Compartilhar

บทที่ 0002

Autor: หลีลี่
เมื่อได้ยินเธอพูดคำพวกนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเฮ่อชิงเหิงก็หัวใจกระตุกวูบ

"เซิงเอ๋อร์ เธออย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันสัญญาว่าต่อไปจะไม่กลับดึกขนาดนี้อีกแล้ว สาบานเลย ขอแค่เธอยกโทษให้ฉัน จะให้ฉันทำอะไรก็ได้หมด"

ทั้งที่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่เขากลับกอดเธอและยอมลดศักดิ์ศรีมาง้อ ความรู้สึกอันละเอียดอ่อนของเธอถูกวางไว้ในตำแหน่งที่สำคัญที่สุด

เธอไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นคนที่รักเธอปานจะกลืนกินขนาดนี้ แต่ทำไมถึงยังทรยศเธอได้อีก

แต่เธอก็ยังต้องเล่นละครไปพร้อมกับเขาอีกสิบห้าวัน จึงได้แต่สะกดข่มความเจ็บปวดในใจเอาไว้ "ฉันไม่ได้โกรธจริง ๆ ฉันแค่รู้สึกว่า นายไม่จำเป็นต้องเห็นความรู้สึกฉันสำคัญขนาดนั้นก็ได้"

"จะไม่มองว่าสำคัญได้ยังไง ฉันรักเธอขนาดนั้น เซิงเอ๋อร์ สำหรับฉันแล้ว ต่คนทั้งโลกก็สู้เธอคนเดียวไม่ได้" เขายิ้มพลางเอ่ยคำหวานข้างหูเธอต่อไป

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่เฮ่อชิงเหิงกลับชำเลืองลำคอของเธอ ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่าไร้สิ่งใด

"เซิงเอ๋อร์ สร้อยคอของเธอล่ะ"

เขารู้ดีว่านั่นคือของที่แม่ของอิ่นลั่วเซิงทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายตัวไป มันล้ำค่าสำหรับเธอมาก สวมติดตัวไว้ตลอด

อิ่นลั่วเซิงตัวแข็งเกร็งนิดหน่อย เธอหลุบสายตาลง พูดเสียงเบามาก "มันพังน่ะ เลยส่งไปซ่อม"

พอเห็นสีหน้าของเธอเฮ่อชิงเหิงก็คิดว่าความไม่สบายใจของเธอในวันนี้เป็นเพราะสร้อยคอทำให้คิดถึงแม่ จึงรีบเอ่ยปลอบใจสองสามคำ

"เดี๋ยวก็ซ่อมเสร็จแล้ว เซิงเอ๋อร์ อย่าเศร้าไปเลย แม่เธอเองก็ต้องได้กลับมาอยู่ข้างกายเธอแน่ ถึงหลายปีมานี้ท่านจะหายตัวไป แต่ฉันไม่หมดหวังที่จะตามหาเลย คนเราจะหายไปจากโลกนี้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยได้ยังไง คงแค่ไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งนั่นแหละ เธอเชื่อฉันสิ ฉันจะทำให้แม่ลูกกลับมาเจอกันให้ได้"

อิ่นลั่วเซิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

อีกไม่นานเธอจะได้กลับไปเจอกับแม่จริง ๆ แล้ว

"แล้วพ่อของฉันล่ะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง"

เฮ่อชิงเหิงชะงักไปครู่เดียว ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ "ยังเหมือนเดิม สติเลอะเลือนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช เพ้อเรียกชื่อแม่เธอไม่หยุด"

"กรรมตามสนอง"

อิ่นลั่วเซิงพูดเน้นย้ำทีละคำ

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น มองคนตรงหน้าที่สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เฮ่อชิงเหิง ฉันกับแม่เป็นคนประเภทเดียวกัน วันที่เราแต่งงานกันฉันเคยบอกนายแล้ว ว่าถ้าวันไหนนายเปลี่ยนไป ฉันก็จะหายตัวไป ให้นายหาฉันไม่เจอไปตลอดกาล…"

คำพวกนี้พอกระทบเข้าหูเฮ่อชิงเหิง กลับยิ่งทำให้ใจเขาลนลาน

เขาไม่อยากฟังต่ออีกแล้ว จึงรีบดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่หรอก เซิงเอ๋อร์ ฉันไม่มีวันทรยศเธอ แล้วก็ไม่มีวันยอมให้เธอจากไปเหมือนแม่เธอด้วย"

เมื่อได้ยินเขาให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่นอีกครั้ง น้ำเสียงของอิ่นลั่วเซิงกลับเรียบเฉย "แล้วถ้า เกิดมีวันนั้นขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ"

