บทที่7 พบสหายเก่าผู้ไร้เดียงสา

กัวรั่วชิงจำได้ว่าทางสายนี้นำไปยังภูเขาจำลอง ซึ่งนางกับคุณหนูเล็กสกุลเหยาชอบมาเล่นซ่อนแอบกันบริเวณนี้เป็นประจำ ด้วยที่นี่มีความพิเศษกว่าภูเขาจำลองของที่อื่น ตรงที่ถูกจัดวางเอาไว้เสมือนกับวงกต หากใครไม่รู้ทางแล้วเผลอเดินเข้าไปก็จะหลงอยู่ในนั้น

โชคดีที่นางจำทางได้ ไม่ว่าจะเจอคนหรือไม่ก็ไม่มีทางหลง และแล้วเมื่อนางไปตามเส้นทางคดเคี้ยวสักระยะ ก็พบสตรีงดงามในชุดกระโปรงหรูฉวินสีเขียวตัดกับสีกลีบบัวกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเก็บดอกไม้ที่ริมน้ำ

“เหยาหลิงเจิน! เจินเจิน เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย” คนได้เจอสหายเก่าก้าวเท้าไวๆ ไปหาเหยาหลิงเจินด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

“จะ...เจินเจินงั้นเหรอ” ดวงตาดุจลูกวางสุกใสจดจองกัวรั่วชิงด้วยความไม่แน่ใจ “เจ้ารู้จักข้า?”

“แน่นอนว่าต้องรู้จัก ข้าคือชิงชิงอย่างไรเล่า”

“ชิงชิง?” เหยาหลิงเจินที่เหมือนจำอะไรไม่ได้พลันหันไปขอความช่วยเหลือจากคนสนิทข้างกาย

หลังจากกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง สาวใช้คนสนิทของเหยาหลิงเจินก็เดินหน้าขึ้นมากล่าวกับกัวจิ้งอี “คุณหนูของเราเพิ่งหายจากอาการป่วยได้ไม่นาน อาจจะยังมีอาการหลงลืมอยู่ ขอฮูหยินอย่าได้ถือสาเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะบอกว่านางจำข้าไม่ได้แล้วงั้นรึ” ใบหน้าที่ประดังยิ้มในคราแรกพลันหม่นหมอง นางกับเหยาหลิงเจินเรียกได้ว่าโตมาด้วยกัน การที่ถูกลืมเช่นนี้ย่อมกระทบกระเทือนจิตใจ

“นี่ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ” “เจ้าเพิ่งได้บินกับพี่ชายสุดเท่แท้ๆ”

“เจ้าเห็นรึ”

“เห็นสิ ข้าน่ะอยากลองบินแบบนั้นบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ เจ้ามีอะไรให้เศร้ากัน”

“นั่นเพราะเจ้าจำข้ามิได้แล้วต่างหาก”

“เหยาปิงเพิ่งบอกไปนี่ว่าพี่สาวไม่สบาย น้องสาวจะเอาอะไรกับคนป่วย”

“แต่ว่าเมื่อก่อนเราสนิทกันมากนะ เจ้าจะไม่เหลือความทรงจำดีระหว่างเราสักเรื่องเลยได้อย่างไร”

เหยาหลิงเจิ้นถอนหายใจหนักๆ “เหตุใดน้องสาวถึงให้ความสำคัญกับอดีตนักเล่า เพียงแต่ข้าจำเรื่องเก่ามิได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะสร้างความทรงจำใหม่ดีๆ อีกไม่ได้ หากมี อืม...อะไรนะ อ่อ หากมีวาสนาต่อกัน เจ้ากับข้าคงได้เป็นเพื่อนสนิท”

“เจ้าพูดถูก เป็นข้าที่ยึดติดเกินไป”

“แต่ว่ายามนี้ข้าเป็นเพียงคนเขลาผู้หนึ่ง น้องสาวแน่ใจหรือว่าอยากสนิทสนมกับข้า”

“สำหรับข้าแล้วไม่ว่าเจ้าจะเป็นเยี่ยงไร เจ้าก็คือสหายของข้าเสมอ”

เหยาหลิงเจินเหลือบมองไปทางคนสนิทเล็กน้อย ก่อนตอบ “หากน้องสาวไม่รังเกียจ พี่สาวก็ยินดี”

กัวรั่วชิงยิ้มยินดี แม้เหยาหลิงเจินจะจำตนเองไม่ได้ก็ตาม แต่นางในแบบนี้ยังดีกว่าแบบที่นั่งนิ่งไม่รับรู้เหมือนตุ๊กตาไร้วิญญาณในตอนนั้นเป็นร้อยเท่า

“เอาล่ะพี่สาวหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” เหยาหลิงเจินลูบท้อง

“เดี๋ยวก่อน เจ้ากับข้าอายุเท่ากัน เรียกข้าว่าชิงเอ๋อร์ดีกว่านะ”

“ก็ได้ๆ ชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ ทีนี้เราไปหาอะไรเติมกะเพาะได้หรือยัง”

“ได้แล้วๆ”

เดิมเหยาหลิงเจินไม่อยากไปร่วมงานเลี้ยง จึงให้เหยาปิงไปนำอาหารมาจัดไว้ที่ศาลากลางเกาวงกต เพื่อไม่ให้คนตามมารบกวน ถึงสุดท้ายกัวรั่วชิงจะเข้ามาได้ แต่นางรู้สึกว่าสตรีผู้นี้เป็นมิตรแตกต่างจากคุณหนูคนอื่นๆ ที่เคยพบตอนมาเมืองหลวงใหม่ๆ จึงอยากผูกมิตรด้วยเหมือนกัน

