Masukธารธาราจ้องภาพบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที“ไม่จริง…ทำไมถึงเป็นเขาไปได้”แพรมุกหันไปมองภาพอีกครั้งชายในภาพสวมชุดบอดี้การ์ดสีดำของคฤหาสน์ ใบหน้าคมเข้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏอยู่หน้าตู้เก็บเอกสารของจอมทัพคมสันหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ทำงานใกล้ชิดกับจอมทัพมาหลายปี“นี่มันคมสันไม่ใช่เหรอคะ?” แพรมุกถามเสียงเบาจอมทัพรับโทรศัพท์จากชรินทร์มาดู สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที“ใช่”“แต่เขาเป็นคนของคุณไม่ใช่หรือคะ?”“เขาเป็นบอดี้การ์ดที่ฉันไว้ใจให้ดูแลความปลอดภัยของคฤหาสน์”จอมทัพเลื่อนดูภาพต่อไป ก่อนจะพบว่าคมสันไม่ได้เพียงเปิดตู้เอกสาร แต่ยังหยิบแฟ้มสีดำออกมา แล้วใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพเอกสารด้านในอีกหลายหน้า“มันทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”ชรินทร์ก้มศีรษะ“ผมกำลังตรวจสอบย้อนหลังครับนายใหญ่ แต่จากภาพที่ได้รับ คมสันเข้าไปในห้องทำงานหลายครั้งในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา โดยอ้างว่าเข้าไปตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย”จอมทัพกำโทรศัพท์แน่น“สองเดือน…”“ครับ”“แล้วทำไมไม่มีใครรายงานฉัน?”ชรินทร์นิ่งไป“เขาเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวของนายใหญ่ครับ อีกทั้งยังมีรหัสผ
'ถึงยูนะ ลูกสาวของพ่อหากลูกได้อ่านข้อความฉบับนี้ แสดงว่าลูกได้กลับมายังสถานที่ซึ่งพ่อเคยสัญญาว่าจะปกป้องเอาไว้แล้วพ่อรู้ดีว่าลูกคงมีคำถามมากมาย ทั้งเรื่องชื่อยูนะ เรื่องแม่ และเรื่องไฟไหม้ในคืนนั้น พ่ออยากเป็นคนอธิบายทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่พ่อไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบลูกอีกหรือไม่'แพรมุกอ่านมาถึงตรงนี้ก็ต้องหยุดพัก น้ำตาค่อยๆ เอ่อขึ้นในดวงตาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเคยมีชื่ออีกชื่อหนึ่ง ไม่เคยรู้ว่าครั้งหนึ่งมีใครบางคนพยายามปกป้องเธอจากอันตรายจนถึงขั้นต้องสลับตัวเธอกับเด็กอีกคนเธอสูดลมหายใจ ก่อนจะอ่านต่อ'สิบสองปีก่อน ภาคภูมิ วรเมธากุลต้องการครอบครองที่ดินของตระกูลมาราวาชิ เขาร่วมมือกับคนในบริษัทและใช้อาคมเป็นผู้จัดการเรื่องสกปรก ทั้งปลอมแปลงเอกสาร ข่มขู่พยาน และวางแผนเผาคฤหาสน์เพื่อทำลายหลักฐานการถือครองที่ดินฉบับดั้งเดิมแต่สิ่งที่ภาคภูมิไม่รู้คือ พ่อได้ทำสำเนาหลักฐานทั้งหมดไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว และเก็บรักษาเอาไว้ในศาลเจ้าแห่งนี้อาชิตเป็นคนเดียวที่รู้ตำแหน่งของเอกสาร ส่วนแม่ของลูกเป็นคนเก็บรักษาหลักฐานเกี่ยวกับการเงินและรายชื่อผู้ร่วมกระทำผิดในคืนที่เกิดเหตุ พ่อรู้ว่าพวกมันกำลัง