"ไม่มีวันนั้นแน่นอน ต่อให้เธอหายตัวไปจริง ๆ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ หรือต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะหาเธอให้เจออยู่ดี"

ทุกประโยคทุกคำพูดเป็นเหมือนคำทำนาย เป็นลางบอกถึงอนาคตได้อย่างชัดเจน

อิ่นลั่วเซิงหลับตาลง แล้วถามเสียงเบามาก

"ฉันจะรอวันนั้น"

เฮ่อชิงเหิงได้ยินไม่ชัด จึงถามย้ำเสียงสั่น

อิ่นลั่วเซิงสั่นศีรษะเบา ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วหันตัวเดินกลับเข้าห้องนอนไป

"ไม่มีอะไรหรอก"

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูพลันปลุกอิ่นลั่วเซิงและเฮ่อชิงเหิงให้ตื่นขึ้น

พอเปิดประตูออก อวี๋จื่ออิ๋งก็ยืนถือกระเป๋าเดินทางอยู่หน้าประตู เธอเริ่มอออดอ้อนด้วยน้ำตาคลอเบ้าทันที

"พี่ชิงเหิง เมื่อวานที่บ้านฉันมีหนูเข้ามา ฉันไม่กล้าอยู่แล้ว ขอมาพักที่บ้านพี่สักสองสามวันได้ไหมคะ"

"ไม่ได้ อิ่นลั่วเซิงไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบ้าน เธอไปนอนโรงแรมซะสิ" เฮ่อชิงเหิงปฏิเสธโดยไม่คิดเลย

อวี๋จื่ออิ๋งหน้าสลดลงทันที ในดวงตามีน้ำตาคลอ

"พี่จะไม่สนใจฉันจริงเหรอ ถ้าพี่ไม่ให้ฉันอยู่ด้วย ฉันจะไปฟ้องพี่ชายฉันนะ! พี่รับปากเขาไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะดูแลฉันให้ดี! เด็กสาวตัวคนเดียวไปนอนโรงแรม พี่ไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างหรือไง"

พอได้ยินแบบนั้นเฮ่อชิงเหิงก็นวดขมับ "อวี๋จื่ออิ๋ง อย่ามางี่เง่าไร้เหตุผลสิ!"

อิ่นลั่วเซิงนั่งอยู่ไม่ไกล มองคนทั้งสองที่กำลังเล่นบทเป็นพี่น้องกันอย่างเงียบ ๆ

เรื่องที่ใกล้ชิดลึกซึ้งกันก็ทำไปหมดแล้ว ตอนนี้ยังจะมาเล่นละครฉากนี้ต่อหน้าเธออีก

เหมือนจะเห็นว่าเข้าทางเฮ่อชิงเหิงไม่ได้ผล อวี๋จื่ออิ๋งจึงมองมาทางอิ่นลั่วเซิงด้วยสีหน้าน่าสงสารทันทีน "พี่ลั่วเซิง ให้ฉันพักที่นี่สักสองสามวันเถอะนะ ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้พี่แน่นอนค่ะ"

อิ่นลั่วเซิงเหลือบตาขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง "ได้สิ ตามสบาย"

เมื่อได้ยินคำตอบ อวี๋จื่ออิ๋งก็ส่งเสียงร้องดีใจ แล้วรีบลากกระเป๋าเดินทางก้าวเข้าประตูทันที

เธอไม่เกรงใจเลย เดินตรงไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองแซนด์วิชบนโต๊ะด้วยแววตาเป็นประกาย

"พี่ชิงเหิง นี่พี่ทำหมดเลยเหรอ พี่เก่งจังเลย!"

เฮ่อชิงเหิงตีมือที่กำลังจะเอื้อมมาของเธอออก แล้วขยับจานไปไว้ตรงหน้าอิ่นลั่วเซิง

"ถ้าเธออยากกินก็ให้คนรับใช้ทำ ของที่ฉันทำ อิ่นลั่วเซิงกินได้คนเดียวเท่านั้น"

อวี๋จื่ออิ๋งเบะปากลงทันที แล้วเดินเข้าห้องครัวไปอย่างน้อยใจ

อิ่นลั่วเซิงมองอาหารเช้าบนโต๊ะ แต่กลับไม่ได้แตะต้องมันเลย

เฮ่อชิงเหิงสังเกตเห็นได้ทันที "เซิงเอ๋อร์ ทำไมไม่ทานอาหารเช้าล่ะ ฉันทำไม่ถูกปากเธอเหรอ"

เธอส่ายศีรษะเบา ๆ หาข้ออ้างตอบไปส่งเดช

"เปล่าหรอก แค่อยากกินขนมจีบกุ้งทางฝั่งตะวันออกของเมืองขึ้นมาน่ะ"

เฮ่อชิงเหิงรีบหยิบคีย์การ์ดและกุญแจรถ แล้วเดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่หน้าประตูทันที

"ฉันจะรีบไปซื้อเดี๋ยวนี้แหละ"

อวี๋จื่ออิ๋งที่เพิ่งเดินออกมาพอได้ยินเข้า ก็รีบวางจานในมือลง แล้ววิ่งกระโดดโลดเต้นตามหลังไป

"ของที่บ้านไม่ถูกปากฉันเลย ฉันเองก็อยากไปหาอะไรกินข้างนอกเหมือนกัน"

ขณะมองคล้อยหลังของคนทั้งสองที่เดินตามกันออกไป อิ่นลั่วเซิงก็เผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วเฮ่อชิงเหิงก็ยังไม่กลับมา

อิ่นลั่วเซิงมีลางสังหรณ์บางอย่าง จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดกล้องบันทึกภาพคอนโซลรถยนต์

ภาพยังโหลดอยู่ แต่เสียงหอบหายใจอันยั่วยวนกลับดังขึ้นในห้องที่เงียบสงบซะแล้ว

"พี่ชิงเหิง เบา…เบาหน่อยสิ"

ภายในห้องโดยสารที่คับแคบ คนสองคนที่ก่อนหน้านี้ทำท่าทีปีนเกลียวใส่กัน ตอนนี้แก้ผ้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่

เฮ่อชิงเหิงขยับเอวอย่างบ้าคลั่ง ขอบตาแดงก่ำ นิ้วมือทั้งสิบเค้นคลึงเอวอันอ่อนนุ่มของอวี๋จื่ออิ๋งไว้ "ไม่แรงหน่อย เธอจะอิ่มได้ยังไง หืม? เธอมันน่าไม่อาย แอบยั่วเพื่อนของพี่ชายตัวเองยังไม่พอ ตอนนี้ยังกล้าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฉันอีก ไม่ใช่อยากเกาะแกะพี่หรือไง

พี่จะบอกเธอให้! พี่ไม่ได้รักเธอเลย เธอเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของพี่ เซิงเอ๋อร์คือเส้นตายของพี่ ถ้ากล้าปล่อยให้เรื่องของเราหลุดไปถึงหูเธอ เธอก็รับผลที่ตามมาเองแล้วกัน"
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0025

    เด็กเติบโตขึ้นวันแล้ววันเล่า คนตระกูลเฮ่อก็ค่อย ๆ สังเกตเห็นว่า เฮ่อเฉิงโจวดูเหมือนจะพูดช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่กลับมีกำลังวังชาล้นเหลือกว่ามากพวกเขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ คิดแค่ว่าเด็กพัฒนาการช้า จึงซื้ออาหารเสริมบำรุงร่างกายมาให้ทานมากมายจนกระทั่งเด็กอายุได้สี่ขวบ ก็ยังพูดได้แค่คำพยางค์เดียวง่าย ๆ แม้แต่ประโยคสั้น ๆ ก็ยังพูดไม่เป็นคำ ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบพาเด็กไปตรวจที่โรงพยาบาลพอตรวจดู ถึงได้พบว่ายาทำแท้งในตอนนั้น ได้สร้างความเสียหายรุนแรงแบบที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ต่อสมองของเด็กสติปัญญาของเฮ่อเฉิงโจว จะหยุดไว้ในระดับที่เท่าเด็กอายุแปดเก้าขวบเท่านั้นหลังจากได้ยินข่าวนี้ อวี๋จื่ออิ๋งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเด็กที่เธอลำบากลำบนแลกชีวิตปกป้องเอาไว้ จะกลายเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางปัญญาเธอเอาแต่กอดลูกร้องไห้ บ่นพร่ำรำพันไม่จบสิ้นอยู่ทุกวัน คนตระกูลอวี๋เองก็มาหาเรื่องถึงบ้านอยู่เป็นระยะแม่ของเฮ่อชิงเหิงที่มีความทุกข์สะสมอยู่แล้วทนรับเรื่องกระทบกระเทือนใจนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนก็ตรอมใจตายส่วนพ่อของเขาก็ความโมโห จึ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0024

