เข้าสู่ระบบคำพูดของจอมทัพตกลงกลางความเงียบ ชายหนุ่มกำสมุดบันทึกในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีด แววตาที่เคยมั่นคงกลับเต็มไปด้วยความลังเลอย่างที่แพรมุกไม่ค่อยได้เห็นจากเขา เขามองรอยกระดาษที่ถูกฉีกขาดอยู่ตรงหน้าอยู่นานราวกับพยายามนึกย้อนกลับไปถึงคนที่เขาเคยรู้จัก พ่อของเขา...คุณนำทัพเป็นคนละเอียด รอบคอบ และแทบไม่เคยทิ้งเรื่องใดไว้โดยไม่มีเหตุผล ถ้าเขาเป็นคนฉีกหน้าพวกนี้ออกจริงๆ นั่นหมายความว่าเนื้อหาบนหน้ากระดาษเหล่านั้นสำคัญมากพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องการให้แม้แต่ลูกชายของตัวเองได้เห็น แพรมุกมองสีหน้าของจอมทัพ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะขอบสมุด “ถ้าคุณนำทัพเป็นคนเอาออกจริง...” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ทำไมเขาถึงยังเก็บสมุดเล่มนี้ไว้คะ?” จอมทัพชะงัก คำถามสั้นๆ กลับเหมือนกระแทกเข้ากลางความคิด เขาก้มลงมองสมุดในมืออีกครั้ง “นั่นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ” เสียงของเขาเบาลง “ถ้าพ่อต้องการลบเรื่องนี้ออกจากชีวิตจริงๆ เขาน่าจะทำลายสมุดไปเลย” แพรมุกพยักหน้า “แต่เขาไม่ทำ” “เขากลับซ่อนมันไว้” ทั้งสองสบตากัน ความคิดเดียวกันปรากฏขึ้นในใจโ
จอมทัพหยิบแฟ้มอีกใบขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ก่อนวางกลับเข้าที่เดิม “ไม่มี” เขาพึมพำ แพรมุกเดินเข้ามาใกล้ตู้มากขึ้น สายตากวาดมองของทุกอย่างอย่างละเอียด “คุณแน่ใจนะคะว่ากล่องเอกสารอยู่ที่นี่?” “แม่บอกว่า พ่อเก็บไว้ที่บ้านนี้แน่ๆ” “แต่บ้านหลังนี้กว้างมาก” จอมทัพหันมองเธอ “ถ้าเป็นพ่อ...เขาจะไม่เอาของสำคัญมาวางรวมกับเอกสารทั่วไป” แพรมุกเลิกคิ้ว “หมายความว่า?” “พ่ออาจจะแยกของสำคัญออกจากเอกสารธุรกิจ” เขามองไปรอบห้อง “ถ้าเป็นเอกสารที่ไม่อยากให้ใครเห็น เขาจะมีที่เก็บอีกที่หนึ่ง” แพรมุกมองเขานิ่ง “คุณรู้ไหมว่าอยู่ตรงไหน?” จอมทัพส่ายหน้า “ถ้ารู้ ฉันคงไม่ต้องมาค้นที่นี่” เขาเดินไปยังตู้ไม้ด้านข้าง เปิดบานประตูออก ด้านในมีหนังสือเก่าเรียงกันเต็มชั้น แพรมุกเดินตามเข้าไป ก่อนจะสังเกตเห็นว่าหนังสือบางเล่มถูกวางกลับด้าน เธอขมวดคิ้ว “เดี๋ยวค่ะ” จอมทัพหันกลับมา “อะไร?” แพรมุกเอื้อมมือไปจับหนังสือเล่มหนึ่ง มันไม่ได้มีชื่อหนังสืออยู่บนสันแต่ถูกวางโดยหันด้านสันเข้าไปด้านใน เธอดึงออ
ประตูรถปิดลงพร้อมเสียงเบาๆ จอมทัพขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ส่วนแพรมุกนั่งอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้พูดอะไรตลอดทางออกจากร้านอาหาร ภาพในโทรศัพท์ยังคงติดอยู่ในหัว ห้องทำงานเก่า... แฟ้ม R.C....และมัตสึโตะ สิ่งที่ทำให้เธอสงสัยที่สุดไม่ใช่การที่มัตสึโตะเคยเป็นคนถ่ายภาพให้คุณนำทัพ แต่เป็นคำว่า 'มาขอเอาของบางอย่างคืน' ถ้าของสิ่งนั้นสำคัญถึงขั้นต้องเดินทางมาหาคุณนำทัพด้วยตัวเอง มันต้องเป็นของที่เขาไม่สามารถปล่อยทิ้งไว้ได้ และถ้าเป็นเอกสาร...ทำไมเอกสารนั้นถึงยังอยู่กับคุณนำทัพหลังจากวันนั้น “คิดอะไรอยู่?” เสียงของจอมทัพดังขึ้น ทำให้แพรมุกหันกลับมา “กำลังคิดเรื่องมัตสึโตะค่ะ” “เรื่องของที่เขามาขอคืน?” “ค่ะ” จอมทัพเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนกลับไปมองถนน “ฉันก็คิด” “คุณคิดว่ามันคืออะไร?” “ไม่รู้” เขาตอบตรงๆ “แต่ถ้ามันอยู่ในกล่องที่พ่อเก็บไว้ เราน่าจะได้คำตอบคืนนี้” แพรมุกพยักหน้า รถเคลื่อนผ่านถนนสายหลักออกจากตัวเมือง ก่อนเข้าสู่เส้นทางที่เงียบลงเรื่อยๆ ยิ่งใกล้บ้านของจอมทัพมากเท่าไร ความรู้สึกบางอย่างในอก
จอมทัพมองรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ “แม่ส่งมาให้” แพรมุกเงยหน้าขึ้นทันที “คุณหญิงเหรอคะ?” “ใช่” “แล้วท่านบอกอะไรบ้าง?” จอมทัพส่ายหน้า “ไม่ได้บอกอะไรมาก แค่บอกว่าเจอรูปนี้อยู่ในกล่องของเก่าของพ่อ” แพรมุกก้มกลับไปมองภาพในโทรศัพท์อีกครั้ง เธอขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น แล้วเพ่งมองรายละเอียดในห้องทำงาน โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ตู้หนังสือ แฟ้มเอกสารหลายชุดและชั้นหนังสือด้านหลังที่เต็มไปด้วยแฟ้มเก่า “กล่องของเก่าของคุณนำทัพอยู่ที่บ้านคุณเหรอคะ?” “บางส่วนน่ะ” “แล้วคุณเคยเปิดดูไหม?” จอมทัพส่ายหน้า “หลังจากพ่อเสีย ไม่มีใครอยากแตะของพวกนั้นอีก แม่เองก็ยังสะเทือนใจมาถึงวันนี้” “พวกคุณคงรู้สึกว่ามันเป็นฝันร้าย?” เขานิ่งไปเล็กน้อย “พ่อเสียไปกะทันหันพร้อมกับปู่ และเสียแบบไม่ปกติอีก” คำตอบนั้นทำให้แพรมุกเงียบลง เธอไม่ได้ถามต่อทันทีเพียงมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะสะดุดกับบางอย่าง “เดี๋ยวค่ะ” จอมทัพมองเธอ แพรมุกยกโทรศัพท์ขึ้นมาใกล้ตัว “ตรงนี้” นิ้วของเธอชี้ไปยังชั้นหนังสือด้านหลังโ
ช่วงบ่ายคล้อย ร้านอาหารเงียบสงบแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัท แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงตกกระทบโต๊ะไม้สีเข้มที่อยู่มุมด้านในสุดของร้าน แพรมุกนั่งตรงข้ามจอมทัพตรงกลางโต๊ะมีเพียงแก้วน้ำสองใบกับอาหารที่แทบไม่มีใครแตะต้อง ตั้งแต่ออกจากห้องประชุม ทั้งสองยังไม่ได้พูดเรื่องนั้นกันเลยจนกระทั่งจอมทัพวางแก้วน้ำลง “เธอคิดยังไงแพร?” แพรมุกเงยหน้าขึ้น “เรื่องไหนคะ?” “ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ “ฉันคิดว่า...เราเข้าใกล้ความจริงขึ้น แต่ก็เหมือนจะมีเรื่องให้สงสัยมากกว่าเดิม” จอมทัพพยักหน้า “ฉันก็คิดแบบนั้น” แพรมุกหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ก่อนวางลงอย่างช้าๆ “สิ่งที่ฉันติดใจที่สุดคือเรื่องบุคคลที่สาม” “บุคคลที่สามเหรอ?” “ในเอกสารนี่ค่ะ” จอมทัพมองเธอนิ่ง “คนที่ชื่อถูกลบออกไป” “ใช่ค่ะ” แพรมุกขมวดคิ้ว “ถ้าคนคนนั้นไม่สำคัญจริง ทำไมต้องเสียเวลาลบชื่อออกจากเอกสาร?” จอมทัพไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบช้อนขึ้นมาเขี่ยอาหารในจานเล่นอย่างไม่มีความสนใจ ก่อนพูดออกมา
แพรมุกก้มมองเอกสารตรงหน้า ปลายนิ้วของเธอเลื่อนไปตามขอบกระดาษช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงตราประทับ T.C. ที่มุมเอกสาร บางอย่างสะกิดใจขึ้นมาไม่ใช่เพราะตรานั้น...แต่เพราะวันที่ เธอเพ่งมองตัวเลขเล็กๆ ที่พิมพ์อยู่ใต้ตราประทับ ก่อนจะหยิบเอกสารอีกฉบับจากกองตรงหน้ามาเทียบกัน วันที่ไม่ตรงกัน “จอมทัพ” เสียงของเธอทำให้ชายหนุ่มหันมา แพรมุกยกเอกสารสองแผ่นขึ้น “ดูวันที่ค่ะ” จอมทัพรับไป เขากวาดตามองเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เอกสารของ Takachiho ฉบับนี้ทำขึ้นก่อนวันที่บริษัทได้รับสิทธิ์” “ค่ะ” “แต่ฉบับนี้...” เขาหยิบอีกแผ่นขึ้นมา “เป็นหลังจากนั้น” ฝ่ายกฎหมายรีบขยับเข้ามาดู “มีอะไรผิดปกติหรือครับ?” จอมทัพวางเอกสารทั้งสองฉบับลงตรงกลางโต๊ะ “ถ้าเอกสารฉบับแรกยังยืนยันว่า Takachiho เป็นผู้ถือสิทธิ์ แล้วใครเป็นคนโอนสิทธิ์ต่อหลังจากนั้น?” ไม่มีคำตอบแพรมุกมองหน้าผู้บริหารแต่ละคน ทุกคนกำลังมองเอกสารแต่ไม่มีใครมองหน้ากันราวกับคำถามนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากตอบ “เมื่อกี้คุณบอกว่ามัตสึโตะเกี่ยวข






![กรงรักเถื่อนสวาท NC25+ [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
