บทที่ 0004

ทุกถ้อยคำฟังดูซื่อสัตย์จริงใจไร้ที่เปรียบ

อิ่นลั่วเซิงเกือบจะเชื่อไปแล้ว

แต่พอคิดถึงคลิปที่ได้เห็นเมื่อเช้า เธอกลับรู้สึกว่ามันดูน่าประชดมาก

ทั้งที่ความรักที่เขามีต่อเธอก็ไม่ใช่ของปลอม แต่ทำไมเขาถึงทำเรื่องที่ทำร้ายจิตใจเธอได้ถึงขนาดนี้กัน

เธอน้ำตาไหล ซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ในหมอน สติค่อย ๆ พร่าเลือนลง แล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

อิ่นลั่วเซิงคลำไปที่ข้างเตียง พบว่าข้างกายว่างเปล่าไร้คน เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแก้วน้ำเตรียมเดินลงไปดื่มน้ำข้างล่าง

แต่พอเดินออกจากห้องนอน เธอก็ได้ยินเสียงกึกกักดังมาจากห้องข้าง ๆ

ประตูห้องหนังสือแง้มไว้ พอเธอเดินย่องเข้าไป ก็เห็นคนสองคนกำลังนัวเนียกันอยู่บนโต๊ะทำงาน

ยามอยู่ใต้แสงไฟ ผิวพรรณของอวี๋จื่ออิ๋งขาวผ่องราวกับหิมะ เธอหน้าแดงระเรื่อ หอบหายใจเบา ๆ นิ้วมือคอยจิกขูดอยู่บนโต๊ะไม่หยุด

"พี่ชิงเหิง พี่ลั่วเซิง…กำลังปวดท้องประจำเดือนอยู่ไม่ใช่เหรอ พี่ไม่ไปอยู่ดูแลเธอ แต่มารังแกฉันอีกแล้วนะ…"

"หุบปากเถอะน่า!"

เฮ่อชิงเหิงตั้งใจกดเสียงให้ต่ำลง แต่การเคลื่อนไหวของร่างกายท่อนล่างกลับไม่ได้หยุดเลย

ฉากที่เกิดขึ้นกระทันหันไร้ลางบอกเหตุนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีของหนักทุบลงกลางอก ทำเอาทุกจังหวะการหายใจ

แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดบาดลึก

เขาทนไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ ทุกวันทุกเวลา จะต้องทำเรื่องแบบนี้กับอวี๋จื่ออิ๋ง…

เธอละสายตาหนี ไม่มีอารมณ์จะดื่มน้ำอีกต่อไป เดินโซเซกลับเข้าห้องไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

เฮ่อชิงเหิงที่อาบน้ำเสร็จแล้วนอนลงข้างกายเธอ ยื่นมือมาดึงเธอเข้าไปไว้ในอ้อมกอดอีกครั้ง

"เซิงเอ๋อร์ เด็กดี สามียู่นี่แล้วนะ ไม่เจ็บแล้วนะ"

อิ่นลั่วเซิงไม่ได้ตอบเขา

เธอหลับตาลง แกล้งทำเป็นหลับ

แต่น้ำตากลับไหลลงมาตามแก้ม จนจอนผมเปียกชุ่ม

คนข้างหลังคิดว่าเธอหลับไปแล้ว ยังคงค่อยๆ นวดท้องน้อยให้เธออย่างเบามือ

เธอรับรู้ถึงไออันอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขา เรี่ยวแรงทั่วร่างคล้ายถูกสูบออกไปจนหมด เหลือไว้เพียงความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด

เธอเฝ้านับถอยหลังอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหลือเวลาอีกแค่สิบสามวัน

ทนอีกหน่อยนะอิ่นลั่วเซิงเหลือเวลาอีกแค่สิบสามวัน เธอกับผู้ชายคนนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว

ช่วงไม่กี่วันที่อิ่นลั่วเซิงมีประจำเดือนเฮ่อชิงเหิงยกเลิกงานทั้งหมด คอยอยู่เฝ้าดูแลเธอที่บ้านตลอดเวลา