    น้ำเสียงของเฮ่อชิงเหิงเรียบเฉยเหมือนน้ำนิ่งในบ่อแต่พอตกกระทบถึงข้างหูของอวี๋จื่ออิ๋ง มันกลับเหมือนเสียงฟ้าผ่าเธอประคองหน้าท้องถอยหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน"พี่เหิง นี่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของพี่นะ พี่ทำลงไปได้ยังไง ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้เข้า ต้องโกรธมากแน่ ๆ"เมื่อเห็นเธอมีท่าทางหวาดกลัวจนถอยหนีไปมุมห้อง เฮ่อชิงเหิงก็หัวเราะในลำคอเบา ๆวินาทีต่อมา แววตาอันเย็นชาคู่นั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ฉันไม่ลงมือเองหรอก ยังไงซะฉันก็ผ่อนหนักผ่อนเบาไม่เป็น เกิดตายทั้งกลมขึ้นมา พี่ชายเธอคงจะมาฆ่าฉันแน่ คิดไปคิดมา ฉันเลยคิดว่ายาทำแท้งน่าจะปลอดภัยกว่า เธอคิดว่างั้นไหมล่ะ"พอได้ยินคำว่า 'ยาทำแท้ง' ใบหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ซีดเผือดลงทันทีเธอมองแก้วที่ว่างเปล่า ปฏิกิริยาแรกคือใช้นิ้วล้วงคอเพื่อให้อาเจียนเมื่อเห็นเธอฟุบอาเจียนกับพื้นจนหมดสภาพ เฮ่อชิงเหิงก็รู้สึกสะใจมากเขาลุกขึ้นยืนก้มมองเธอ เงาร่างสูงใหญ่ดั่งขุนเขาปกคลุมตัวเธอไว้"ฉันบอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง ทำไมเธอถึงไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ทุกอย่างที่ฉันมอบให้อาเซิง ฉั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0023

    วันเวลาล่วงเลยไปทีละวัน ไม่นานก็ล่วงเข้าสู่เดือนเมษายนในคืนวันที่สิบหก ด้วยการเกลี้ยกล่อมไม่หยุดหย่อนของคุณนายเฮ่อ ในที่สุดเฮ่อชิงเหิงก็ยอมตกลงว่าจะไปจดทะเบียนสมรสในวันพรุ่งนี้หลังจากอวี๋จื่ออิ๋งได้รู้ข่าวนี้ ก็ดีใจจนนอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืนวันต่อมาหลังจากเธอตื่นขึ้นมา พอเห็นเฮ่อชิงเหิงสวมชุดสูทเรียบกริบ แต่งทรงผมอย่างพิถีพิถัน เธอก็ยิ่งเผยสีหน้าปลื้มออกมามากขึ้นเธอประคองหน้าท้องเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร จู่ ๆ ก็อยากดื่มน้ำส้ม จึงลองเรียงแม่บ้านอยู่สองสามคำแต่ก็ไม่มีใครขานรับเฮ่อชิงเหิงกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็ถือแก้วน้ำส้มคั้นสด ๆ เดินออกมา วางลงตรงหน้าเธอเธออุ้มท้องมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อชิงเหิงทำสีหน้าดีด้วยอวี๋จื่ออิ๋งซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้น แล้วเริ่มออดอ้อนอีกครั้ง"พี่เหิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ปากแข็งใจอ่อน ในใจพี่ต้องมีฉันอยู่แน่ ๆ"เฮ่อชิงเหิง ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย สายตาของเขาจ้องตรงไปที่น้ำส้มแก้วนั้นอวี๋จื่ออิ๋งนึกไปว่าเขาเร่งให้เธอรีบชิม จึงรีบยกแก้วขึ้นดื่มไปคำหนึ่งตอนที่เธอกำ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0022

    หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเฮ่อพร้อมเด็กในท้องอย่างชอบธรรม สีหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้วแม้ตระกูลเฮ่อจะตกต่ำลงไปมาก แต่ตระกูลใหญ่ย่อมมีฐานแข็งแรง การดูแลเอาใจใส่คนท้องจึงยังคงถี่ถ้วนสมบูรณ์แบบอวี๋จื่ออิ๋งเดินขึ้นไปเยี่ยมเฮ่อชิงเหิงบนชั้นสองทุกวัน เธอนำขนมหวานและผลไม้ไปให้ พูดจาหวานซึ้ง หวังใช้ความรู้สึกในอดีตมาสั่นคลอนหัวใจเขาแต่นอกจากเขาจะไม่แยแสแล้ว ยังโยนของที่เธอนำมาทิ้งหมด ถึงขั้นวิ่งหนีออกจากห้องนอนที่ถูกลงกลอนอยู่หลายครั้ง อยากจะบังคับลากตัวเธอไปทำแท้งที่โรงพยาบาล อวี๋จื่ออิ๋งตกใจจนแข็งขาอ่อน พอเจอแบบนี้บ่อย ๆ เข้า เธอจึงไม่กล้าเอาเรื่องราวในอดีตมาสะกิดอารมณ์เขาอีกวันเวลาผ่านพ้นไปทีละวัน หน้าท้องของเธอเริ่มขยายใหญ่นูนขึ้นเรื่อย ๆทุกครั้งที่ไปตรวจครรภ์ หมอมักจะบอกว่าทารกสมบูรณ์แข็งแรงดี ทั้งสองครอบครัวมีความสุขมาก เฝ้ารอการมาถึงของเด็กคนนี้ยกเว้นเฮ่อชิงเหิงแค่คนเดียวเขาถูกขังอยู่ในห้องนอนนานถึงสองเดือน ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่พบเจอผู้คน อาศัยเหล้าย้อมใจ เมามายไม่ได้สติอยู่ทุกวันพ่อของเขาเห็นสภาพเขาตกต่ำแบบนี้ ก็โกรธจนโรคหัวใจแทบ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0021

