Share

บทที่ 103 ไฟล์เสียงปริศนา

last update Tanggal publikasi: 2026-08-26 18:18:00

ภายในห้องประชุมของสำนักงานใหญ่ The River Crown บรรยากาศยังคงตึงเครียดหลังจากภาพจากกล้อง
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 283 เฃาร่างของคนในอดีต

    จอมทัพก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ท่ามกลางเสียงเปลวไฟที่ปะทุอย่างรุนแรงชายหนุ่มชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมองเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงประตูอีกด้านของห้อง ชายคนนั้นสวมชุดสีดำทั้งตัว ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีเข้ม เขาก้าวฝ่าควันเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวเปลวไฟ ราวกับรู้เส้นทางภายในห้องทำงานแห่งนี้เป็นอย่างดีจอมทัพหรี่ตาลงทันที“แกเป็นใคร!”ชายปริศนาไม่ตอบ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เอกสารในอ้อมแขนของแพรมุก ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะแย่งเอกสารในมือหญิงสาว“ส่งเอกสารมา!”“อย่าแตะต้องเธอ!” จอมทัพตวาดชายคนนั้นไม่สนใจ เขากระชากเอกสารจากมือแพรมุกอย่างแรง หญิงสาวสะดุ้ง รีบกอดมันไว้แน่น แม้ร่างกายจะอ่อนแรงจนแทบไม่มีสติ“ไม่! นี่เป็นหลักฐาน!”“ปล่อย!”ทั้งสองยื้อแย่งเอกสารกันอย่างดุเดือด จอมทัพพยายามใช้แขนข้างหนึ่งประคองแพรมุกไว้ ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือของชายปริศนาเอาไว้แน่น“แกคิดจะเอาหลักฐานพวกนี้ไปทำลายใช่ไหม!” จอมทัพกัดฟันถามชายปริศนาออกแรงกระชากกลับอย่างรุนแรง“อย่ามายุ่งเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับแก!”แรงกระชากทำให้แพรมุกเสียหลัก ร่างของเธอเกือบหลุดจากอ้อม

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 282 คนที่เธอรอคือเขา

    แพรมุกทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ลมหายใจติดขัดจนหน้าอกเจ็บร้าว เธอยกมือขึ้นปิดปาก แต่กลับไม่อาจกลั้นเสียงไอที่ดังออกมาได้“แค่ก...แค่ก...!”ควันดำหนาทึบลอยวนอยู่รอบตัว เปลวไฟลุกลามเข้ามาใกล้จนความร้อนแผดเผาผิวหนัง หญิงสาวพยายามขยับหนี ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงมือของเธอยังคงกอดเอกสารไว้แน่นแม้จะหายใจแทบไม่ออก แม้ดวงตาจะพร่าเลือนจนมองไม่เห็นทาง แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยหลักฐานเหล่านี้ไป“จอมทัพ…”เสียงเรียกแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงไฟ“ฉัน…ยังไม่อยากตาย…”น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เปื้อนเขม่าควัน แพรมุกก้มหน้าลงกอดเอกสารแนบอก ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้เธอไม่อยากตายเหมือนชาติที่แล้วไม่อยากจากคนที่รักไปโดยไม่ได้บอกลาและครั้งนี้…เธอไม่อยากให้จอมทัพต้องสูญเสียใครอีกทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนที่เธอคุ้นเคยที่สุด“แพรมุก!”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก“จอมทัพ…?”“แพร! อยู่ตรงไหน!”เสียงของเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงไฟที่ปะทุอย่างรุนแรงแพรมุกพยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่เพื่อส่งเสียงตอบ แต่ลำคอแห้งผากจนเปล่งออกมา

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 281 อดีตที่ทับซ้อนปัจจุบัน

    ภายในห้องทำงาน แพรมุกกอดกล่องโลหะสีดำไว้แน่น เธอพยายามฝืนลุกขึ้นจากพื้น ทั้งที่ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า ควันร้อนก็เสียดแทงลำคอจนแสบไปหมด เธอไม่อาจปล่อยให้หลักฐานชิ้นนี้ถูกทำลายได้ แพรมุกเปิดกล่องโลหะออกอย่างรวดเร็ว ภายในมีแฟ้มเอกสารหลายชุดถูกห่อด้วยผ้าสีเข้ม เธอรีบคว้าแฟ้มที่อยู่ด้านบนออกมา ก่อนจะพบว่าบนปกมีตราประทับของบริษัทเก่าแก่ที่เธอคุ้นตา บริษัทของตระกูลมัตซึโตะ...มือของเธอสั่นระริก เธอเปิดแฟ้มออกเพียงเล็กน้อย เห็นรายชื่อผู้ถือหุ้น เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ และลายเซ็นที่ถูกขีดฆ่าทับอย่างผิดปกติ ทุกอย่างบ่งชี้ว่ามีใครบางคนพยายามปกปิดความจริงเกี่ยวกับที่ดิน The River Crown มานานหลายปี แต่เธอไม่มีเวลาตรวจสอบมันในตอนนี้แพรมุกยัดเอกสารทั้งหมดไว้แนบอก แล้วหันไปทางประตูที่ถูกเปลวไฟกลืนกิน เธอจำได้ว่าทางออกอีกด้านอยู่ตรงไหน หากฝ่าไปถึงโถงทางเดินได้ เธออาจยังมีโอกาสหนีออกไป หญิงสาวกัดฟันลุกขึ้น ก่อนจะก้าวฝ่ากองเศษไม้ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทันใดนั้น... ครืน! เสียงดังสนั่นเหนือศีรษะทำให้เธอชะงัก ตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างผนัง

