Compartilhar

บทที่ 0003

Autor: หลีลี่
พอเฮ่อชิงเหิงพูดประโยคนี้จบ ในวิดีโอก็มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอวี๋จื่ออิ๋งดังขึ้น

"ใช่สิ ฉันมันคิดไปเองคนเดียว ทั้งที่รู้ว่าพี่แต่งงานแล้ว ในใจก็มีแต่พี่ลั่วเซิง ยังไม่ยอมตัดใจ จะเข้าหาให้ได้ ให้พี่คอยหยอกเล่นแบบนี้ทุกวัน! พี่คิดว่าฉันอยากทำแบบนี้มากหรือไง! ถ้าไม่เพราะรักพี่มากขนาดนี้ ฉันจะยอมลดตัวทำเรื่องไร้ค่าแบบนี้เหรอ!"

เมื่อเห็นเธอน้ำตานองหน้าเหมือนดอกสาลี่ต้องสายฝน จังหวะขยับตัวของเฮ่อชิงเหิงก็ชะงักไป แม้น้ำเสียงจะฟังดูดุดัน แต่การเคลื่อนไหวของร่างกายกลับผ่อนแรงลง

"พูดนิดพูดหน่อยก็ไม่ได้ ใจบางขนาดนี้เลยเหรอ แล้วมารยาที่ใช้ยั่วพี่เมื่อกี้หายไปไหนล่ะ ไม่ใช่พี่หรือไงที่บอกว่าขอแค่ร่างกาย ไม่ต้องการหัวใจพี่น่ะ?"

อวี๋จื่ออิ๋งไม่ได้พูดอะไร แต่กลับยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม

เฮ่อชิงเหิงจนปัญญา สุดท้ายจึงโน้มตัวลงไปค่อย ๆ จูบซับคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ "เอาล่ะ ทำตัวน่ารักหน่อย อยากได้ของขวัญอะไร เดี๋ยวพี่ซื้อให้"

"ฉันจะเอา…จะเอาสร้อยคอที่พี่ซื้อให้พี่ลั่วเซิง แล้วก็อาหารเช้าที่เพิ่งซื้อให้เธอเมื่อกี้ด้วย!" อวี๋จื่ออิ๋งครางหงุงหงิงอย่างน้อยใจ

เฮ่อชิงเหิงขมวดคิ้ว "เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันจะเอาอันนี้นี่นา"

พอเห็นสีหน้าน้อยใจและเริ่มน้ำตร่วมอีกครั้งเฮ่อชิงเหิงก็หมดปัญญาจริง ๆ ทำได้แค่ยอมถอยให้

"ก็ได้ ให้เธอหมดเลย ให้เธอทุกอย่าง อย่าร้องไห้อีกเลยนะเด็กดี เด็กดี ขอพี่จูบหน่อยสิ"

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจนานแล้วว่าเฮ่อชิงเหิงทรยศเธอ แต่เมื่อได้มาเห็นฉากนี้กับตาตัวเอง เธอก็ยังคงเจ็บปวดเจียนตายอยู่ดี

เธอพลันรู้สึกบีบหัวใจ เจ็บปวดจนต้องงอตัว เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มใบหน้า

เธอเม้มปากแน่น แต่กลับไม่อาจเก็บเสียงสะอื้นไห้ในลำคอไว้ได้เลย

เฮ่อชิงเหิง

เฮ่อชิงเหิง

ในวัยสิบห้าปี เป็นนายที่สารภาพรักฉันแบบติดอ่าง บอกว่าฉันคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้นายหวั่นไหว

ในปีที่อายุยี่สิบสอง ก็เป็นนายอีกที่ถือแหวนคุกเข่าต่อหน้าฉัน บอกว่าจะมอบความรักทั้งชีวิตให้ฉันคนเดียว

ที่แท้ชั่วชีวิตของนาย มันก็แค่ไม่กี่ปีเอง

เล็บแหลมจิกลึกจนแทงทะลุผิวหนัง เลือดสด ๆ ไหลซึมออกมา

แต่ข้อนิ้วของเธอยังคงออกแรงจิกต่อไป บาดแผลถูกครูดลึกลงไปอีก เหมือนกับว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงพอจะช่วยข่มความเจ็บปวดบาดลึกถึงขั้วหัวใจเอาไว้ได้

เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

หยาดน้ำตาร่วงลงมาราวกับสายฝน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็กลับมาสู่ภาวะปกติ

