บทที่ 10 กำจัดทายาท

         หวางเฟยเป็นสตรีอ่อนหวานแต่ก็ช่างเสแสร้ง พอกู้เยว่ฉีมาหยั่งเชิง นางก็รีบปลอบประโลมลูกสะใภ้คนงามด้วยวิธีเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

         “เยว่เอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องร้อนใจไป แม้อันเอ๋อร์จะอยู่ในจวนนี้มานานกว่าเจ้า แต่ฐานะของนางก็ต่ำต้อยนัก ข้าเมตตานางเพราะเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย ส่วนซื่อจื่อก็เมตตาเพราะเห็นว่านางคอยดูแลเขามาตั้งหลายปี ต่อให้นางคลอดบุตรชายก็ไม่อาจจะได้รับบรรดาศักดิ์อ๋องอย่างแน่นอน ซื่อจื่อคนต่อไปต้องเป็นบุตรชายที่เกิดจากภรรยาเอกอย่างเจ้าเท่านั้น”

         กู้เยว่ฉีฟังแล้วก็รู้ว่ามารดาของสามีบ่ายเบี่ยง แต่นางก็ไม่อาจจะหาเหตุผลมาหักล้างกับสตรีที่ครองความเป็นใหญ่ในจวนแห่งนี้ได้ จะแสดงความ   แข็งขืนก็ไม่สมควร นางได้แต่เก็บความแค้นเคืองนี้เอาไว้ บรรดาภรรยาของหลิงอ๋องเองก็มีถึงสี่นาง ไม่นับรวมสตรีรายเล็กรายน้อยอีกกว่ายี่สิบคน

         “เจ้าค่ะท่านแม่ ขอบคุณที่ท่านยังนึกถึงข้า”

         “เจ้าไม่ต้องห่วง วันหน้าหากว่าจางเหว่ยจะรับชายาเพิ่ม ต้องบอกกล่าวกับเจ้าอย่างแน่นอน ตัวเจ้าเองก็พยายามหน่อยเล่า รีบมีทายาทสืบสกุลหลิงเถิด มารดาได้ดีเพราะมีบุตร หากเจ้ายังชักช้าอยู่อีก ข้าอาจจะต้องขอให้จางเหว่ยรับชายาเพิ่ม เจ้าก็เห็นว่าจวนอ๋องต้องการผู้สืบทอดมากเพียงใด ”

         กู้เยว่ฉีจำต้องก้มหน้ารับ นางคิดจะมาทำให้หวางเฟยกดฐานะของ      เหยาอันเอาไว้ แต่กลับถูกมารดาของสามีข่มขู่กลับ หากนางยังไม่อาจตั้งครรภ์บุตรของหลิงอ๋องซื่อจื่อได้อีก ไม่นานคงมีสตรีของเขาเพิ่มขึ้นในจวน

         “เจ้าค่ะ ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ”

         กู้เยว่ฉีกลับมาถึงเรือนหนึ่งบุปผาก็ได้แต่ขว้างกาน้ำชาระบายความคับแค้นจนแตกไปหลายใบ

         “ซื่อจื่อเฟยเจ้าคะ ระงับโทสะเถิดเจ้าค่ะ” หวงฟู่หน้าตาตื่น

         “ก็แค่กาน้ำชาไม่กี่อัน สกุลกู้ร่ำรวยมากพอที่จะซื้อใหม่ได้อีกหลายเข่ง ให้ข้าขว้างระบายความหงุดหงิดบ้างจะเป็นไรไป เจ้าไม่ได้ยินที่หวางเฟยพูดหรือ  นางข่มขู่ข้า นางคิดจะหาสตรีมาเพิ่มให้ซื่อจื่อโดยไม่สนใจสีหน้าของข้าเลยสักนิด”

         กู้เยว่ฉีไม่อาจจะข่มความโมโหที่ถูกสาวใช้อย่างเหยาอันหยามศักดิ์ศรี นางจึงคิดหาวิธีกำจัดลูกในท้องของสาวใช้ข้างห้องผู้นั้นเสีย

         “หวงฟู่ เจ้าไปหาของพวกนี้มาให้ข้า” นางยื่นสิ่งที่เขียนในกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้กับสาวใช้คนสนิท

         หวงฟู่อ่านแล้วถึงกับตะลึง “ซื่อจื่อเฟยนี่มัน....”