พอร่างกายเธอค่อย ๆ ดีขึ้น เขาถึงได้ยอมปล่อยเธออย่างไม่เต็มใจ แล้วไปจัดการงานที่คั่งค้างไว้หลายวันที่บริษัท

พอเขาออกจากบ้านไป อิ่นลั่วเซิงก็ถือเอกสารสำคัญ เดินทางไปสถานีตำรวจเพื่อเตรียมดำเนินการย้ายและยกเลิกทะเบียนราษฎร์

เจ้าหน้าที่แปลกใจเล็กน้อย "คุณครับ มีแค่คนที่เสียชีวิตแล้วเท่านั้นนะครับถึงจะทำเรื่องยกเลิกทะเบียนได้"

อิ่นลั่วเซิงพยักหน้า "ฉันเหลือเวลาอีกแค่สิบวันก็จะจากโลกนี้ไปแล้วค่ะ รบกวนช่วยทำเรื่องล่วงหน้าให้ฉันทีนะคะ"

เจ้าหน้าที่คิดว่าเธอเป็นโรคมะเร็ง เผยสีหน้าเวทนาสงสารออกมา สุดท้ายก็ยอมดำเนินการให้เธอ

ในมือกำลังถือเอกสารที่ประทับตราแล้ว อิ่นลั่วเซิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เผยรอยยิ้มแห่งการหลุดพ้นออกมา

อีกไม่นาน บนโลกใบนี้ก็จะไม่เหลือคนชื่ออิ่นลั่วเซิงอีกต่อไป

ส่วนเฮ่อชิงเหิง ก็ไม่มีวันตามหาอิ่นลั่วเซิงเจออีกเลย!

เธอเดินเรื่อยเปื่อยกลับบ้านตามเส้นทางนั้น กระทั่งผ่านโรงเรียนมัธยมปลายแล้วมองรั้วกำแพงสูงที่เก่าจนกลายเป็นสีเหลือง ร่างกายของเธอแข็งเกร็งไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ก้าวเข้าไป

พอเดินเข้าไป ความทรงจำในวัยเยาว์มากมายก็พรั่งพรูเข้ามา

ลู่วิ่งยาวแปดร้อยเมตรที่เขาเคยจูงมือเธอวิ่ง ห้องสมุดที่เขาอาศัยจังหวะตอนเธอหลับแอบหอมแก้ม หน้าต่างห้องเรียนที่เคยส่งขนมให้เธอ…

ทุกที่ที่เดินผ่าน ล้วนทำให้อิ่นลั่วเซิงหวนนึกถึงเรื่องราวความทรงจำที่เกี่ยวกับเฮ่อชิงเหิงได้เสมอ

ในที่สุด เธอก็มาหยุดอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งในสวนดอกไม้

มองดูต้นสนที่แต่เดิมสูงแค่ไหล่ของเธอ แต่ตอนนี้มันกลับเติบโตแผ่กิ่งก้านใหญ่โต น้ำตาเริ่มเอ่อล้นในเบ้าตา

ในปีที่เธออายุสิบหก เพื่อที่จะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธอเฮ่อชิงเหิงถึงกับสับคัตเอาต์ไฟของตึกเรียน แล้วแอบพาเธอโดดเรียนออกมา

เขาพาเธอมาที่ใต้ต้นไม้ต้นนี้ มอบของขวัญวันเกิดให้เธอ มอบดอกกุหลาบที่เธอชอบที่สุด ร้องเพลงวันเกิดให้ฟัง และสุดท้าย ก็ฝังจดหมายฉบับหนึ่งไว้ใต้ต้นไม้ต้นนี้อย่างเป็นตุเป็นตะ

ตอนนั้นเธออยากเปิดอ่านเนื้อหาในจดหมาย แต่เขากลับหัวเราะพลางใช้จมูกตัวเองถูไถปลายจมูกของเธอ

"เซิงเอ๋อร์ นี่เป็นความลับนะ

รอให้พวกเราอายุแปดสิบปี ผมขาวเต็มหัวแล้ว ฉันค่อยพาเธอกลับมาอ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยกัน ดีไหม"

ในตอนนั้น คงไม่มีใครคาดคิด

ว่าในชาตินี้ พวกเขาจะไม่มีโอกาสได้อยู่ครองคู่กันจนแก่เฒ่าอีกแล้ว

อิ่นลั่วเซิงย่อตัวลง ค่อย ๆ ใช้ก้อนหินขุดแซะก้อนดินออกทีละน้อย

ขุดอยู่สิบกว่านาที เธอถึงขุดได้ขวดแก้วที่ปิดผนึกไว้ออกมาขวดหนึ่ง

ตัวหนังสือบนกระดาษซีดจางไปมากแล้ว แต่ก็ยังมองออกว่าเป็นลายมือของเฮ่อชิงเหิง

"สวัสดีเฮ่อชิงเหิงในวัย 18 ฉันคือเฮ่อชิงเหิงตอน 17 นะ

ตอนนี้ นายต้องกำลังเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่กับเซิงเอ๋อร์แน่ ๆ ข้าง ๆยังมีลูกหลานด้วยใช่ไหม ฉันรู้สึกโชคดีมาก ที่ตั้งแต่ 17 จนถึง 18 นายได้รักเธอมานานขนาดนั้น แถมยังยึดมั่นในความตั้งใจเดิม เฝ้าดูแลเธอมาตลอดหลายปี นี่คือความ

ปรารถนาทั้งชีวิตของฉันเลย มีความสุขจังที่นายทำสำเร็จ ใคร ๆ ก็บอกว่าความรักมันเปลี่ยนกันได้ง่ายดาย แต่เฮ่อชิงเหิงรักอิ่นลั่วเซิงจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ฝากบอกเซิงเอ๋อร์ด้วยนะ ชาตินี้ไม่ใช่จุดจบ ชาติหน้า ชาติถัดไป และชาติต่อ ๆ ไป… ฉันก็ยังอยากจะอยู่กับเซิงเอ๋อร์เฮ่อชิงเหิงกับอิ่นลั่วเซิง พวกเรายังต้องรักกันไปอีกนาน อีกนานมาก ๆ"

หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรแน่นขนัด อิ่นลั่วเซิงกวาดสายตาอ่านทีละบรรทัด มองดูความรักอันลึกซึ้งที่อัดแน่นอยู่ในนั้น ก็รู้สึกว่าขอบตาเริ่มเปียกชื้น เจ็บปวดรวดร้าวที่อก

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เป็นสายจากอวี๋จื่ออิ๋ง

เธอไม่อยากรับสาย จึงกดตัดสายทิ้ง แต่ฝ่ายนั้นกลับตื๊อไม่เลิก โทรเข้ามาไม่หยุด

เธอพอจะมีรู้ลางสังหรณ์บางอย่างแล้ว จึงใช้นิ้วอันสั่นเทากดรับสาย

แล้วก็จริงดังคาด เสียงกระแทกหนัก ๆ ดังแทรกผ่านลำโพงออกมาอย่างรวดเร็ว

"อื้อ…พี่ชิงเหิง ไหนพี่บอกว่าไม่ได้รักฉันไง แล้วทำไมถึงทนไม่ไหวต้องจับฉันกดลงใต้ร่างอีกแล้ว"

เฮ่อชิงเหิงไม่ได้ตอบคำถามเธอ

มีเพียงเสียงหอบหายใจที่กดข่มไว้ให้เบาที่สุด

อวี๋จื่ออิ๋งไม่ยอมแพ้ เซ้าซี้เอาคำตอบจากเขา

"พี่ตัดใจจากร่างกายของฉันไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ

ฉันรู้ความต้องการของพี่ดีกว่าพี่ลั่วเซิง ใช่ไหม

พี่ขาดฉันไม่ได้ ใช่ไหม พี่คิดถึงฉันจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ วันไหนไม่ได้นอนกับฉันก็อยู่ไม่ได้ ใช่ไหมคะ"

ถามประโยคแล้วประโยคเล่า บีบคั้นจนเฮ่อชิงเหิงไร้ทางถอย ในที่สุดจึงต้องยอมตอบ

"ใช่! กับเธอ พี่ถอนตัวไม่ขึ้นจริง ๆ!"