ผ่านไปครู่เดียวเฮ่อชิงเหิงที่แต่งกายเรียบร้อยก็ผลักประตูเข้ามา

"เซิงเอ๋อร์ ฉันกลับมาแล้ว…"

น้ำเสียงอันอ่อนโยนหยุดชะงัก เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เลอะคราบน้ำตาของเธอ เขาก็หัวใจกระตุกวูบ พุ่งตัวเข้าไปหาเธอทันที

"เซิงเอ๋อร์ เธอร้องไห้ทำไม"

อิ่นลั่วเซิงพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์ ดึงกระดาษทิชชูออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เมื่อกี้ดูซีรีส์ซึ้ง ๆ ก็เลยร้องไห้"

เฮ่อชิงเหิงรีบรับกระดาษทิชชูไป ซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยความสงสารเอ็นดู

"ซีรีส์เรื่องอะไรเหรอ ทำให้เด็กดีของฉันร้องไห้ได้ขนาดนี้"

"นายอยากดูไหมล่ะ"

เฮ่อชิงเหิงชะงักนิดหน่อย ก่อนจะลูบผมเธอด้วยความเอ็นดู "ได้สิ เอามาให้ฉันดูหน่อย เดี๋ยวฉันสั่งให้คนถอดซีรีส์เรื่องนี้ออกเลย ใครใช้ให้มาทำเด็กดีของฉันร้องไห้"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปจะหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอ

แต่ชั่วพริบตาที่เขากำลังจะกดเปิด อิ่นลั่วเซิงก็เอ่ยปากขึ้นมา "ขนมจีบกุ้งที่พี่ซื้อล่ะคะ"

การเคลื่อนไหวของเฮ่อชิงเหิงแข็งเกร็งไปชั่วขณะ จากนั้นก็รีบลนลานโอบกอดเธอไว้ พร้อมกับขอโทษอย่างนอบน้อม

"ขอโทษนะเซิงเอ๋อร์ ตอนฉันไปถึงร้านเขาก็ขายหมด ปิดร้านแล้ว วันพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อให้เธอใหม่นะ ดีไหม"

พอยังไม่ทันสิ้นเสียง อวี๋จื่ออิ๋งก็ถือถุงใบหนึ่งเดินเข้ามา ชูถุงขึ้นด้วยสีหน้าอวดดี

"ขนมจีบกุ้งนี่ฉันซื้อมาได้ถุงสุดท้ายพอดีเลยนะ พี่ลั่วเซิง จะให้ฉันยกให้พี่ไหมล่ะ"

อิ่นลั่วเซิงไม่ได้พูดอะไร สายตาจ้องตรงไปยังลำคอของเธอ

สร้อยคอเงินแท้ที่อวี๋จื่ออิ๋งสวมอยู่นั้น คล้ายกับเส้นที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอมาก

สงสัยเฮ่อชิงเหิงคงเสาะหาแบบเดียวกันมาทั้งคืน เพื่อเตรียมเอาไว้เอาใจเธอ

แต่อวี๋จื่ออิ๋งแค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมออดอ้อนนิดหน่อย เขาก็ยกมันให้เธอไปแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเธอ อวี๋จื่ออิ๋งก็เดินตรงเข้ามา ดึงสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาอวดเธอชม ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี

"สร้อยคอเส้นนี้สวยใช่ไหมคะ ฉันเพิ่งซื้อมาเหมือนกัน พี่ลั่วเซิง คิดว่ามันเหมาะกับฉันไหม"

อิ่นลั่วเซิงจ้องอยู่นานมาก ถึงได้หัวเราะออกมา หัวเราะจนน้ำตาไหล

"เหมาะแล้ว"

พูดจบ เธอก็ไม่สนใจว่าพวกเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน หันตัวเดินขึ้นชั้นบนไป

ช่วงหัวค่ำ อิ่นลั่วเซิงทานอาหารรองท้องไปเล็กน้อย แล้วก็กลับเข้าห้องพัก

เพิ่งจะนั่งลง เธอก็รู้สึกปวดเกร็งที่ท้องน้อยขึ้นมา เหมือนมีตะกั่วถ่วงทับอยู่

ร่างกายเธอไร้เรี่ยวแรง ทรุดลงบนโซฟา เหงื่อเย็นค่อย ๆ ซึมจากร่างกาย จนเสื้อไหมพรมเปียกชุ่มอย่างรวดเร็ว

เฮ่อชิงเหิงที่เดินตามหลังขึ้นมา พอเห็นท่าทางเจ็บปวดของเธอ ก็รู้ว่าเธอปวดท้องประจำเดือน จึงรีบลงไปข้างล่างเพื่อต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลแดงมาให้

หลังจากค่อย ๆ ป้อนให้เธอดื่มทีละคำ เขาก็นำยามาให้เธอกิน ถูฝ่ามือจนอุ่นแล้วโอบประคบให้เธออย่างเบามือ

เขากอดเธอไว้ แทบอยากจะรับความเจ็บปวดนี้ไว้แทนเธอ ความรักถนอมแทบจะเอ่อล้นจากดวงตา

"เด็กดี ต่อไปพวกเราไม่ต้องมีลูกกันดีไหม เธอปวดท้องประจำเดือนขนาดนี้ฉันยังทนดูไม่ได้เลย ถ้าต้องคลอดลูกขึ้นมา ฉันก็ไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ"

อิ่นลั่วเซิงเงยหน้าที่ซีดเผือดราวกับกระดาษ มองเธอเงียบ ๆ ตอบด้วยเสียงแผ่วเบาอ่อนแรง

"ถ้าไม่คลอดลูก แล้วพ่อแม่นายจะคิดยังไง"

"ฉันไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดยังไง ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเธอหรอก! ถ้าพวกเขาดันทุรังบังคับฉัน ฉันก็ยอมออกจากตระกูลเฮ่อ ทิ้งสิทธิ์การสืบทอดมรดกทั้งหมด!" เขาแสดงจุดยืนพลางไล่จูบไปตามลำคอของเธออย่างลึกซึ้ง "เซิงเอ๋อร์ ฉันเคยบอกแล้วไง ชาตินี้แค่มีเธอคนเดียวฉันก็เอาใจไม่ไหวแล้ว ก็เธอไงเด็กน้อยของฉัน ฉันจะสปอยล์เธอไปตลอดชีวิตเลยแหละ"
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0025

    เด็กเติบโตขึ้นวันแล้ววันเล่า คนตระกูลเฮ่อก็ค่อย ๆ สังเกตเห็นว่า เฮ่อเฉิงโจวดูเหมือนจะพูดช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่กลับมีกำลังวังชาล้นเหลือกว่ามากพวกเขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ คิดแค่ว่าเด็กพัฒนาการช้า จึงซื้ออาหารเสริมบำรุงร่างกายมาให้ทานมากมายจนกระทั่งเด็กอายุได้สี่ขวบ ก็ยังพูดได้แค่คำพยางค์เดียวง่าย ๆ แม้แต่ประโยคสั้น ๆ ก็ยังพูดไม่เป็นคำ ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบพาเด็กไปตรวจที่โรงพยาบาลพอตรวจดู ถึงได้พบว่ายาทำแท้งในตอนนั้น ได้สร้างความเสียหายรุนแรงแบบที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ต่อสมองของเด็กสติปัญญาของเฮ่อเฉิงโจว จะหยุดไว้ในระดับที่เท่าเด็กอายุแปดเก้าขวบเท่านั้นหลังจากได้ยินข่าวนี้ อวี๋จื่ออิ๋งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเด็กที่เธอลำบากลำบนแลกชีวิตปกป้องเอาไว้ จะกลายเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางปัญญาเธอเอาแต่กอดลูกร้องไห้ บ่นพร่ำรำพันไม่จบสิ้นอยู่ทุกวัน คนตระกูลอวี๋เองก็มาหาเรื่องถึงบ้านอยู่เป็นระยะแม่ของเฮ่อชิงเหิงที่มีความทุกข์สะสมอยู่แล้วทนรับเรื่องกระทบกระเทือนใจนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนก็ตรอมใจตายส่วนพ่อของเขาก็ความโมโห จึ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0024

    น้ำเสียงของเฮ่อชิงเหิงเรียบเฉยเหมือนน้ำนิ่งในบ่อแต่พอตกกระทบถึงข้างหูของอวี๋จื่ออิ๋ง มันกลับเหมือนเสียงฟ้าผ่าเธอประคองหน้าท้องถอยหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน"พี่เหิง นี่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของพี่นะ พี่ทำลงไปได้ยังไง ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้เข้า ต้องโกรธมากแน่ ๆ"เมื่อเห็นเธอมีท่าทางหวาดกลัวจนถอยหนีไปมุมห้อง เฮ่อชิงเหิงก็หัวเราะในลำคอเบา ๆวินาทีต่อมา แววตาอันเย็นชาคู่นั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ฉันไม่ลงมือเองหรอก ยังไงซะฉันก็ผ่อนหนักผ่อนเบาไม่เป็น เกิดตายทั้งกลมขึ้นมา พี่ชายเธอคงจะมาฆ่าฉันแน่ คิดไปคิดมา ฉันเลยคิดว่ายาทำแท้งน่าจะปลอดภัยกว่า เธอคิดว่างั้นไหมล่ะ"พอได้ยินคำว่า 'ยาทำแท้ง' ใบหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ซีดเผือดลงทันทีเธอมองแก้วที่ว่างเปล่า ปฏิกิริยาแรกคือใช้นิ้วล้วงคอเพื่อให้อาเจียนเมื่อเห็นเธอฟุบอาเจียนกับพื้นจนหมดสภาพ เฮ่อชิงเหิงก็รู้สึกสะใจมากเขาลุกขึ้นยืนก้มมองเธอ เงาร่างสูงใหญ่ดั่งขุนเขาปกคลุมตัวเธอไว้"ฉันบอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง ทำไมเธอถึงไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ทุกอย่างที่ฉันมอบให้อาเซิง ฉั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0023

    วันเวลาล่วงเลยไปทีละวัน ไม่นานก็ล่วงเข้าสู่เดือนเมษายนในคืนวันที่สิบหก ด้วยการเกลี้ยกล่อมไม่หยุดหย่อนของคุณนายเฮ่อ ในที่สุดเฮ่อชิงเหิงก็ยอมตกลงว่าจะไปจดทะเบียนสมรสในวันพรุ่งนี้หลังจากอวี๋จื่ออิ๋งได้รู้ข่าวนี้ ก็ดีใจจนนอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืนวันต่อมาหลังจากเธอตื่นขึ้นมา พอเห็นเฮ่อชิงเหิงสวมชุดสูทเรียบกริบ แต่งทรงผมอย่างพิถีพิถัน เธอก็ยิ่งเผยสีหน้าปลื้มออกมามากขึ้นเธอประคองหน้าท้องเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร จู่ ๆ ก็อยากดื่มน้ำส้ม จึงลองเรียงแม่บ้านอยู่สองสามคำแต่ก็ไม่มีใครขานรับเฮ่อชิงเหิงกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็ถือแก้วน้ำส้มคั้นสด ๆ เดินออกมา วางลงตรงหน้าเธอเธออุ้มท้องมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อชิงเหิงทำสีหน้าดีด้วยอวี๋จื่ออิ๋งซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้น แล้วเริ่มออดอ้อนอีกครั้ง"พี่เหิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ปากแข็งใจอ่อน ในใจพี่ต้องมีฉันอยู่แน่ ๆ"เฮ่อชิงเหิง ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย สายตาของเขาจ้องตรงไปที่น้ำส้มแก้วนั้นอวี๋จื่ออิ๋งนึกไปว่าเขาเร่งให้เธอรีบชิม จึงรีบยกแก้วขึ้นดื่มไปคำหนึ่งตอนที่เธอกำ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0022

    หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเฮ่อพร้อมเด็กในท้องอย่างชอบธรรม สีหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้วแม้ตระกูลเฮ่อจะตกต่ำลงไปมาก แต่ตระกูลใหญ่ย่อมมีฐานแข็งแรง การดูแลเอาใจใส่คนท้องจึงยังคงถี่ถ้วนสมบูรณ์แบบอวี๋จื่ออิ๋งเดินขึ้นไปเยี่ยมเฮ่อชิงเหิงบนชั้นสองทุกวัน เธอนำขนมหวานและผลไม้ไปให้ พูดจาหวานซึ้ง หวังใช้ความรู้สึกในอดีตมาสั่นคลอนหัวใจเขาแต่นอกจากเขาจะไม่แยแสแล้ว ยังโยนของที่เธอนำมาทิ้งหมด ถึงขั้นวิ่งหนีออกจากห้องนอนที่ถูกลงกลอนอยู่หลายครั้ง อยากจะบังคับลากตัวเธอไปทำแท้งที่โรงพยาบาล อวี๋จื่ออิ๋งตกใจจนแข็งขาอ่อน พอเจอแบบนี้บ่อย ๆ เข้า เธอจึงไม่กล้าเอาเรื่องราวในอดีตมาสะกิดอารมณ์เขาอีกวันเวลาผ่านพ้นไปทีละวัน หน้าท้องของเธอเริ่มขยายใหญ่นูนขึ้นเรื่อย ๆทุกครั้งที่ไปตรวจครรภ์ หมอมักจะบอกว่าทารกสมบูรณ์แข็งแรงดี ทั้งสองครอบครัวมีความสุขมาก เฝ้ารอการมาถึงของเด็กคนนี้ยกเว้นเฮ่อชิงเหิงแค่คนเดียวเขาถูกขังอยู่ในห้องนอนนานถึงสองเดือน ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่พบเจอผู้คน อาศัยเหล้าย้อมใจ เมามายไม่ได้สติอยู่ทุกวันพ่อของเขาเห็นสภาพเขาตกต่ำแบบนี้ ก็โกรธจนโรคหัวใจแทบ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0021

