บทที่ 0008

นับถอยหลังวันที่สองเฮ่อชิงเหิงก็ยังคงไม่กลับมา

แต่อิ่นลั่วเซิงรู้ดี วันนี้เขาไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำเพื่อเป็นแฟนชั่วคราวให้อวี๋จื่ออิ๋ง

เธอไม่ได้ถามว่าเขาไปไหนมา ได้แต่จ้างแม่บ้านมาสองสามคนเพื่อช่วยทำความสะอาดบ้านรอบหนึ่ง

ถ้าจะพูดให้ถูก ก็คือการเก็บกวาดสิ่งของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอออกไปจนหมด

ตั้งแต่ของชิ้นเล็กอย่างผ้าขนหนู แปรงสีฟัน แก้วน้ำ ไปจนถึงของชิ้นใหญ่อย่างเสื้อผ้า เครื่องสำอางและเครื่องประดับ ของที่

ไม่ค่อยมีราคาถูกโยนทิ้งทั้งหมด ส่วนของที่มีมูลค่าก็นำไปบริจาคให้องค์กรการกุศล

มองดูวิลล่าที่ค่อย ๆ ว่างเปล่า หัวใจของเธอก็สงบลงตามไปด้วย

จะไม่เจ็บปวดหัวใจเพราะคนที่ไม่คู่ควรอีก

และจะไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ อีกต่อไป

พอตกกลางคืน หิมะก็เริ่มตกลงมาอีกครั้ง

อิ่นลั่วเซิงนั่งอยู่หน้าเตาผิง ตัดต่อวิดีโอขึ้นมาสองตัว

วิดีโอแรก คือคลิปเกี่ยวกับความรักทั้งหมดที่เธอถ่ายคู่กับเฮ่อชิงเหิงตลอดหลายปีที่ผ่านมา

วิดีโอที่สอง คือคลิปนัวเนียลึกซึ้งทั้งหมดของเฮ่อชิงเหิงที่อวี๋จื่ออิ๋งส่งมาให้เธอในช่วงนี้

พอตัดต่อเสร็จ ฟ้าก็สว่างพอดี

เธอส่งวิดีโอทั้งสองคลิปไปให้ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจของจัตุรัสกลางเมือง พร้อมกับโอนเงินไปให้จำนวนหนึ่ง

"สวัสดีค่ะ รบกวนช่วยฉายวิดีโอสองตัวนี้ต่อกันวนไปทั่วทั้งเมืองให้ฉันในวันพรุ่งนี้ด้วยนะคะ"

นับถอยหลังสู่วันสุดท้าย พออิ่นลั่วเซิงลืมตาขึ้น ก็เห็นเฮ่อชิงเหิงทันทีแล้ว

เขจูบเบา ๆ ที่ข้างแก้มของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสดชื่นแจ่มใส "เซิงเอ๋อร์ สุขสันต์วันเกิดนะ!"

อิ่นลั่วเซิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบหกปีของเธอนี่เอง

บังเอิญจริง ๆ มันเป็นวันที่เธอจะหายตัวไปจากโลกของเขาโดยสมบูรณ์ด้วย

ขณะมองดูห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งใหม่ และเค้กวันเกิดก้อนโต อิ่นลั่วเซิงก็หัวเราะออกมาเบา ๆ อยากจะถามเขามากเลยว่า เขาต้องแสดงละครทุกวันแบบนี้ เขาไม่เหนื่อยบ้างหรือไง

เพิ่งจะเริงรักกับอวี๋จื่ออิ๋งเสร็จ พอ กลับมาบ้านก็รีบร้อนมาแสดงความรักกับเธอต่อทันที

เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง "ช่วงนี้นายงานยุ่งขนาดนั้น มีเวลามาอยู่ฉลองวันเกิดกับฉันด้วยเหรอ"

เฮ่อชิงเหิงยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ แล้วยิ้มจนตาหยี "เซิงเอ๋อร์ พูดอะไรแบบนั้น เธอก็รู้ว่าทั้งโลกนี้ใครก็เทียบเธอไม่ได้ วันเกิดเธอ ต่อให้วันนี้ฟ้าจะถล่มลงมา ฉันก็จะอยู่ข้างเธออยู่ดี"

อย่างนั้นเหรอ

อิ่นลั่วเซิงยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร

ตลอดทั้งวันเฮ่อชิงเหิงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องครัว

ตั้งแต่ผลไม้ไปจนถึงเครื่องดื่ม ตั้งแต่ของคาวยันของหวาน ทั้งหมดถูกตระเตรียมด้วยมือของเขาเอง