“ผมอยู่ข้างในครับ…”เสียงของอาชิตแหบพร่า ก่อนจะไอออกมาอย่างหนัก“น้ำใส…ลูกมาถึงแล้วใช่ไหม?”“พ่อ! หนูอยู่นี่ค่ะ พ่อไม่ต้องกลัวนะ หนูจะพาพ่อออกมา!”“อย่าเพิ่งเปิดประตู!”อาชิตรีบห้าม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน“ฟังพ่อให้ดี ประตูบานนี้ไม่ได้มีไว้ขังคน แต่มันมีไว้ปกป้องสิ่งที่อยู่ข้างใน ถ้าเปิดโดยไม่มีตราประทับ พวกเธอจะไม่มีวันได้เห็นความจริงทั้งหมด”แพรมุกขมวดคิ้ว“คุณอาชิตคะ ฉันแพรมุกค่ะ ทำไมคุณถึงเรียกฉันด้วยชื่อยูนะ?”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงของอาชิตจะดังขึ้นอีกครั้ง“เพราะนั่นคือชื่อที่พ่อของเธอตั้งให้…และฉันเป็นคนรับปากเขาว่าจะปกป้องเธอจนกว่าจะถึงวันที่เธอกลับมาที่นี่”แพรมุกนิ่งงัน“คุณรู้จักพ่อฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ?”“ฉันรู้จักมัตสึโตะดีกว่าที่เธอคิด เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้รับโอนที่ดิน แต่เป็นทายาทสายตรงของตระกูลมาราวาชิ ส่วนแม่ของเธอก็เป็นคนที่ช่วยเก็บรักษาหลักฐานทั้งหมดเอาไว้”จอมทัพขยับเข้ามาใกล้ประตู“แล้วเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินเฟสสามล่ะครับ?”“ที่ดินผืนนี้เป็นมรดกของตระกูลมาราวาชิ ไม่เคยมีการขายหรือโอนกรรมสิทธิ์อย่างสมบูรณ์ เอกสารที่พวกคุณพบเป็นเพียงสัญญาที่ถูกจัดทำขึ้นเพ
“เราจะไปช่วยอาชิตที่ศาลเจ้า แต่ฉันต้องเตือนพวกเธอก่อน ที่นั่นอาจมีคนของพวกมันอยู่มากกว่าที่เราคิด”“ฉันไม่สนค่ะ ขอแค่ช่วยพ่อออกมาให้ได้ก็พอ” ธารธาราตอบทันที“ฉันเข้าใจ แต่ถ้าเธอบุกเข้าไปโดยไม่ระวัง เราอาจต้องเสียคนเพิ่มอีก”จอมทัพหันไปหาแพรมุก เห็นใบหน้าของเธอยังคงซีดจากการสูดควันไฟ เขาจึงเอื้อมมือมาจับไหล่ทั้งสองข้าง“ส่วนเธอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องอยู่ข้างฉัน ห้ามแยกตัวไปไหนเด็ดขาด”แพรมุกสบตาเขา“ฉันรับปากว่าจะระวังตัวค่ะ แต่ถ้าเจอหลักฐานสำคัญ ฉันก็ต้องดูให้แน่ใจ”“แพร…”“ฉันไม่อยากให้เรื่องเมื่อสิบสองปีก่อนเกิดขึ้นซ้ำอีกแล้วค่ะ”แววตาของหญิงสาวจริงจังจนจอมทัพไม่อาจโต้แย้ง เขาถอนหายใจ ก่อนพยักหน้ารับอย่างจำยอม“ก็ได้ แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”ไม่นานนัก รถยนต์หลายคันก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่พื้นที่เฟสสามของ The River Crownระหว่างทาง ชรินทร์รายงานข้อมูลผ่านโทรศัพท์เป็นระยะ“นายใหญ่ครับ เราพบสัญญาณรบกวนบริเวณถนนด้านหลังศาลเจ้า กล้องวงจรปิดในรัศมีห้าร้อยเมตรถูกตัดสัญญาณทั้งหมดแล้วครับ”“มีทางเข้าอื่นไหม?”“มีครับ ทางเดินเก่าทางทิศตะวันออก แต่ค่อนข้างแคบ รถยนต์เข้าไปไม่ได้