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 280 อย่าปล่อยให้ตู้นิรภัยถูกทำลาย

    จอมทัพตะโกนสั่ง ก่อนจะหันไปคว้ากุญแจรถจากมือชรินทร์ แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ของแพรมุกก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอก้มมองหน้าจอ ทว่าเมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งปรากฏขึ้น ใบหน้ากลับซีดเผือดลงทันที อย่าปล่อยให้ตู้นิรภัยถูกทำลาย หากมันไม่ถูกเปิด ความจริงทั้งหมดจะถูกฝังไปตลอดกาล ไม่มีชื่อผู้ส่ง แพรมุกกำจี้เงินแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังประตูห้องราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเธออยู่ “แพร!” จอมทัพเรียก เมื่อเห็นเธอเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แต่หญิงสาวกลับไม่ตอบ เธอวิ่งตรงไปยังบันได ก่อนจะพุ่งขึ้นไปยังชั้นบนที่เป็นห้องทำงานปีกขวาของคฤหาสน์ “แพรมุก!” จอมทัพตะโกนเรียกแล้วรีบวิ่งตามไป ทว่าเมื่อเขาขึ้นมาถึงชั้นบน เปลวไฟสีส้มแดงก็พวยพุ่งออกมาจากห้องทำงานแล้ว ควันดำหนาทึบลอยคลุ้งไปทั่วทางเดิน กลิ่นไหม้ฉุนจนแทบหายใจไม่ออก แพรมุกกลับไม่หยุด เธอใช้ผ้าคลุมจมูกแล้ววิ่งฝ่าควันเข้าไปในห้อง “แพร! กลับมา!” จอมทัพพุ่งตามไป แต่เปลวไฟที่ลุกลามจากประตูห้องทำงานกลับปะทุขึ้นอย่างรุนแรง จนเขาต้องยกแขนขึ้นป้องกันใบหน้า “แพรมุก!” เสียงของเขาดังก้อ

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 279 เกิดเพลิงไหม้ที่ห้องทำงาน

    พีระกิตมองจี้เงินในมือแพรมุกอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ฉันรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่ฉันไม่รู้ว่าหลักฐานนั้นจะพาพวกเธอไปพบกับความจริงแบบไหน” “คุณรู้มาตลอด แต่กลับไม่ยอมบอกผม?” จอมทัพถามเสียงเข้ม “เพราะฉันไม่แน่ใจว่าคนที่ฝากจี้ไว้ต้องการให้เธอรู้ความจริงทั้งหมดหรือเปล่า” “แล้วตอนนี้ล่ะครับ?” พีระกิตเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ตอนนี้ฉันคิดว่าไม่มีใครมีสิทธิ์ปิดบังมันอีกแล้ว” แพรมุกก้มลงมองจี้เงิน นิ้วเรียวลูบผ่านรอยต่อเล็กๆ บนตัวจี้ เธอจำได้ว่ามารดาเคยกำชับไว้เสมอว่าอย่าเปิดมัน หากยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมแต่เวลานั้นมาถึงแล้วหรือยัง “จอมทัพคะ...” เธอเอ่ยเสียงเบา “ถ้าข้างในมีความจริงที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คุณอยากรู้ไหม?” ชายหนุ่มหันมามองเธอ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่ได้รับการเยียวยา “ผมอยากรู้ว่าใครทำให้ครอบครัวของผมต้องแตกสลาย” เขาตอบ “และผมอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงต้องทิ้งผมไว้” แพรมุกพยักหน้า ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกดลงตรงรอยต่อของจี้ เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น ฝาจี้เงินเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในไม่

  • พลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก   บทที่ 278 จี้เงินของยูนะ

    พีระกิตสบตาจอมทัพ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวราวกับคนที่แบกรับความลับมานานเกินกว่าจะทนเก็บมันไว้อีกต่อไป “ฉันไม่ได้อยากปิดบังแก จอมทัพ แต่ฉันให้สัญญากับพ่อของแกไว้” “สัญญาว่าจะปล่อยให้ลูกชายของเขาเติบโตขึ้นมาโดยไม่มีพ่ออย่างนั้นหรือครับ?” น้ำเสียงของจอมทัพสั่นพร่า “คุณรู้ไหมว่าผมต้องผ่านอะไรมาบ้าง ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นมีพ่ออยู่ข้างๆ ผมต้องบอกตัวเองว่าพ่อผมตายไปแล้ว ทั้งที่เขายังมีชีวิตอยู่!” “ฉันรู้...” พีระกิตหลุบตาลง “และฉันก็รู้ว่าคำขอโทษของฉันไม่มีวันชดเชยสิ่งที่เธอเสียไปได้” “ถ้าอย่างนั้นก็บอกผมมา” จอมทัพก้าวเข้าไปใกล้ “พ่ออยู่ที่ไหน?” พีระกิตเงียบไปนาน ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบซองเอกสารเก่าที่มีรอยไหม้ตรงมุมออกมาวางบนโต๊ะ “นี่คือสิ่งเดียวที่นำทัพฝากไว้กับฉัน หลังจากเขาออกจากโรงพยาบาล” จอมทัพเปิดซองด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ภายในมีภาพถ่ายเก่าใบหนึ่งกับกระดาษที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา ภาพถ่ายนั้นเป็นภาพชายวัยกลางคนยืนอยู่ริมทะเล ใบหน้าของเขาซูบผอม มีรอยแผลเป็นพาดผ่านขมับ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status