ฮูหยินแก้ขัด

ในเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าหลิง ตระกูลหลี่เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์และคุณธรรม หลี่เหวินหยาง หลานชายคนเดียวของท่านย่าหลี่ซื่อเหนียง ทายาทรุ่นปัจจุบัน เป็นชายหนุ่มรูปงาม ฉลาดหลักแหลม แต่กลับมีใจให้กับหญิงสาวจากตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในทางลบเรื่องคดโกงและเล่ห์เหลี่ยม

เขากับนางนั้นได้พบกันที่งานเลี้ยงงานหนึ่งและก็แอบติดต่อคบหากันเรื่อยมาจนตกลงคบหาเป็นคนรัก ฝ่ายหญิงนามว่าซ่งม่านอี้นั้นพยายามอย่างมาก ที่จะเปิดเผยให้ผู้อื่นได้รับรู้อยู่ตลอดว่านางกำลังคบหากับคุณชายหลี่เหวินหยาง ขุนนางหนุ่มอนาคตไกลแห่งกรมการคลัง แม้ฝ่ายชายจะไม่ค่อยอยากจะเปิดเผยนักเพราะเกรงว่าท่านย่าของตนเองจะรู้เข้า

เขาอยากจะให้คนรักได้มีโอกาสไปพบปะท่านย่าและก็เอาอกเอาใจท่าน ไปมาหาสู่ให้ท่านย่าได้เอ็นดูนางก่อน ด้วยเขาทราบว่าท่านย่านั้นไม่ค่อยชอบสกุลซ่งนัก และแน่นอนว่าย่อมจะรวมถึงม่านอี้บุตรีคนรองของสกุลซ่งด้วยเช่นกัน อีกทั้งนางนั้นเป็นเพียงบุตรีของฮูหยินรอง นั่นยิ่งไม่เหมาะสมกับตำแหน่งของฮูหยินน้อยหลี่อยู่แล้ว

แต่เขารักนาง เพราะนางนั้นงดงามและเย้ายวนอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะไปงานเลี้ยงที่ใดนางก็มักจะเป็นเป้าสายตาของบุรุษหลากหลายอยู่เสมอ แต่นางเลือกที่จะคบหากับเหวินหยางเพราะเขานั้นทั้งมีอนาคตไกล แน่นอนว่าเป็นทายาทผู้สืบสกุลเพียงหนึ่งเดียวของสกุลหลี่ที่ก็ได้ชื่อว่าร่ำรวยไม่น้อย 

แถมยังหล่อเหลาเป็นอย่างมาก เป็นบุรุษหนุ่มที่บรรดาคุณหนูในจวนต่าง ๆ แทบจะครึ่งค่อนเมืองล้วนหมายตาเขา และม่านอี้นั้นภาคภูมิใจมากที่ได้เขามาเป็นคนรัก และนางแน่ใจว่าตำแหน่งฮูหยินสกุลหลี่นั้นอยู่อีกไม่ไกลแล้ว

ท่านย่าหลี่ซื่อเหนียงผู้รักและห่วงใยหลานชายยิ่งนัก ไม่อาจปล่อยให้หลานชายตกอยู่ในวังวนของความรักที่อาจนำภัยมาสู่ตระกูลในภายภาคหน้าได้ จึงตัดสินใจที่จะบังคับให้หลานชายแต่งงานกับ " ไป๋ฮวา " เด็กสาวในอุปการะที่เติบโตมาในบ้านหลี่ 

แม้ไป๋ฮวาจะเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ชื่อเสียง เป็นเพียงแค่หลานสาวของบ่าวเก่าแก่ที่รับใช้สกุลหลี่มายาวนาน แต่เธอกลับมีจิตใจงดงามและซื่อสัตย์ คอยปรนนิบัติรับใช้ท่านย่ามาตั้งแต่เด็กจนบัดนี้ก็เลยวัยปักปิ่นมาได้สองปีแล้ว และแน่นอนว่าไป๋ฮวานั้นเป็นเด็กที่อ่อมน้อมถ่อมตนและเชื่อฟังผู้ใหญ่ ท่านย่าสั่งให้นางทำอะไรย่อมจะไม่ขัดข้อง

