บทที่9 การมาของอนุหลิว

ในศาลบรรพชนยามวิกาล กัวรั่วชิงคุกเข่าอยู่หน้าแผ่นป้ายบรรพชนมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้วท่ามกลางอากาศที่เย็นยะเยือก มีเพียงแสงสลัวจากเทียนไขที่ส่องสว่างอยู่ด้านข้าง กัวลี่ลี่ยืนเฝ้านายของตนอยู่ไม่ไกลด้วยแววตาเป็นห่วง นางจ้องมองแผ่นป้ายวิญญาณเบื้องหน้าด้วยแววตาที่สงบ ไม่มีแววตาของความรู้สึกผิดหรือความเจ็บปวดใดๆ

ไม่นานนัก ประตูศาลบรรพชนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา หญิงสาวในอาภรณ์สีอ่อนสะท้อนแสงไฟ หลิวซิ่วเหยาเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ของนาง หลิวอิง นางถือตะเกียงในมือเดินตรงเข้ามาหานางเอกด้วยท่าทางที่ดูเป็นกังวล

“พี่สาวเจ้าขา... น้องสาว ได้ยินว่าท่านถูกซื่อจื่อลงโทษ จึงรีบมาดูว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง” หลิวซิ่วเหยากล่าวเสียงหวาน ทว่าแววตาของนางกลับมีความสะใจฉายออกมาอย่างชัดเจน

“ซื่อจื่อคงจะโกรธท่านมากจริงๆ ถึงได้ลงโทษท่านเช่นนี้”

กัวรั่วชิงไม่ได้ตอบอะไร นางยังคงคุกเข่าอย่างสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหลิวซิ่วเหยาแม้แต่น้อย

“พี่สาว ท่านเป็นถึงฮูหยินซื่อจื่อ แต่กลับถูกลงโทษรุนแรงปานนี้... ถ้าผู้ใดรู้เข้า ท่านจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ช่างน่าเวทนาจริงๆ”

กัวลี่ลี่ซึ่งยืนอยู่เงียบๆ ถึงกับทนไม่ไหวอีกต่อไป นางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเคารพ แต่เต็มไปด้วยความนัย

“อนุหลิว หากท่านเป็นห่วงฮูหยินของเราจริง ท่านก็อยู่รับโทษเป็นเพื่อนเสียเลยสิ แล้วเรื่องที่ท่านบอกว่า 'ผู้ใดรู้เข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด' นั้นคงไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เพราะข้าจะช่วยป่าวประกาศให้ท่านเองว่าท่านเป็นอนุที่ดีตามมารับใช้ฮูหยินซื่อจื่อถึงที่นี่”

“แก! นังบ่าวชั้นต่ำ มีสิทธิ์อะไรมาสอดปาก” หลิวซิ่วเหยาตวาดเสียงแหลม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ

“แล้วอนุหลิวเล่า มีสิทธิ์อันใดมาก่อกวนฮูหยินถึงที่นี่ “กัวลี่ลี่พูดอย่างหนักแน่น “อีกอย่าง ถึงบ่าวจะเป็นแค่สาวใช้ แต่ก็มาจากจวนชิงผิงโหว มิหนำซ้ำยังเป็นคนของฮูหยินซื่อจื่อ เมื่อท่านที่เป็นเพียงอนุเสียมารยาทต่อฮูหยิน ข้าย่อมต้องเตือนความจำท่านสักหน่อย เพราะต่อให้ซื่อจื่อโปรดปรานท่านเพียงใด ผู้ที่เป็นอนุอย่างท่านก็ไม่มีสิทธิ์จะมากล่าววาจาล่วงเกินฮูหยินของเราได้”

เห็นดังนั้น หลิวซิ่วเหยาก็ยิ่งโกรธจัดจนตัวสั่นเทา นางมองกัวลี่ลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท ก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “คอยดูเถอะ ข้าจะไปบอกซื่อจื่อให้มาจัดการเจ้า”