“นี่ชิงเอ๋อร์ เห็นเหยาปิงของข้าเรียกเจ้าว่าฮูหยิน เจ้าแต่งงานแล้วงั้นเหรอ”

คำถามของเหยาหลิงเจินทำให้กัวรั่วชิงชะงักเล็กน้อย ใบหน้าเรียวสวยฉายแววครุ่นคิด นางมองสหายตรงหน้าดุจเดียวกับมองกระต่ายน้อยไร้เดียงสา เมื่อเหยาหลิงเจินอยู่ในสภาพเช่นนี้ บางทีการเปิดใจเล่าความจริงอาจจะดีกว่าเก็บงำไว้ นางไม่จำเป็นต้องระแวดระวังคำพูด เพราะต่อให้หลิงเจินจดจำรายละเอียดได้ นางก็คงไม่เข้าใจความซับซ้อนของโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว

“ใช่แล้ว ข้าแต่งงานแล้ว แต่เรื่องราวไม่ใช่แบบที่คนทั่วไปเข้าใจนักหรอก” นางเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือความขมขื่น “อันที่จริง... ผู้ที่ถูกหมั้นหมายกับโจวจื่อหมิง คือพี่สาวของข้า กัวจิ้งอี”

“เล่าต่อๆ” ดวงตาของเหยาหลิงเจินกะพริบปริบๆ คล้ายกำลังประมวลผล แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจเกินไปนัก ยังคงมองมาด้วยแววตาใสซื่อ

“พี่หญิงใหญ่ของข้า... นางไม่เคยพอใจแค่โจวจื่อหมิง นางหมายปองตำแหน่งที่สูงกว่านั้น” กัวรั่วชิงกัดริมฝีปาก พลางนึกถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา “นางจึงวางแผนให้ข้าถูกพบอยู่ในห้องนอนกับโจวจื่อหมิง เขาจึงไม่มีทางเลือกต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับข้าแทน”

“จริงหรือ?” เหยาหลิงเจินเบิกตาโต

กัวรั่วชิงพยักหน้าหน้า มองเหยาหลิงเจินที่ฟังเรื่องราวของตนอย่างตั้งใจ นางจึงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “แต่ถึงกระนั้น พี่สาวที่แสนดีของข้าก็แสร้งทำตนเป็นเหยื่อ ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ว่านางเป็นผู้ถูกแย่งคู่หมั้น ถูกน้องสาวทรยศหักหลัง ด้วยเหตุนี้ คนทั้งเมืองหลวงจึงดูแคลนข้า กล่าวหาว่าข้าเป็นนางร้าย เป็นสตรีไร้ยางอาย ที่ใช้เล่ห์เพทุบายแย่งชิงคู่หมั้นพี่สาวมา” นางบีบมือตัวเองแน่น ภาพความอับอายยังคงติดตา

เหยาหลิงเจินฟังเงียบๆ จนจบ ก่อนจะยื่นมือมาจับมือกัวรั่วชิงเบาๆ พลางตบบนหลังมือเพื่อนอย่างปลอบโยน ดวงตาที่เคยดูว่างเปล่าฉายแววสงสารวูบหนึ่งอย่างรวดเร็วจนกัวรั่วชิงแทบมองไม่เห็น ก่อนจะกลับมาใสซื่อดังเดิม

“โอ๋ๆ ชิงเอ๋อร์ ไม่ร้องนะ ไม่เป็นไรหรอก” เหยาหลิงเจินพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “คนพวกนั้นเขาอาจจะ... หลงทางอยู่ในวงกตเหมือนกันมั้ง” นางหัวเราะคิกคักเบาๆ คล้ายเด็กน้อยที่เจอเรื่องขำขัน

กัวรั่วชิงได้ยินดังนั้นก็ถึงกับยิ้มขื่น พยักหน้ากับตนเองว่าเพื่อนรักของนางคงปัญญาอ่อนไปเสียแล้วจริงๆ แต่คำปลอบโยนที่ออกมาจากใจจริงแม้จะฟังดูประหลาด กลับทำให้ความหนักอึ้งในอกนางคลายลงได้บ้าง

“เจ้าพูดถูก เจินเจิน ขอบคุณนะ” กัวรั่วชิงกล่าวเสียงเบา

“ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา” เหยาหลิงเจินยิ้มกว้าง “ถึงแม้คนอื่นจะไม่ชอบชิงเอ๋อร์ แต่ข้าชอบชิงเอ๋อร์นะ” น้ำเสียงไร้เดียงสาแต่จริงใจทำให้กัวรั่วชิงรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

“ตอนนี้พี่สาวก็หิวแล้ว เราไปหาอะไรเติมท้องดีกว่า” เหยาหลิงเจินลูบท้อง “แต่คงต้องรอไปเที่ยวในเมืองวันหลังนะ วันนี้บ้านข้ามีงานเลี้ยงนี่นา” นางกล่าวพลางชี้ไปยังทิศทางที่จากมา

“ได้สิ” กัวรั่วชิงยิ้มตอบอย่างยินดี ความมืดมิดในใจพลันจางหายไปชั่วขณะเมื่อได้อยู่กับเพื่อนที่ไร้พิษภัยเช่นนี้ “เอาไว้ข้าว่างเมื่อไหร่ ข้าจะไปหาเจ้าที่จวนนะเจินเจิน”

“ดีเลย เจินเจินจะรอชิงเอ๋อร์นะ” เหยาหลิงเจินพยักหน้าหงึกหงักอย่างร่าเริง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสราวกับไม่เคยมีความทุกข์ใดๆ มาก่อน