บทที่8 คำตัดสินของบุรุษใจบอด

รถม้าคันหรูของจวนจวงเซียงป๋อหยุดลงที่หน้าประตูหลัก โจวจื่อหมิงก้าวลงจากรถก่อนเป็นคนแรกอย่างรีบร้อนโดยมีโจวจี้ บ่าวคนสนิทถือร่มกันแดดเดินตาม เขาไม่แม้แต่จะชายตามองฮูหยินของตนเลยแม้แต่น้อย

“ซื่อจื่อเชิญทางนี้ขอรับ” โจวจี้กล่าวเสียงเรียบขณะผายมือไปทางเรือนใหญ่

กัวรั่วชิงมองแผ่นหลังของโจวจื่อหมิงที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดีด้วยความรู้สึกด้านชา หลงเหลือเพียงความเหนื่อยหน่ายระอาใจเท่านั้น

“ซื่อจื่อทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ” กัวลี่ลี่ สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ กัวรั่วชิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วก้าวเดินไปตามทางเดินหินมุ่งสู่ เรือนกุ้ยฮวา เรือนพักของตน

เมื่อมาถึงเรือน กัวรั่วชิงนั่งลงที่เก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างอ่อนแรง กัวลี่ลี่รินน้ำชาดอกเบญจมาศที่ชงเตรียมไว้ให้พลางกล่าวอย่างเป็นห่วง

“ฮูหยินเจ้าขา...เหตุใดซื่อจื่อจึงทำเช่นนั้นเจ้าคะ”

กัวรั่วชิงจิบน้ำชาเล็กน้อย “ก็คงเพราะเรื่องเมื่อกลางวัน เหมือนที่เจ้าได้ยินมาจากคนอื่นนั่นแหละ”

“เรื่องที่ซื่อจื่อไปเข้าข้างคุณหนูใหญ่หรือเจ้าคะ! เขาไม่รู้หรือเจ้าคะว่าคุณหนูใหญ่เป็นสตรีมากมารยา เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจยิ่งนัก” กัวลี่ลี่กัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บแค้น

กัวรั่วชิงตอบเสียงเรียบ “เจ้าไม่ต้องไปถือสาหรอก พวกเขาก็เป็นเช่นนี้มาตลอดนี่นา”

“แต่ฮูหยินต้องทนอยู่กับความอยุติธรรมนี้อีกนานเท่าไหร่กันเจ้าคะ”

กัวรั่วชิงลูบศีรษะสาวใช้คนสนิท “เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกลี่ลี่ ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร”

กัวลี่ลี่มองนายของตนด้วยความสงสาร หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ ประตูเรือนกุ้ยฮวาก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

“เจ้าว่าใครเป็นสตรีมารยา เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ!” เสียงของโจวจื่อหมิงดังขึ้นด้วยความโกรธ

กัวลี่ลี่รีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความตกใจ “ซื่อจื่อ บ่าวเปล่าเจ้าค่ะ”

โจวจื่อหมิงไม่สนใจคำแก้ตัวของสาวใช้ต่ำต้อย เขาตวาดด้วยความโมโห “เป็นแค่บ่าวไพร่ชั้นต่ำ ยังกล้ามานินทาเจ้านาย เจ้ามีกี่ชิวิตกัน”

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ซื่อจื่อได้โปรดยกโทษให้บ่าวด้วย” กัวลี่ลี่รีบโขกศีรษะพื้น ร้องขอความเมตตา

กัวรั่วชิงเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ พลางส่งสายตาให้กัวลี่ลี่เงียบ “ซื่อจื่อโปรดใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

โจวจื่อหมิงหันมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าเองก็เหมือนกัน เจ้ามันช่างร้ายกาจ เจ้าคิดจะฆ่าพี่หญิงใหญ่ของเจ้าหรือไง”

กัวรั่วชิงวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า “ซื่อจื่อคิดจะกล่าวโทษข้างั้นหรือ”

“ยังจะมาถามอีก! เจ้าพยายามจะผลักอีอีของข้าลงสระบัว กั่วรั่วชิง... เจ้ามันปีศาจร้ายในคราบมนุษย์” โจวจื่อหมิงตะคอกใส่หน้าของกัวรั่วชิงอย่างบ้าคลั่ง