    "เฮ่อชิงเหิง ในเมื่อแกกับอิ่นลั่วเซิงแต่งงานกันมาสี่ปียังไม่มีลูกด้วยกัน แถมตอนนี้เธอยังหนีหายไปไม่บอกกล่าว งั้นก็ไปหย่ากันซะ! เรื่องวุ่นวายที่แกก่อไว้ฉันไม่อยากจะยุ่ง แต่เด็กคนนี้...ต้องเก็บไว้!"เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้งแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที"ผมไม่หย่ากับอาเซิงเด็ดขาด! เธอแค่กำลังโกรธ พอเธอหายโกรธเมื่อไร เธอก็จะกลับมา..."แม่ของเฮ่อชิงเหิงคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่อิ่นลั่วเซิงทำร้ายตระกูลเฮ่อจนตกต่ำขนาดนี้ ลูกชายยังคิดถึงเธออยู่อีก จึงอดเอ่ยปากขัดไม่ได้"กลับมาเหรอ กลับมาแล้วยังไง! เธอทำร้ายแกยังไม่พออีกหรือไง เธอนิสัยเหมือนแม่เธอไม่มีผิด หนีไปแบบนี้แล้วจะกลับมาได้ยังไง! หรือแกอยากจะเป็นเหมือนพ่อเธอ กลายเป็นคนบ้าอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไปตลอดชีวิตน่ะ"พอได้ยินคนที่ใกล้ชิดที่สุดพูดจาแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงรู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงใจเขากำหมัดแน่น ใบหน้าซีดไปหมด แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง ยังดันทุรังแก้ตัวต่อ"เธอต้องกลับมาแน่ ๆ พวกเราคบกันมาตั้งหลายปี เธอจะทิ้งผมไปได้ยังไง!""พี่เหิง ดึงสติหน่อยเถอะ เธอถอนชื่อออกจากทะเบียนราษฏร์ไปแล้ว จะเป็นไปได้ยั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0020

    ภายในห้องอันมืดสลัว ทั้งสองครอบครัวนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครสีหน้าดีสักคนบรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดถึงขีดสุด ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายยังคงเป็นอวี๋จื่ออิ๋งที่รวบรวมความกล้า ประกาศข่าวสารนั้นออกมา"ฉัน... ฉันท้องค่ะ!"ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายความเงียบสงบปานน้ำนิ่งนี้ลงโดยสิ้นเชิงพ่อและแม่ของเฮ่อชิงเหิงเผยสีหน้าตกใจสุดขีด พวกเขามองมาที่เธอพร้อมกันเฮ่อชิงเหิงก็ยิ่งถูกข่าวนี้ทำให้ตกใจจนลุกพรวดในดวงตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดคู่นั้น มีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ"เป็นไปไม่ได้!"พอได้ยินเขาปฏิเสธเสียงแข็ง อวี๋จื่อเยี่ยก็นั่งไม่ติดเช่นกัน กำหมัดแน่นแล้วเปิดฉากปะทะกับเขาทันที"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! น้องสาวฉันมีแกเป็นแฟนคนเดียว เด็กก็เป็นลูกมแก อายุครรภ์ตั้งสองเดือนแล้ว แกยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอ!"สมองอันทื่อมึนของเฮ่อชิงเหิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ย้อนคำนวณเวลาถอยหลังไปสองเดือนเหรอ นั่นมันเป็นเรื่องช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนแบบนั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!เดือนนั้นเขาใช้ถุงยางอนามัยตลอด จะท้องได้ยังไง!หลังจากคำนวณและพิสูจน์แล้ว เฮ่อชิงเหิงก็มั่นใจว่าพวกเขากำ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status