    "เฮ่อชิงเหิง ในเมื่อแกกับอิ่นลั่วเซิงแต่งงานกันมาสี่ปียังไม่มีลูกด้วยกัน แถมตอนนี้เธอยังหนีหายไปไม่บอกกล่าว งั้นก็ไปหย่ากันซะ! เรื่องวุ่นวายที่แกก่อไว้ฉันไม่อยากจะยุ่ง แต่เด็กคนนี้...ต้องเก็บไว้!"เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้งแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที"ผมไม่หย่ากับอาเซิงเด็ดขาด! เธอแค่กำลังโกรธ พอเธอหายโกรธเมื่อไร เธอก็จะกลับมา..."แม่ของเฮ่อชิงเหิงคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่อิ่นลั่วเซิงทำร้ายตระกูลเฮ่อจนตกต่ำขนาดนี้ ลูกชายยังคิดถึงเธออยู่อีก จึงอดเอ่ยปากขัดไม่ได้"กลับมาเหรอ กลับมาแล้วยังไง! เธอทำร้ายแกยังไม่พออีกหรือไง เธอนิสัยเหมือนแม่เธอไม่มีผิด หนีไปแบบนี้แล้วจะกลับมาได้ยังไง! หรือแกอยากจะเป็นเหมือนพ่อเธอ กลายเป็นคนบ้าอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไปตลอดชีวิตน่ะ"พอได้ยินคนที่ใกล้ชิดที่สุดพูดจาแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงรู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงใจเขากำหมัดแน่น ใบหน้าซีดไปหมด แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง ยังดันทุรังแก้ตัวต่อ"เธอต้องกลับมาแน่ ๆ พวกเราคบกันมาตั้งหลายปี เธอจะทิ้งผมไปได้ยังไง!""พี่เหิง ดึงสติหน่อยเถอะ เธอถอนชื่อออกจากทะเบียนราษฏร์ไปแล้ว จะเป็นไปได้ยั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0020

    ภายในห้องอันมืดสลัว ทั้งสองครอบครัวนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครสีหน้าดีสักคนบรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดถึงขีดสุด ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายยังคงเป็นอวี๋จื่ออิ๋งที่รวบรวมความกล้า ประกาศข่าวสารนั้นออกมา"ฉัน... ฉันท้องค่ะ!"ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายความเงียบสงบปานน้ำนิ่งนี้ลงโดยสิ้นเชิงพ่อและแม่ของเฮ่อชิงเหิงเผยสีหน้าตกใจสุดขีด พวกเขามองมาที่เธอพร้อมกันเฮ่อชิงเหิงก็ยิ่งถูกข่าวนี้ทำให้ตกใจจนลุกพรวดในดวงตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดคู่นั้น มีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ"เป็นไปไม่ได้!"พอได้ยินเขาปฏิเสธเสียงแข็ง อวี๋จื่อเยี่ยก็นั่งไม่ติดเช่นกัน กำหมัดแน่นแล้วเปิดฉากปะทะกับเขาทันที"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! น้องสาวฉันมีแกเป็นแฟนคนเดียว เด็กก็เป็นลูกมแก อายุครรภ์ตั้งสองเดือนแล้ว แกยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอ!"สมองอันทื่อมึนของเฮ่อชิงเหิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ย้อนคำนวณเวลาถอยหลังไปสองเดือนเหรอ นั่นมันเป็นเรื่องช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนแบบนั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!เดือนนั้นเขาใช้ถุงยางอนามัยตลอด จะท้องได้ยังไง!หลังจากคำนวณและพิสูจน์แล้ว เฮ่อชิงเหิงก็มั่นใจว่าพวกเขากำ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status