“อีอีของข้า?” ดวงตาของกัวรั่วชิงฉายแววสมเพช “ซื่อจื่อ... ท่านแน่ใจหรือว่าเป็นข้าที่กำลังจะทำร้ายอีอีของท่านน่ะ ดูเหมือนว่าตาของท่านจะมีปัญหานะ” กัวรั่วชิงถามกลับเสียงเรียบ ทว่าคำพูดที่แฝงความนิ่งเฉยนั้น กลับยิ่งทำให้โจวจื่อหมิงโกรธจัด

“กัวรั่วชิง! เจ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ” โจวจื่อหมิงตะคอกอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธที่เพิ่มขึ้น

กัวรั่วชิงเงยหน้ามองสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “ซื่อจื่อ... ถ้าข้าบอกว่า เป็นพี่หญิงใหญ่ต่างหากที่กำลังจะผลักข้าลงสระบัว ท่านจะว่าอย่างไร”

คำพูดของกัวรั่วชิงทำให้โจวจื่อหมิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยโทสะพลันแข็งค้างราวกับถูกสาป ภาพของกัวจิ้งอีที่อ่อนหวาน บริสุทธิ์ราวกับดอกบัวขาวผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา นางไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างแน่นอน...นางเป็นสตรีที่เปราะบางและแสนดีงาม แล้วเหตุใดกัวรั่วชิงจึงบังอาจกล่าวหาเช่นนี้ได้

ทันใดนั้นเองความโกรธที่สงบไปชั่วขณะก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อคติที่มีต่อกัวรั่วชิงกัดกินหัวใจของเขาจนสิ้น โทสะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวังทำให้เขาตะคอกเสียงกร้าว “ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด ยังจะมีหน้าโทษสตรีที่แสนดีงามอย่างอีอีอีก กัวรั่วชิง เจ้ามันไร้ยางอายสิ้นดี!”

“ข้ามิได้ทำผิด เหตุใดต้องยอมรับ”

“ดี! ในเมื่อเจ้าปากกล้าขนาดนี้ ก็จงไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนสองชั่วยาม ดูซิว่าเจ้ายังจะกล้าอวดดีกับข้าอีกหรือไม่”

กัวรั่วชิงลุกขึ้นยืนช้าๆ “หากนั่นคือความต้องการของซื่อจื่อ ข้าจะไป”

นางเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทำให้โจวจื่อหมิงรู้สึกโมโหหนักขึ้นไปอีก ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล

“กัวรั่วชิง! ข้าบอกให้เจ้าไปสำนึกผิด ไม่ใช่ให้ไปเดินลอยหน้าลอยตาเช่นนี้! ข้าเกลียดเจ้า! เกลียดที่ต้องเห็นหน้าเจ้า! ไปให้พ้นจากสายตาข้า!” เขาตะคอกไล่หลังนางเสียงก้อง

คำพูดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเขาไม่ได้ทำให้กัวรั่วชิงรู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแต่รู้สึกสมเพชในความไร้เหตุผลของชายที่เคยเป็นสามี นางเคยคิดว่าถึงเขาจะไม่รักนาง แต่ก็ยังคงความยุติธรรมไว้บ้าง ทว่าคำพูดที่แสนจะเยียบเย็นนั้นทำให้นางได้ตระหนักว่าเขาไม่เคยเห็นคุณค่าของนางเลยแม้แต่น้อย

นางยังคงก้าวเดินอย่างสงบ มุ่งหน้าสู่ศาลบรรพชนท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน การถูกลงโทษในครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย มันกลับทำให้นางรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ราวกับพันธนาการที่มองไม่เห็นที่รัดตรึงนางมานานได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ความจริงแล้ว นางไม่เคยมีความรู้สึกรักหรือผูกพันกับชายที่ตะโกนไล่หลังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หัวใจของนางว่างเปล่าและด้านชา การถูกลงโทษในครั้งนี้จึงเป็นการตอกย้ำความจริงนั้น แต่นางจะอดทนเพื่อรอวันที่จะสามารถหย่าขาดจากเขา และทวงคืนอิสรภาพโดยปราศจากคำครหาใดๆ ที่จะมาทำให้นางต้องแปดเปื้อน