ส่วนคุณชายหลี่เหวินหยางแน่นอนว่าไม่มีทางจะยอมรับได้ เพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว จากที่เคยเฉย ๆ ไม่ได้คิดสิ่งใดที่เคยเห็นไป๋ฮวามาตั้งแต่ยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก วิ่งเข้าวิ่งออกเรือนของท่านย่า เพราะนางเป็นหลานสาวของสาวใช้คนสนิทของท่านย่าที่บัดนี้สิ้นชีวิตไปแล้ว

และเขาเองก็เห็นว่าท่านย่าเอื้อเอ็นดูนางประดุจหลานสาวเพราะสงสารที่นางเป็นกำพร้า และหน้าตาของนางก็น่ารัก ยามเป็นเด็กน้อยนางมีดวงตากลมโตและมักจะจ้องมองเขาด้วยดวงตาแป๋วแหว๋ว แต่เขาก็ไม่คิดสิ่งใดในตอนนั้น 

แม้ท่านย่าจะรักใคร่นางประดุจหลานรัก เพราะท่านย่าไม่มีหลานสาว มีเพียงหลานชายเช่นเขาที่ไม่ช่างออดอ้อนท่านย่าเหมือนเช่นนาง แต่เมื่อท่านย่าคิดจะมาบังคับให้เขาแต่งงานกับนาง ทำให้ขุนนางหนุ่มเริ่มจะมองสตรีนางนี้เสียใหม่ เด็กกำพร้าที่เขาเห็นวิ่งเล่นไปมาอยู่ภายในจวนหลี่มาตั้งแต่เด็ก

มาบัดนี้นางทำมารยาให้ท่านย่าหลงรักอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนถึงกับขนาดคิดจะยกย่องให้มาเป็นสะใภ้ของสกุลหลี่ ทั้ง ๆ ที่เขามิได้คิดกับนางฉันท์ชู้สาวเลย ยังคงเห็นนางเป็นเพียงเด็กในบ้านเท่านั้น หญิงผู้นี้นั้นไม่ธรรมดาเลย คิดจะขยับฐานะตนเองจากที่เป็นเพียงเด็กในบ้าน ฐานะก็เทียบเท่ากับสาวใช้นางหนึ่งเท่านั้น 

แต่ดีที่ว่าท่านย่าเอื้อเอ็นดูนาง นำนางมาเลี้ยงดูดังเช่นลูกหลาน และก็ให้แต่งเนื้อแต่งตัวดังเช่นนายคนหนึ่งของจวน แต่ใคร ๆ ในจวนแห่งนี้ก็ทราบว่านางเป็นแค่เพียงลูกบ่าวคนหนึ่งเท่านั้น มีอภิสิทธิ์มากกว่าบ่าวในจวนมากหน่อย แต่หากผู้ใดไม่ทราบเรื่องราวมาก่อนก็จะเข้าใจได้ว่าท่านย่ารับนางเป็นหลานสาวบุญธรรมและให้ใช้ชีวิตในจวนสกุลหลี่ดังเช่นนายคนหนึ่งภายในจวน

และสิ่งที่เขากำลังหวาดระแวงก็เกิดขึ้น เสียงระฆังยามเช้าดังแว่วไปทั่วคฤหาสน์หลี่ เหวินหยางเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าหม่นหมอง เพราะว่าท่านย่าให้บ่าวมาตามเขาไปพบที่เรือน และเขาแน่ใจว่าสิ่งที่ท่านย่าต้องการพูดกับเขานั้นคือเรื่องใด เมื่อย่างก้าวเข้าไปภายในเรือนแล้ว ก็พบว่าท่านย่าหลี่ซื่อเหนียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม สายตาแน่วแน่มองมาที่เขา