         “เจ้าไม่ต้องพูด หากมีคนถามก็บอกว่าข้าเลือดลมไม่ดี อยากดื่มเพื่อปรับลมปราณ แก้ปวดเมื่อย”

         “เจ้าค่ะ”

         หวงฟู่ออกไปซื้อหาหรู่เซียงจากร้านยาสมุนไพรเล็กๆ นางรอบคอบพอที่จะปกปิดใบหน้าและว่าจ้างผู้อื่นกระทำการแทนตน ห่อยาที่สตรีมีครรภ์ห้ามรับประทานนั้น นางซุกซ่อนอย่างดีมาในปิ่นโตขนมจากภัตตาคารใหญ่โดยอ้างกับองครักษ์หน้าจวนว่าซื่อจื่อเฟยอยากรับประทาน

         กู้เยว่ฉีสั่งให้สาวใช้ของตนต้มหรู่เซียงใส่น้ำแล้วแอบนำไปเทใส่น้ำแกงของเหยาอันทุกวัน เดือนต่อมาสาวใช้ผู้นั้นก็ตกเลือด หวงฟู่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแจ้งข่าวนางในเรือนในบ่ายวันหนึ่ง

         “ซื่อจื่อเฟยเจ้าคะ เหยาอันแท้งบุตรแล้วเจ้าค่ะ ข้าได้ยินพวกหมอหญิงที่มารักษายืนพูดคุยกันอยู่หน้าเรือนของนาง”

         กู้เยว่ฉีแสยะยิ้ม “ท่านแม่กับซื่อจื่อเล่า ”

         “นั่งหารือกันเคร่งเครียดอยู่ในเรือนฟานหรงเจ้าค่ะ”

         “ดี ข้าต้องแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน เอาไว้ท่านแม่ให้คนมาแจ้งข่าว ข้าค่อยทำหน้าตื่นไปดูอาการของนางก็แล้วกัน”​

         ควันขาวค่อยๆ พุ่งขึ้นมา ม่านฝันนั้นก็สลายลงไป กู้เยว่ฉีลืมตาขึ้นมองเพดานมุ้งของตนด้วยสายตาเลื่อนลอย ฝันคราแรกของนางนั้น มิได้มีเรื่องนี้อยู่ด้วย ที่แท้เป็นนางที่ลงมือกับเหยาอันก่อน หญิงสาวหัวเราะหึๆ ออกมา การกระทำเช่นนี้ก็สมควรแล้วกับความเป็นกู้เยว่ฉีที่พร้อมจะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง

         ‘ในเมื่อข้าทำร้ายนางก่อนก็สมควรแล้วที่นางจะแค้นข้า’

         ฝันร้ายของนางในบ้านพักของนักบวชหญิงลู่ผู้นั้น นางรู้แต่เพียงเหยาอันกับหมัวมัวฮัวคนสนิทของหวางเฟยใหญ่วางยาในอาหารจนนางอ่อนแรง จากนั้นก็พาสาวใช้สองคนมาจับตัวนางเอาไว้แล้วกรอกยาให้แท้งบุตรลงไป

         “พวกเจ้ากล้าลงมือกับข้าหรือ  คอยดูเถิด ซื่อจื่อจะต้องตัดคอพวกเจ้า     นี่คือทายาทคนสำคัญของจวนอ๋องนะ”

         เหยาอันหัวเราะอย่างไร้สติ “ซื่อจื่อน่ะหรือ  เขารู้จักเจ้าดี กู้เยว่ฉี สตรีใจโหด เจ้าวางยาเพื่อฆ่าลูกในท้องของข้า ข้าจะเอาคืนบ้างจะเป็นไรไป ”

         กู้เยว่ฉีกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากชายกระโปรงของนาง

         “ลูก ลูกของข้า” นางยกมือขึ้นชี้หน้าเหยาอัน “ข้าจะฆ่าเจ้า เหยาอัน เจ้าทำร้ายลูกของข้า ข้าจะให้ซื่อจื่อฆ่าเจ้าเสีย”

         เหยาอันแสยะยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่มีทาง ซื่อจื่อกับข้าเติบโตมาด้วยกัน ที่เจ้าฆ่าลูกของเรา ความจริงเขาแค้นจนอยากจะฆ่าเจ้าด้วยมือตนเอง แต่เพราะยังไม่ถึงเวลา กู้เยว่ฉี เจ้ายังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อจะได้ดูสกุลกู้ล่มสลาย”

         “เหยาอัน สตรีโสโครก เจ้ามันก็แค่สาวใช้อุ่นเตียงของสามีข้า เจ้ากับหมัวมัวฮัวฉวยโอกาสตอนที่ท่านอ๋องกับซื่อจื่อไม่อยู่กล้าทำร้ายข้า ข้าเป็นซื่อจื่อเฟยนะ”​ นางตะโกนด่าคนทั้งสองได้แค่นั้นก็สิ้นสติไป

         ที่แท้...ความแค้นระหว่างเหยาอันกับนางก็เริ่มต้นที่ตัวนางเอง กู้เยว่ฉีถอนหายใจ ยิ่งนางโลภ นางก็ยิ่งลงมือกับผู้อื่นรุนแรงขึ้น วันที่ตื่นจากฝันร้าย นางยังคิดว่าตนเองคือ ผู้ถูกทำร้าย แต่ความจริงเรื่องนี้ยังมีอีกมุมซ่อนอยู่

         ...สวรรค์คงอยากจะให้ข้าได้มีโอกาสเลือกทางเดินที่ถูกต้อง...