“บ่าวก็อยากรู้เหมือนกันว่าซื่อจื่อจะสั่งลงโทษบ่าว เพื่ออนุที่มาหาเรื่องฮูหยินของเขาหรือไม่” กัวลี่ลี่รู้ดีว่าคนอย่างโจวจื่อหมิงจะไม่ทำอะไรที่สามารถกลายเป็นข้อครหาทีหลังได้แน่นอน คนเห็นแก่หน้าตาเยี่ยงนั้นไม่มีทางยอมให้เกิดข่าวลือประเภท ‘ได้ใหม่ลืมเก่า’ หรือ ‘หลงอนุ ทิ้งภรรยาเด็ดขาด’ ต่อให้เขาไม่โปรดปราณฮูหยินของตนแค่ไหนก็ตาม

“เจ้า!” หลิวซิ่วเหยาตวัดสายตามองกัวลี่ลี่อีกครั้ง “จำไว้! สักวันข้าจะทำให้เจ้าได้รับผลจากากรที่บังอาจมาต่อปากต่อคำกับข้า” นางขู่คำรามด้วยเสียงต่ำ

“อนุหลิว... หากเจ้าคิดไม่ออกข้าก็ยินดีสั่งสอนสักครา” กัวรั่วชิงพลันส่งสายตาเยียบเย็น กับรอยยิ้มหยันจางไปให้สตรีน่ารำคาญที่มายืนโหวกเหวกโวยวานไม่เลิก “ฟ้าสูงเพียงใด เจ้าก็ไม่มีวันเอื้อมถึง หรือต่อให้เจ้าพยายามเหยียบย่ำข้าแค่ไหน เจ้าก็ไม่มีวันลอยขึ้นไปสู่ฟากฟ้าได้ เช่นเดียวกันกับข้าที่ไม่อาจร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน ด้วยความจริงเหล่านี้ ข้าจึงไม่เคยลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวกับเจ้า”

“พี่สาว... มันจะเกิดไปแล้วนะ!” หลิวซิ่วเหยาโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรกัวรั่วชิงไม่ได้ เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงธิดาท่านโหว แตกต่างจากตนเองที่เป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางขั้นหกเล็กๆ ในกรมพิธีการ

“มัวเอะอะอะไรอยู่อีก รีบไสหัวไปได้แล้ว” กัวรัวชิงหรี่ตามอง น้ำเสียงแสดงอำนาจเต็มที่

หลิวซิ่วเหยาเพิ่งเคยเห็นกัวรั่วชิงโกรธ นางจำต้องถอย “นะ...น้องสาวคงต้องไปแล้ว ขอให้ท่านสำนึกผิดให้สำเร็จนะเจ้าคะ” พอกล่าวจบด้วยน้ำเสียงตะกุตะกัก นางหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหลิวอิงที่รีบเดินตามหลังไปติดๆ

เมื่อเสียงฝีเท้าของหลิวซิ่วเหยาเงียบไป กัวลี่ลี่ก็รีบทรุดตัวลงข้างนายของตนทันที “ฮูหยินเจ้าขา... ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”

กัวรั่วชิงยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น แต่แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับเริ่มมีประกายบางอย่างฉายออกมา นางไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเจ็บปวด แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด นางหันไปมองกัวลี่ลี่พลางยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของสาวใช้

“ลี่ลี่ เจ้าพูดถูกแล้ว” น้ำเสียงของนางเรียบสงบ หากแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ต่อให้โจวจื่อหมิงไม่เห็นค่าในตัวข้า แต่ก็ไม่ใช่ว่าอนุเช่นหลิวซิ่วเหยาจะมีสิทธิ์มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้า”

ในคืนนั้น กัวรั่วชิงตระหนักได้ว่าการทนรอให้ถึงวันหย่าขาดเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว นางต้องลุกขึ้นต่อสู้และทวงคืนศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปทั้งหมดคืนมาให้ได้ด้วย

“จากนี้ไป... ข้าจะไม่ยอมเป็นฮูหยินที่น่าเวทนาอีกแล้ว” เสียงของนางแผ่วเบา หากแต่เต็มไปด้วยพลังที่หนักแน่นราวกับคำปฏิญาณ