" เหวินหยาง เจ้าโตพอจะเข้าใจแล้วว่าตระกูลหลี่ของเราต้องรักษาชื่อเสียงไว้ให้มั่นคง มันเป็นหน้าที่ของเราต่อบรรพชน ที่จะไม่ทำให้สกุลหลี่ต้องมัวหมองและเกิดเรื่องที่ไม่ควรขึ้นภายในอนาคต "  ท่านย่ากล่าวเสียงหนักแน่นต่อไปอีกว่า

" ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าคบหากับหญิงจากตระกูลซ่งได้ "  ใบหน้าหล่อคมคายของเหวินหยางพลันเปลี่ยนสีไปทันที

"แต่ท่านย่า ข้ารักนาง..."

เหวินหยางเอ่ยเสียงแผ่ว แม้จะเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่ท่านย่ากำลังบังคับจิตใจของเขา เขารักม่านอี้มาก และนางเองก็รักเขามาก เหตุใดจะต้องมาพรากพวกเขาออกจากกันเช่นนี้

"ความรักมิใช่ทุกสิ่งในชีวิต และเจ้าเป็นผู้สืบทอดสกุลหลี่ต่อไปในภายภาคหน้า มิอาจจะทำสิ่งใดตามใจได้ทุกอย่าง เรื่องนี้เจ้าควรจะทราบดี ไม่ต้องให้ย่ามาย้ำเตือนเจ้าอีกครั้ง "  ท่านย่าจึงตัดบททันที

" ย่าตัดสินใจแล้ว เจ้าต้องแต่งงานกับไป๋ฮวา เด็กในอุปการะของเรา ให้นางเป็นฮูหยินเอกของเจ้า จะได้ไม่มีสตรีใดมาหมายตาตำแหน่งสะใภ้สกุุลหลี่ได้อีก "

เหวินหยางเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของท่านย่าด้วยสายตาผิดหวังล้ำลึก แล้วโต้แย้งออกมาทันทีในสิ่งที่เขาคิดอยู่ภายในใจ

“ท่านย่าจะให้ข้าแต่งงานกับเด็กรับใช้ในบ้าน ชาติกำเนิดต่ำต้อยยิ่งกว่าม่านอี้เสียอีก ม่านอี้จะดีร้ายเช่นไร นางคือบุตรีของขุนนางขั้นหนึ่ง แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวคนรอง จากฮูหยินรอง แต่ชาติกำเนิดแน่นอนว่าย่อมจะดีกว่าไป๋ฮวาเด็กรับใช้ในจวนของเรา มิใช่หรือขอรับท่านย่า”

เหวินหยางอดไม่ได้ที่จะโต้แย้งท่านย่า ทั้ง ๆ ที่ปกติเขามิค่อยกระทำเช่นนี้ เขารักท่านย่ามาก และไม่เคยต้องมีเรื่องโต้เถียงกันเช่นนี้มาก่อน ท่านย่าให้ทำสิ่งใด เขามักจะทำตามโดยไม่มีข้อโต้แย้งเพราะทุกสิ่งที่ท่านย่าให้ทำก็คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

แต่บัดนี้เขาทนไม่ได้ เพราะเขารักม่านอี้มาก และเหตุผลที่ให้สาวใช้ในบ้านนั่นมาแต่งงานกับเขา ก็เพราะท่านย่าหลงรักนาง สตรีนางนั้นแพศยานัก มาทำตัวออดอ้อนท่านย่า ทำเป็นอ่อนหวานแสนดีต่อหน้าท่านย่า จนกระทั่งท่านย่าเอื้อเอ็นดูนางจนต้องการยกฐานะนางมาเป็นหลานสะใภ้ เขาจึงเริ่มทนไม่ได้ เป็นกาก็อยู่ส่วนกาสิ คิดจะมาอยู่ร่วมกับฝูงหงส์ได้เช่นไร