กู้เยว่ฉีเผลอยกมือขึ้นลูบท้องของตนเอง ความรู้สึกเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรแผ่ซ่านไปทั่วร่าง น้ำตาของนางพลันไหลออกมาจนส่งเสียงสะอื้น    ชั่วชีวิตของคุณหนูใหญ่สกุลกู้ นางไม่เคยหลั่งน้ำตาจนเสียจริตเช่นครานี้

ครู่หนึ่ง นางค่อยสงบใจลงได้ แต่ระลึกว่านั่นเป็นเพียงความฝัน ลูกที่นางกำลังเสียใจอยู่นี้ ยังไม่เคยมีและอาจจะไม่มีด้วย เพราะนางไม่มีทางเป็นซื่อจื่อเฟยของหลิงจางเหว่ยโดยเด็ดขาด

ถ้าหากนางและคนสกุลกู้ไม่ทำผิดคิดชั่วก่อน บางทีเรื่องเลวร้ายอาจจะไม่เกิดขึ้น ชีวิตนางคงไม่เป็นอย่างฝันร้ายนั้น เป็นเพราะนางมีความคิดผิดๆ ยิ่งก้าวไปข้างหน้าก็ยิ่งผิดมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง นำสกุลกู้ไปสู่หายนะ

‘หากข้าไม่ทะเยอทะยานเกินไปจนยอมทำทุกหนทางเพื่อแต่งให้กับหลิงจางเหว่ย สกุลกู้คงไม่จบสิ้น คำพูดของเหยาอันในครานั้นข้าไม่ได้นำมาไตร่ตรองเพราะมัวแต่โกรธ ครั้งนี้ข้าจะต้องค่อยๆ คิดให้รอบคอบ ไม่เช่นนั้นฝันร้ายนั้นอาจจะกลายเป็นจริง’

         กู้เยว่ฉีขมวดคิ้ว สิ่งที่เหยาอันพูดออกมาน่าจะมีมูล ดูเหมือนสาวใช้ข้างห้องของหลิงจางเหว่ยผู้นั้นรู้ว่าสกุลกู้จะต้องถูกทำลาย คุณหนูใหญ่สกุลกู้ลุกขึ้นนั่งหย่อนขาลงเตียง นางคิดว่าเหยาอันอาจจะเป็นกุญแจไขความลับ

         เสียงเคาะประตูดังขึ้น กู้เยว่ฉีเอ่ยอนุญาตให้สาวใช้สองคนเข้ามาเก็บเตียง นางลุกขึ้นแล้วก็เดินไปหลังฉาก ทำความสะอาดร่างกายแล้วสวมเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินนำหน้าสาวใช้ไปยังโต๊ะอาหารเช้าที่บิดามารดารออยู่ ตั้งแต่กลับจากเรือนพักของนักบวชหญิง นางยังไม่มาร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับบิดามารดาเลยสักวัน

         “ท่านแม่ขอรับ พี่หญิงใหญ่มาโน่นแล้ว” เสียงของกู้เฉินเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น

         ใต้เท้ากู้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของบุตรสาวก็รู้สึกว่านางน่าจะมีเรื่องอยากปรึกษาหารือ พอรับประทานอาหารเสร็จ สี่คนพ่อแม่ลูกก็เข้าไปในห้องตำราของบิดา

         “ท่านพ่อ ข้าคิดว่าเราคงต้องหาคนแฝงเข้าไปในจวนอ๋องหน่อยนะเจ้าคะ”

         “เยว่เอ๋อร์ เรื่องนี้เห็นทีจะยาก เจ้าจำไม่ได้หรือ  เราเคยพยายามสองสามครั้งแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ คนในจวนอ๋องถูกคัดกรองอย่างเข้มงวด”

         กู้เยว่ฉีชะงัก “ถ้าอย่างนั้น คงต้องหาทางซื้อคนในจวนอ๋องเอาไว้ให้สักคนสองคนเจ้าค่ะ”

*************