แพรมุกยังคงมองภาพถ่ายบนแท็บเล็ตอยู่นาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบจากเงาดำที่ปรากฏอยู่ในภาพ“จอมทัพคะ…”“ว่าไง?”“ถ้าผู้รับโอนเป็นมัตสึโตะจริง ทำไมเอกสารถึงยังไม่มีลายเซ็นคะ? แล้วทำไมต้องกำหนดให้ผู้สืบสายเลือดของตระกูลมาราวาชิเป็นคนรับรองด้วย?”จอมทัพเดินเข้ามายืนข้างเธอ ก่อนจะก้มมองเอกสารที่ชรินทร์ส่งมาให้“อาจเป็นเงื่อนไขที่เจ้าของที่ดินเดิมกำหนดไว้ หรือไม่ก็เป็นข้อตกลงบางอย่างที่ทำขึ้นเพื่อป้องกันการยึดครองโดยมิชอบ”“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่ต้องการที่ดินผืนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าใครเลยนี่คะ แค่ทำตามขั้นตอนให้ถูกต้องก็พอ”“เว้นเสียแต่ว่าพวกมันไม่สามารถทำตามขั้นตอนได้”แพรมุกเงยหน้าขึ้นสบตาเขาจอมทัพใช้นิ้วแตะตรงช่องลายเซ็นที่ยังว่างอยู่“ถ้ามีเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้การโอนกรรมสิทธิ์ไม่สามารถเกิดขึ้นได้โดยง่าย พวกมันก็ต้องกำจัดอุปสรรคก่อน และคนที่รู้ความจริงทั้งหมดอาจเป็นอาชิต”“หรือไม่ก็คนที่อยู่ในศาลเจ้า…”เสียงของธารธาราดังขึ้นอย่างแผ่วเบาทั้งสองหันไปมองเธอหญิงสาวยังคงจ้องภาพถ่ายบนแท็บเล็ต ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น“มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังค่ะ”“เรื่องอะไร?” แพรมุก
ชรินทร์เลื่อนภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนจะยื่นให้จอมทัพดู“เมื่อประมาณยี่สิบนาทีที่แล้ว มีรถตู้สีดำสองคันเข้าไปในพื้นที่เฟสสามครับ แต่ไม่ผ่านทางเข้าหลัก พวกมันใช้ถนนบริการด้านหลังซึ่งเป็นทางเก่าที่เชื่อมกับศาลเจ้า”จอมทัพรับแท็บเล็ตมาดู ภาพจากกล้องค่อนข้างมืด แต่ยังพอมองเห็นชายฉกรรจ์หลายคนลงจากรถ ก่อนจะช่วยกันขนบางอย่างเข้าไปด้านใน“เห็นหน้าคนพวกนี้ไหม?”“ไม่ชัดครับ พวกมันสวมหมวกและปิดบังใบหน้า แต่ผมตรวจสอบทะเบียนรถแล้ว เป็นทะเบียนปลอมทั้งสองคัน”“แล้วมีคนออกมาจากพื้นที่หรือเปล่า?”ชรินทร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเปิดภาพอีกภาพหนึ่ง“มีครับ แต่เป็นภาพจากกล้องตัวสุดท้ายก่อนสัญญาณจะถูกตัด”แพรมุกขยับเข้าไปดู ภาพนั้นเป็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเดินด้านข้างศาลเจ้า เขาสวมเสื้อคลุมสีเข้มและหันหลังให้กล้อง ทว่าบริเวณข้อมือซ้ายกลับมีรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนหัวใจของแพรมุกกระตุกวูบ“คนนี้…”จอมทัพเงยหน้าขึ้นทันที“เธอรู้จักเขา?”“รอยแผลที่ข้อมือค่ะ ฉันเคยเห็นมันมาก่อน”“ที่ไหน?”แพรมุกกลืนน้ำลาย ก่อนตอบเสียงเบา“บนข้อมือของอาคม”ธารธาราสะดุ้งเฮือก“เป็นไปไม่ได้






![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