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเฮ่อชิงเหิงที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

อิ่นลั่วเซิงมองปราดเดียวก็เห็นข้อความที่อวี๋จื่ออิ๋งส่งมาแล้ว

มันคือภาพถ่ายเซลฟี่หน้ากระจกในชุดเมดสาว พร้อมกับข้อความยั่วยวนชวนจินตนาการ

"วันนี้เป็นช่วงระยะปลอดภัย ไม่ต้องใส่ก็ได้นะคะ"

อิ่นลั่วเซิงกวาดตามองแค่แวบเดียว แล้ววางโทรศัพท์กลับไว้ที่เดิม

หกโมงเย็น อาหารยี่สิบอย่างก็ถูกจัดเรียงบนโต๊ะ

เฮ่อชิงเหิงโบกมือเรียกเธอ "เด็กดี มานี่สิ สามีจะฉลองวันเกิดให้เธอแล้วนะ!"

อิ่นลั่วเซิงลุกเดินเข้าไป พอนั่งลงแล้ว ก็ถือโอกาสยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขา

"เมื่อกี้โทรศัพท์ของนายดังไม่หยุดเลยนะ"

เฮ่อชิงเหิงยิ้มพร้อมตอบว่าไม่ต้องไปสนใจ แต่พอเปิดหน้าจอขึ้นมา ได้เห็นเนื้อหาด้านบน แววตาของเขาก็มืดมนลง ลมหายใจเปลี่ยนเป็นถี่กระชั้นขึ้นมาเล็กน้อย

อิ่นลั่วเซิงเฝ้ามองเขาเงียบ ๆ

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…

หลังจากเงียบไปสามวินาที เขาก็เก็บโทรศัพท์ เผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดออกมาให้เธอ

"เซิงเอ๋อร์ บริษัทมีเรื่องด่วนเกิดน่ะ ฉันอยากออกไปดูสักหน่อย เธอนั่งทานข้าวคนเดียวไปก่อนได้ไหม อีกสองชั่วโมงฉันจะรีบกลับมา"

"สองชั่วโมง จะไปเต็มอิ่มได้ยังไงล่ะ"

เฮ่อชิงเหิงได้ยินไม่ชัด จึงหันกลับมาถามซ้ำ

อิ่นลั่วเซิงยิ้มให้ "ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ"

เฮ่อชิงเหิง ไปหาเธอซะสิ

นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก ว่าวันนี้คือวันสุดท้ายที่เราจะได้ใช้เวลาร่วมกัน

เฮ่อชิงเหิงในวัยสิบห้าปี ได้ครอบครองอิ่นลั่วเซิง

แต่เฮ่อชิงเหิงในวัยยี่สิบเจ็ดปี จะต้องสูญเสียอิ่นลั่วเซิงไปตลอดกาล

ขณะมองดูรถของเขาขับออกไป อิ่นลั่วเซิงถึงค่อย ๆ ก้าวเท้าออกจากบ้าน

บนพื้นมีหิมะทับถมหนาเตอะ แต่ละก้าวของเธอเดินไปอย่างยากลำบาก

เธอเดินไปยังจอแอลอีดียักษ์ใจกลางเมืองทีละก้าว ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นเช็กเวลา แล้วส่งข้อความหาผู้จัดการเป็นครั้งสุดท้าย

[ถึงเวลาแล้วค่ะ ฉายวิดีโอได้เลย]

เวลาทุ่มตรง บนจอแอลอีดียักษ์ใจกลางเมืองก็เริ่มเล่นวิดีโอ

พอภาพแรกปรากฏขึ้นมา ก็สะกดให้ผู้คนบนจัตุรัสหยุดเดินแล้วดู

อิ่นลั่วเซิงเฝ้ามองจากระยะไกล เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนฝ่ามือเธอเกล็ดแล้วเกล็ดเล่า เงางามบริสุทธิ์

ในขณะเดียวกัน เสียงหุ่นยนต์อันเย็นชาก็ดังขึ้นมาในถนนที่ว่างเปล่า

"ช่องมิติเวลาเปิดแล้ว เริ่มนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง"

เมื่อเสียงนับถอยหลังจบลง สายลมก็กระโชกเข้ามา พัดหิมะนับไม่ถ้วนปลิวว่อน ปกคลุมไปทั่วทั้งถนน

สามนาทีต่อมา เสียงลมและพายุหิมะก็สงบลง

ทว่าตรงตำแหน่งที่อิ่นลั่วเซิงเคยยืนอยู่นั้น กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน…