้คนโมโหเล่นหรืออย่างไร ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้วจะไปแบ่งหมูมาทำอาหารเพิ่ม เจ้าทำตามที่ข้าบอกเลยนะอ้ายฉิง เข้าใจหรือไม่” พูดจบลี่หลินก็เดินถือชามสะบัดก้นออกไปข้างนอกอย่างไม่รอให้อีกฝ่ายเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ถึงนิสัยของนางจะดีขึ้นไม่ได้รู้สึกรังเกียจสามพี่น้องครอบครัวหยางแล้วก็ตามแต่อารมณ์ขี้โมโหยังเป็นปัญหาใหญ่สำหรับลี่หลินนางแก้นิสัยนี้ไม่ได้เพียงแค่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนนิดหน่อยและรู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองเท่านั้น ถ้าเป็นอีกโลกนางคงโดนคุณแม่กับคุณยายบ่นจนหูชาพร้อมด้วยการทำโทษให้หลาบจำอี
続きを読む
บทที่ 5 ขายปลา
ยามอิ๋น (03.00 – 04.59 น.) ลี่หลินรู้สึกตัวงัวเงียตื่นขึ้น มาเพราะเสียงกุกๆ กักๆ ในห้องครัวรบกวนการนอนเป็นอย่างมาก นางอยากข่มตานอนต่อแต่ก็ไม่สามารถหลับลงได้ จึงลุกขึ้นพับผ้าห่มจัดแจงแต่งเสื้อผ้าและทรงผมอีกเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปดูว่าผู้ใดบังอาจลุกขึ้นมาทำครัวแต่เช้ารบกวนการพักผ่อนของนาง“พี่สะใภ้ ข้าทำท่านตื่นหรือเปล่า ท่านกลับไปนอนต่อเถอะ วันนี้พี่ใหญ่กับพี่รองขึ้นเขาล่าสัตว์แต่เช้า ข้าแค่เข้าครัวมาต้มน้ำอุ่นให้นำขึ้นไปดื่มเพื่อคลายหนาวเท่านั้น”“ปกติพวกเขาขึ้นเขาล่าสัตว์กันเช้าเพียงนี้เลยหรือ” ลี่หลินนึกสงสัยขยันปานนี้เหตุใดยังขัดสนยากจนกันอยู่อีก“เป็นบางวันเจ้าค่ะ หากวันใดล่าได้น้อยก็ต้องขึ้นเขาตอนเช้าอีกหน่อยเผื่อได้สัตว์ไปขายในเมืองเพิ่ม เมื่อวานสัตว์ที่ล่าได้มีเพียงไก่ป่า 1 ตัวกับกระต่ายป่า 2 ตัวเท่านั้นที่พอขายได้”“แล้วปลาหล่ะ ขายได้หรือไม่” เมื่อได้ฟังอ้ายฉิงเล่า ลี่หลินจึงต้องการทราบว่าสามารถนำไปขายด้วยได้หรือไม่ ชาวบ้านส่วนใหญ่ล่าสัตว์ได้ก็นำไปขายให้เหลาอาหารในเมืองนางเคยกินปลาตามเหลาอาหารอยู่บ้างแต่ไม่รู้ว่าพวกเขารับซื้อปลามาจากที่ใด หากมีผู้จัดหาให้อยู่แล้วเหลาอาหารจะรั
続きを読む
บทที่ 6 ชากุหลาบ
อาหารเช้าของลี่หลินวันนี้มีเครื่องในหมูตุ๋น น้ำแกงปลาสีขาวขุ่นและผัดผักกูดใส่มันหมูเจียวสีเหลืองทอง“ว้าว พี่สะใภ้ อาหารของท่านน่ากินมาก” อี้เฉินมองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเป็นประกาย ตอนนี้เขาหิวมากๆ กลิ่นหอมของอาหารก็เย้ายวนเหลือเกิน มีทั้งเนื้อหมู เนื้อปลา และผักที่ผัดด้วยน้ำมันจนเงา ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าน้ำลายจะหกออกมา“พวกเรารีบกินกันเถอะอี้เฉินคงหิวมากแล้ว นี่เป็นเครื่องในหมูตุ๋นที่ข้าทำเอง ท่านลองชิมดู” ลี่หลินใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่ถ้วยของหยางหนิงเฉิงเพื่อเป็นสัญญาณว่าทุกคนเริ่มทานอาหารได้ นางต้องเอาใจใส่เขาบ้างเพราะมีเรื่องต้องใช้แรงงานเขาอีกมาก“พี่สะใภ้ หมูตุ๋นของท่านอร่อยมาก ไม่คาวเลย แถมยังนุ่มละมุน อร่อยจนข้าจะกลืนลิ้นลงไป” อ้ายฉิง“ใช่ๆ น้ำซุปปลาก็คล่องคอ ผัดผักยิ่งกรอบอร่อยหอมน้ำมันมาก” อี้เฉินรีบพูดเสริมขึ้นเมื่อคำชมเชยสิ้นสุดลงทุกคนในบ้านก็ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารโดยไม่สนใจสิ่งใด ลี่หลินเห็นว่าทุกคนกินอิ่มเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยเรื่องที่ต้องการพูดคุยออกมา“หยางหนิงเฉิง หลังจากนี้ท่านมีงานต้องทำอีกหรือไม่”“ไม่มีอะไรมาก ข้าว่าจะขึ้นเขาไปวางกับดักเพิ่มสักหน่อย สามวันหลังจากนี้มีนั
続きを読む
บทที่ 7 ครอบครัวสามี
“ฮ้าวววววว” ลี่หลินหาวน้ำหูน้ำตาไหลออกมาหลังจากรู้สึกตัวตื่นนอนในยามเหม่า (เวลา05.00 – 06.59 น) เสียงไก่ขันยามเช้าทำให้รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นางรู้สึกอ่อนเพลียอยากนอนต่ออีกนิดหน่อย แต่เสียงคนคุยกันในห้องครัวที่แว่วมาให้ได้ยินทำเอาลี่หลินนอนหลับไม่ลงกันเลยทีเดียว นางจำใจตื่นนอนก่อนจะเดินตามเสียงรบกวนออกไป ลี่หลินเห็นหยางหนิงเฉิงกับอี้เฉินลงเขามาพอดี ทั้งสองมีไก่ป่า 3 ตัวกับกระต่าย 2 ตัว ติดมือมาด้วย ตอนนี้พวกเขากำลังเตรียมถังไปใส่ปลาในหลุม ส่วนอ้ายฉิงก็กำลังจุดไฟต้มน้ำในครัวเช่นกัน“ข้ากับอี้เฉินจะไปตรวจดูหลุมดักปลาเสียหน่อย หากวันนี้ได้เยอะกว่าเมื่อวานคงต้องเช่าเกวียนต้าไห่เข้าไปในเมืองเพื่อขายของ เจ้าอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม” หยางหนิงเฉินหันมาถามลี่หลินด้วยรอยยิ้ม ภรรยาตัวน้อยของเขาเพิ่งหายป่วย เขาอยากซื้อของดีๆ มาให้นางกินเพื่อบำรุงเสียหน่อย“ท่านซื้อไหมาให้ข้าเพิ่มอีกหน่อยข้าจะทำปลาหมัก อ้อ แล้วก็ซื้อแป้งสำหรับทำอาหารมาด้วย ข้าอยากทำอาหารอย่างอื่นบ้าง”ลี่หลินเห็นว่าในครัวไม่มีแป้งสำหรับทำอาหารจึงสั่งหยางหนิงเฉิงซื้อเพิ่ม นางอยากทำซาลาเปาร้อนๆ กินตอนเช้ากับชากุหลาบ“ได้ข้าจะซื้อมาให
続きを読む
บทที่ 8 สำรวจภูเขา
หลังจากเตรียมตัวสำหรับเข้าป่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลี่หลินก็ได้มาเรียกอ้ายฉิงที่ห้องนอน วันนี้ตอนกินข้าวนางกับอ้ายฉิงตกลงกันว่าจะขอขึ้นเขาตามหยางหนิงเฉิงและหยางอี้เฉินไปสำรวจผืนป่า รวมทั้งดอกไม้บริเวณรอบๆ เพื่อนำมาทำชาเพิ่มเติม ระหว่างที่ หยางหนิงเฉิงและหยางอี้เฉินวางกับดักล่าสัตว์“อ้ายฉิงเอาห่อข้าวในครัวไปด้วย ข้าอยากสำรวจพื้นที่บนภูเขาให้ได้มากๆ เผื่อเจอของกินบ้าง พวกเราคงไม่ได้ลงมากินข้าวกลางวันที่บ้าน” ลี่หลินตะโกนบอกอ้ายฉิง นางเตรียมห่อข้าวไว้ทั้งหมดสี่ห่อ หากหยางหนิงเฉิงวางกับดักสัตว์เสร็จแล้วลี่หลินจะขอให้เขาพาเข้าไปสำรวจป่าชั้นในเพิ่มเติม“เจ้าค่ะพี่สะใภ้ ข้าเอาข้าวห่อกับน้ำที่ท่านเตรียมไว้ใส่ในตะกร้าหมดแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”“อืมไปกัน พี่ชายสองคนของเจ้ารอพวกเราอยู่หน้าบ้านนานแล้ว” ลี่หลินเร่งให้อ้ายฉิงรีบออกมาพร้อมกับออกเดินตามเส้นทางที่หยางหนิงเฉิงและหยางอี้เฉินนำไปวันนี้หยางหนิงเฉิงเลือกเดินขึ้นเขาด้วยเส้นทางที่ชาวบ้านส่วนใหญ่นิยมใช้กัน เขาเป็นห่วงกลัวว่าลี่หลินจะเดินขึ้นเขาลำบากจึงเลือกใช้เส้นทางนี้ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเรียงรายเขียวชอุ่มให้ความรู้สึกสดช
続きを読む
บทที่ 9 พบทุ่งข้าวควินัว
“กินอิ่มกันแล้วก็ออกเดินทางต่อเถอะจะได้ไม่เสียเวลา ข้าอยากเข้าไปดูในป่าเพิ่มสักหน่อย” ลี่หลินบอกทุกคนก่อนรีบมุ่งหน้าเดินขึ้นเขาไป“พี่สะใภ้รอข้าด้วยเจ้าค่ะ” อ้ายฉิงเมื่อเห็นว่าพี่สะใภ้รีบจ้ำอ้าวออกไปก็รีบวิ่งตามทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มสองคนยืนมองหน้ากันด้วยความงุนงงอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดลี่หลินจึงเร่งรีบขนาดนี้“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านตามมาได้แล้ว มัวทำอะไรอยู่” อ้ายฉิงตะโกนบอกพี่ชายทั้งสองให้รีบเร่งตามนางไปลี่หลินรีบมุ่งหน้าเข้าป่าด้วยความตื่นเต้น วันนี้นางขึ้นเขามาแล้วยังไงก็ต้องได้ของกินติดมือกลับไป แต่สอดส่ายสายตามองหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักทีจนลี่หลินเริ่มท้อใจ นางจะได้แค่เห็ดหอมกลับไปจริงๆ หรือ“พี่สะใภ้เจออะไรกินได้หรือเปล่าเจ้าคะ” อ้ายฉิงร้องถามขึ้นเมื่อเห็นลี่หลินหยุดเดิน“ข้ายังไม่เจออะไร พวกเราเดินมาไกลขนาดนี้แล้วนะ เหตุใดยังไม่เจอของกินสักที” ลี่หลินพึมพำออกมาอย่างถอดใจนางเดินขึ้นเขาจนเหนื่อยล้าแต่ก็ยังไม่พบสิ่งใด หากกลับไปโดยมีแค่เห็ดหอมครึ่งตะกร้าคงไม่คุ้มค่ากับความยากลำบาก“ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนเถอะเจ้าค่ะ อย่าหักโหมเกินไปพวกเราโชคดีได้เห็ดมาตั้งเยอะ”“เดินขึ้นเขามาไกลขนาดนี
続きを読む
บทที่ 10 ข้าจะเป็นคนมีเงิน
ทุกคนต่างทำหน้ามึนงงสงสัยในตัวลี่หลินเป็นอย่างมาก เมื่อกี้นางยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดอยู่เลยแต่เพียงแป๊บเดียวก็กลับมาหัวเราะเสียอย่างนั้น ไม่รู้นางได้รับบาดเจ็บหนักจนเลอะเลือนหรือไม่“พวกเจ้าไม่ต้องมองข้ายังกับว่าเห็นผีเลยนะ” ลี่หลินหันกลับไปมองหน้าสามพี่น้องอย่างคาดโทษ สภาพนางตอนนี้คงเกินคำว่าดูไม่ได้ไปมาก อย่างไรนางก็ได้โชคใหญ่มา จะไม่ถือสาเอาความก็แล้วกัน“เจ้าเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่” หยางหนิงเฉิงเอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ“ไม่มีแล้ว นอกจากข้อเท้าก็มีแต่แผลถลอก” ลี่หลินสำรวจตัวเองอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งก่อนบอกเขาเมื่อเห็นว่านางไม่มีส่วนไหนบาดเจ็บเพิ่มเติมและสามารถขยับตัวได้ตามปกติ หยางหนิงเฉิงจึงทำทีจะเดินเข้ามาอุ้มนาง“หยุด หยุดก่อน ข้ายังไม่ต้องการไปไหน พวกเจ้าสามคนพี่น้องช่วยกันเก็บสิ่งนี้มาให้ข้า เก็บมาให้หมดเลยนะ อย่าให้เหลือแม้แต่ต้นเดียว” ลี่หลินสั่งงานทุกคนหน้าตาเฉย“พี่สะใภ้ต้องการหญ้าพวกนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะ” อ้ายฉิงเอ่ยถามออกมาตาใส หากพี่สะใภ้ต้องการแน่นอนว่าพวกมันย่อมมีประโยชน์ แต่นางไม่รู้ว่าหญ้าพวกนี้มีประโยชน์อันใด“เจ้าอย่าเรียกพวกมันว่าหญ้าเชียวนะ ต้องเรียกพวกมันว่าถังเช
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status